บทที่ 526 สกุลหานไม่ขาดเงิน ผู้อื่นขาดหรือ?

วันต่อมา ลู่จื่ออวิ๋นก้าวออกมาจากบ้านโดยสวมรองเท้าสำหรับเดินกลางหิมะ นางเดินไปในหมู่บ้าน

คนอื่น ๆ ยังไม่ตื่น นางมาที่เรือนพักร้อนแห่งนี้เป็นครั้งแรก จึงอยากจะดูสภาพแวดล้อมรอบ ๆ

บางทีอาจเป็นเพราะนางเติบโตมาในหมู่บ้านชนบทจึงไม่รู้สึกว่าที่นี่รกร้างและห่างไกลจากตัวเมืองแม้แต่น้อย นางชอบที่นี่มาก ที่นี่ทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายและมีอิสระเสรีอย่างที่นางไม่เคยมีมาเป็นเวลานาน

เหมยแดงบานสะพรั่งทั่วทั้งภูเขา แดงราวกับสีของชาด นี่เป็นความรักที่ท่านพ่อมอบให้กับท่านแม่

ดีจริง ๆ!

ลู่จื่ออวิ๋นเลือกหินก้อนที่สะอาดเกลี้ยงเกลาที่สุดแล้วนั่งลง มองดูภูเขาฝั่งตรงข้าม

เหมยแดงที่สว่างไสวราวกับชาดทำให้หัวใจของนางอบอุ่น

ลมระผ่านใบหน้างดงาม พัดพาเศษใบไม้ปลิวผ่านใบหู ใบหน้าที่งามยิ่งกว่าดอกเหมยแดงที่กำลังบานสะพรั่งนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

รถม้าคันหนึ่งผ่านเข้ามาในหมู่บ้าน

ลู่จื่ออวิ๋นหันกลับไปมอง เห็นเพียงรถม้าที่ทั้งหรูหรา ใหญ่ และตระการตายิ่งกว่ารถม้าสกุลลู่อยู่ตรงหน้า

อีกทั้งยังมีคนอีกมากมายติดตามมา เจ็ดถึงแปดคนเดินอยู่ข้างนอก ส่วนอีกเจ็ดถึงแปดคนควบขี่ม้าตามมา ในนั้นมีทั้งสาวใช้และผู้คุ้มกัน

อันที่จริงนางเห็นเพียงรถม้าคันนั้นและกลุ่มคนที่เดินทางผ่านมาตรงหน้า ไม่ได้สังเกตเห็นว่าข้างหลังก็ยังมีรถม้าอีกคัน เพียงแต่รถม้าคันนั้นค่อนข้างเรียบง่าย

คนในรถม้าคันข้างหลังเห็นนางแล้ว เมื่อเห็นนาง เขาพลันแตะแหวนหยกที่สวมอยู่บนนิ้วหัวแม่มือเบา ๆ ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นเงียบสงบไร้คลื่นอารมณ์

“นี่ คนที่อยู่ข้างหน้า…” สาวใช้คนหนึ่งลงมาจากรถม้า ตะโกนมาทางลู่จื่ออวิ๋น

ลู่จื่ออวิ๋นมองไปรอบ ๆ กลับไม่พบผู้ใด นางเหลือบมองสาวใช้ผู้นั้น แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านเรียกข้าหรือ?”

“ที่นี่นอกจากเจ้าแล้วยังมีผู้อื่นหรือ?” สาวใช้คนนั้นเย่อหยิ่งจองหองเป็นอย่างมาก

“มีอันใด?”

“ได้ยินว่าที่นี่มีเรือนพักร้อนหลังหนึ่ง ไปทางไหน?”

ลู่จื่ออวิ๋นประหลาดใจ

คนเหล่านี้จะมาทำอะไรที่บ้านนาง?

นางชี้ไปที่ถนนเบื้องหน้า “นั่น ไปทางนั้นก็ถึงแล้ว”

คนในรถม้าเลิกม่านขึ้น มองมาทางลู่จื่ออวิ๋น

ลู่จื่ออวิ๋นก็เห็นอีกฝ่ายแล้วเช่นกัน

อีกฝ่ายเป็นสตรีหน้าตาไม่เลว อายุมากกว่านางราวสองสามปี เค้าความเป็นเด็กบนใบหน้ายังไม่จางหายไป ทว่าสายตาหยิ่งผยองนั่นช่างดูขัดตาจริง ๆ

รถม้าเคลื่อนต่อไป

ลู่จื่ออวิ๋นหมุนตัวกลับไปที่บ้าน

มู่ซืออวี่เพิ่งลุกขึ้นมา เมื่อลู่จื่ออวิ๋นเล่าเรื่องนี้ให้นางฟัง สีหน้าของผู้เป็นแม่ดูสับสน

“จากที่เจ้าอธิบาย ข้าไม่รู้จักแม่นางน้อยผู้นี้”

“ข้าเห็นว่านางดูใหญ่โตเป็นอย่างมาก ไม่เหมือนคนธรรมดา” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “สาวใช้ของนางหรือก็หยาบคาย ท่านแม่ คนเหล่านี้คงไม่ได้มาดีกระมัง?”

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าตัวตนของอีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา เหตุใดถึงได้บอกทางไปสุ่ม ๆ เล่า?”

“ข้าไม่ได้ชี้ทางสุ่ม ๆ เสียหน่อย” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยด้วยท่าทีไร้เดียงสา “พวกเขามีหลายคนเพียงนั้น ย่อมไม่อาจผ่านเส้นทางเล็ก ๆ ได้ มีเพียงต้องใช้ทางเส้นหลักเท่านั้น”

“หมู่บ้านนี้เดิมทีก็เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ถึงแม้จะเป็นทางหลัก ก็ไม่อาจรับรองรถม้าใหญ่โตเช่นนั้นได้!” จื่อเยวี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยยิ้ม ๆ “กล่าวได้ว่าท่านไม่ได้จงใจสร้างปัญหา”

“ข้าได้รับความไม่เป็นธรรมนะเจ้าคะ” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “พวกเขายืนกรานจะถามทางข้า ข้าไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ย่อมไม่มีทางเลือกจึงได้แต่ชี้ให้พวกเขาไปเส้นทางหลัก”

อีกด้านหนึ่ง รถม้าหรูหราตระการตาคันนั้นติดหล่ม ไม่ว่าจะดันอย่างไรก็ขึ้นมาไม่ได้ คุณหนูผู้แต่งกายหรูหราจำต้องลงจากรถม้า รองเท้าปักดิ้นลายดอกบัวทองก้าวลงบนพื้นสกปรกจนเปรอะเปื้อนง่าย ๆ ในชั่วพริบตา หนูตัวหนึ่งวิ่งผ่านรองเท้าคุณหนูจากสกุลผู้มั่งมีไป ทำให้นางตกใจเสียจนต้องกรีดร้อง

ชิ้ง! ชายคนหนึ่งแกว่งดาบของเขาออกมา จากนั้นหนูตัวดังกล่าวก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีกทันที

เลือดของหนูตัวนั้นสาดกระเซ็นใส่กระโปรงคุณหนู

“กรี๊ด!!!!” หานหว่านเอ๋อร์กรีดร้องเสียงแหลม “ท่านพี่….”