บทที่ 544 ลู่จื่ออวิ๋นโดนเกลียดแล้ว

ลู่จื่ออวิ๋นออกมาจากห้องผู้ดูแลเมิ่งพร้อมกับชุดกระโปรงของฮูหยินอู่อันโหวในมือ

นางเก็บชุดกระโปรงนั้นไว้ ตั้งใจว่ากลับไปบ้านแล้วค่อยคิดดูดี ๆ ว่าจะซ่อมแซมมันอย่างไร

“หยางเจิง อีกประเดี๋ยวพวกเราจะไปตลาดนัดกลางคืน เจ้าอยากไปหรือไม่?” หนึ่งในหญิงเย็บปักเอ่ยถามหยางเจิง

หยางเจิงผู้ที่กำลังทำบางอย่างอยู่เงยหน้าขึ้นมา “ไม่ต้องหรอก ข้าจะกลับบ้าน”

“ใกล้วันเกิดของถังซานซานแล้ว เจ้าไม่อยากช่วยนางเลือกของขวัญหน่อยหรือ?”

หยางเจิงชะงักมือที่กำลังปักด้าย นางหลุบตาลง แล้วทำสิ่งที่กำลังทำต่อไป “ข้าไปไม่ได้ ไม่ไปแล้ว”

“คนไม่ไป แต่ของขวัญยังต้องส่งมานะ!”

ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ถังซานซานให้เจ้ามาขอของขวัญหรือ?”

หญิงเย็บปักนางนั้นเม้มริมฝีปาก “จะเป็นไปได้อย่างไร? ซานซานไม่ได้ขาดของขวัญเสียหน่อย”

“ในเมื่อไม่ขาดของขวัญ เหตุใดยังต้องขอของขวัญด้วยเล่า?” ลู่จื่ออวิ๋นมองอีกฝ่าย “น่าเกลียดจริง ๆ”

ผู้ใดไม่รู้พื้นเพครอบครัวของหยางเจิงบ้าง?

ถึงแม้นางจะไม่ได้เอ่ยออกมาโต้ง ๆ ทว่าเรื่องท่านน้าของนางมาก่อปัญหาที่นี่ก็เล่าลือไปจนทั่วแล้ว

วันนี้ไม่เรียกขอของขวัญจากผู้อื่น แต่กลับต้องการถามหยางเจิง เห็นได้ชัดว่าจงใจจะทำให้นางอับอายและอึดอัด

“หากไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป เหตุใดต้องพูดเช่นนี้?” หญิงเย็บปักนางนั้นเดินจากไป

ฟางเหยาเดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยเบา ๆ “จื่ออวิ๋น นางไม่ได้มีเจตนาร้าย เจ้าอย่าโกรธไปเลย”

“อืม” ลู่จื่ออวิ๋นไม่เก็บเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้มาใส่ใจ อีกทั้งอีกฝ่ายยังไม่ใช่คนสำคัญอะไร ดังนั้นไม่มีอันใดให้ต้องกังวล

“วันเกิดถังซานซาน เจ้าจะไปหรือไม่?” ฟางเหยาเอ่ยถาม

ลู่จื่ออวิ๋นสั่นศีรษะ “ไม่ไป”

“อันที่จริงยากนักที่ทุกคนจะได้รวมตัวกัน ได้ครึกครื้นเฮฮาก็ดีไม่ใช่หรือ!” ฟางเหยาเอ่ย “ไม่เช่นนั้นพวกนางจะคิดว่าเจ้าคบหายาก”

“เหตุใดต้องสนใจสิ่งที่ผู้อื่นคิดด้วยเล่า?” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยถาม “พวกนางจะคิดอย่างไรก็เป็นเรื่องของพวกนาง เกี่ยวอันใดกับข้า?”

