บทที่ 500 หน่วยลับ

ในวังหลวง ร่างชราร่างหนึ่งคุกเข่าอยู่นอกพระราชวัง ท่ามกลางแสงแดดร้อนแผดเผา เขาก้มหัวราวกับผักเหี่ยว ๆ ใบหนึ่ง

คนในวังหลวงที่ผ่านไปผ่านมาไม่กล้ามอง ไม่กล้าแม้กระทั่งเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเดินผ่านเขา

คนผู้นี้ไม่ใช่ ‘เศษผัก’ ที่ไหน แต่เป็นเฝินหยางอ๋องที่ผูกพันกับฮ่องเต้มาตั้งแต่ยังเยาว์ จวนเฝินหยางอ๋องตั้งตระหง่านมาหลายปีเพียงนี้ ก็ไม่ใช่เพราะฮ่องเต้เห็นแก่ความสัมพันธ์อันยาวนานระหว่างพวกเขาหรือ?

แม้ตอนนี้บุตรชายของอีกฝ่าย คุณชายผู้สูงศักดิ์เลื่องชื่อนั่นจะหลับนอนกับสนมรักของฮ่องเต้ก็ตาม หลังจากเหตุการณ์นั้น ลี่เฟยก็ได้รับผ้าแพรไหมขาวผืนหนึ่งทันที ส่วนท่านอ๋องน้อยจวิน เขาถูกส่งตัวให้ศาลต้าหลี่ทำโทษ ทว่ายังไม่ได้ตัดสินโทษตาย แสดงให้เห็นว่าฮ่องเต้ยังคงเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนอยู่ เฝินหยางอ๋องผู้นี้ยังไม่ถึงกับล้มลงเสียทีเดียว

ประตูพระราชวังเปิดออก บุรุษหน้าตาหล่อเหลาในเครื่องแต่งกายขุนนางเดินออกมา

ชายหนุ่มผู้นั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเฝินหยางอ๋องแล้วเอ่ยว่า “ท่านอ๋อง ฝ่าบาทให้ท่านเข้าไปพูดคุย”

เฝินหยางอ๋องเงยหน้าขึ้น เอ่ยออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง “ฝ่าบาทยินยอมพบข้าแล้วหรือ?”

“ขอรับ” บุรุษผู้นั้นก็คือลู่อี้ เขาพยุงแขนเฝินหยางอ๋องขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ข้าน้อยจะพยุงท่านอ๋องเข้าไป”

เฝินหยางอ๋องคุกเข่าอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน เวลาจะลุกขึ้นมาก็ยากเย็นยิ่งนัก ลู่อี้ใช้แรงของตนพยุงเขาขึ้นมา เฝินหยางอ๋องพลันโถมทั้งตัวใส่ลู่อี้

เมื่อลู่อี้พยุงเฝินหยางอ๋องเข้าไปในท้องพระโรง อีกฝ่ายก็ร้องห่มร้องไห้ราวกับคนเจ้าน้ำตาคนหนึ่ง เขาเอ่ยกับฮ่องเต้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร “ฝ่าบาท… กระหม่อมมีความผิด… ฝ่าบาทได้โปรด…”

ลู่อี้ปล่อยเฝินหยางอ๋องไว้แล้วถอยออกมา

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเฝินหยางอ๋องยังคงดังลอดออกมาเป็นระยะ

“ใต้เท้าลู่ คดีนั้นที่ท่านตรวจสอบ พระนางไทเฮากังวลพระทัยยิ่งนัก ทรงตรัสว่าหากท่านสืบพบอะไร ขอให้ไปรายงานทันที” ขันทีผู้หนึ่งเดินเข้ามาแจ้งความประสงค์

“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” ลู่อี้เอ่ย

เหล่ามามาผู้ปรนนิบัติรับใช้ไทเฮาตายแล้ว ตายอย่างน่าเวทนา มิอาจอธิบายได้ ไม่เพียงแต่ไทเฮาเท่านั้นที่จับตามอง แม้กระทั่งฮองเฮาก็กำลังจับตามองเช่นกัน คดีนี้ยากเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนในศาลต้าหลี่ล้วนตกอยู่ในอันตราย

เดิมทีไม่มีผู้ใดยินดีรับคดียุ่งยากเช่นนี้ ทว่าหลินอี้เจี๋ยกลับรับเอาไว้

หลินอี้เจี๋ยเป็นผู้บังคับบัญชาของลู่อี้ เขารับคดีนี้มา หมายความว่าผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหมดมีหน้าที่รับผิดชอบคดีนี้ร่วมด้วย ลู่อี้เองก็เป็นหนึ่งในนั้น

เป็นการสังหารโดยยาพิษ สาเหตุการตายกระจ่างชัด หากกล่าวกันตามหลักการแล้วย่อมสืบตามร่องรอยได้ไม่ยาก ทว่าผู้วางยาซ่อนตัวได้เก่งนัก จึงยังไม่พบเบาะแสใด ๆ

เมื่อลู่อี้รอดชีวิตกลับมาจากพระตำหนักของไทเฮาและออกจากวัง เขาก็เห็นรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูวัง

“ใต้เท้าลู่” คนในรถม้าเอ่ยเรียก “ไม่ทราบว่า… จะไปด้วยกันหรือไม่?”

ลู่อี้ประกบมือคำนับ “เช่นนั้น ต้องขอบพระทัยท่านอ๋องแล้ว”

สิ้นคำเขาก็ขึ้นรถม้าไป

คนในรถม้าหาใช่ใครอื่น แต่เป็นเฝินหยางอ๋อง

เฝินหยางอ๋องพิงกายอยู่ในนั้น ยังคงอ่อนแอเหมือนเมื่อครู่ อีกฝ่ายดูไร้เรี่ยวแรงและทรุดโทรม

“เมื่อครู่นี้เฉินกงกงบอกข้าแล้ว หากไม่ใช่เพราะใต้เท้าลู่ช่วยพูดแทนข้าต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาท ข้าคงไม่ได้พบฝ่าบาทเร็วเพียงนั้น”

“ท่านอ๋องกล่าวเกินจริงแล้ว ฝ่าบาทเองก็ต้องการพบท่านอ๋อง ข้าน้อยเป็นเพียงตัวแทนที่ส่งบันไดออกไปเท่านั้น เป็นพระองค์เองที่ยอมก้าวลงมา” ลู่อี้เอ่ย “ฝ่าบาทคำนึงถึงท่านอ๋องอยู่เสมอ”

“ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็จดจำน้ำใจใต้เท้าลู่ไว้แล้ว” เฝินหยางอ๋องเอ่ย “ตอนนี้บุตรชายข้าถูกขังอยู่ในศาลต้าหลี่ ไม่รู้ว่าหลายวันมานี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ท่านอ๋องวางใจเถิด ท่านอ๋องน้อยสบายดี” ลู่อี้กล่าว “หากท่านอ๋องอยากพบท่านอ๋องน้อย ย่อมไปได้ตลอดเวลา”

ก่อนจะมีวันนี้ เฝินหยางอ๋องทราบเสียที่ไหนว่าลู่อี้คือผู้ใด?