“ฟางเหยา ผู้อื่นเขาเป็นคุณหนูตระกูลขุนนาง แตกต่างจากพวกเรา” อวี๋เสี่ยวหลานเอ่ยขึ้น “เจ้าก็ไม่ต้องไปถามนางหรอก”

ฟางเหยายิ้มให้ลู่จื่ออวิ๋นอย่างขอโทษขอโพย “ข้าไม่กวนเจ้าแล้ว เจ้าทำงานต่อเถอะ”

อวี๋เสี่ยวหลานดึงฟางเหยาจากไปแล้วเอ่ยด้วยความโกรธ “เจ้าจะสนใจนางไปไย? นางเป็นศิษย์รักของท่านเจ้าหอ อีกทั้งยังมีผู้ดูแลเมิ่งที่ชื่นชม แตกต่างจากคนที่คอยทำงานเบ็ดเตล็ดอย่างพวกเรา ฟางเหยา เจ้าอย่าได้เห็นว่าเจ้าเป็นศิษย์รักผู้ดูแลซ่ง เจ้ายังดีไม่เท่าผู้อื่นเขาเลย!”

“อย่าได้เอ่ยเช่นนั้น” ฟางเหยาพูดเสียงค่อย “จื่ออวิ๋นเข้ากับคนง่ายจริง ๆ เพียงแต่ปกตินางมักจะยุ่งอยู่เสมอ ไม่มีเวลาได้พูดจากับคนอื่น ๆ ทุกคนจึงไม่ได้เข้าใจนาง อันที่จริงนางเป็นคนกระตือรือร้นเป็นอย่างมากคนหนึ่ง”

“มีเพียงเจ้านั่นแหละที่โง่!”

หยางเจิงลุกขึ้นแล้วเอ่ยกับลู่จื่ออวิ๋น “เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ ข้าไปก่อนล่ะ”

“วันนี้กลับเร็วเพียงนี้เชียวหรือ?” ลู่จื่ออวิ๋นประหลาดใจ

“ข้า… มีเรื่องต้องทำ” สิ้นคำ หยางเจิงก็เก็บข้าวเก็บของออกไป

ลู่จื่ออวิ๋นคิดถึงน้องชายน้องสาวเหล่านั้นของนาง จากนั้นก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

“แม่นางลู่ ท่านเจ้าหอเรียกหาเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้นางหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ทราบแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นตอบกลับ

ท่านเจ้าหอเรียกหาลู่จื่ออวิ๋นเพราะนางได้สอนทักษะใหม่ไปในวันนี้ จึงอยากจะลองทดสอบลูกศิษย์

ลู่จื่ออวิ๋นมีพรสวรรค์เป็นอย่างมาก ขอแค่นางมีโอกาสได้เห็น ไม่เพียงแค่ชำนาญมันอย่างรวดเร็ว แต่ยังสามารถประยุกต์ใช้มันได้อย่างคล่องแคล่วอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ นางจึงอยู่ในนั้นไม่นานนักก่อนที่จะออกมา

“ผู้ใดแตะต้องเสื้อผ้าของข้า?”

ลู่จื่ออวิ๋นพบว่าชุดกระโปรงของฮูหยินอู่อันโหวมีคนแตะต้อง ขนจิ้งจอกบนนั้นหลุดร่วงออกไปไม่น้อย

ทุกคนดูเหมือนไม่ได้ยิน ล้วนแต่ทำงานของตนต่อไป

“ชุดกระโปรงนี้เป็นสินเดิมของฮูหยินอู่อันโหว ตอนที่ข้าได้รับมา ข้าตรวจดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ขนจิ้งจอกยังหนาแน่น ไม่กะร่องกะแร่งเช่นนี้”

“ลู่จื่ออวิ๋น เหตุใดเจ้าต้องว่าร้ายผู้อื่นเช่นนี้? พวกเราจะแตะต้องเสื้อผ้าของเจ้าได้อย่างไร?” หญิงเย็บปักนางหนึ่งเอ่ยขึ้น