บทที่ 554 อาการเจ็บใจของเซวียนอ๋อง

“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว” เริ่นอู่กระตือรือร้นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำถามของฟ่านเหยี่ยน

หากฟ่านเหยี่ยนเอ่ยถามเรื่องในราชสำนักกับเขา เขาย่อมไม่มั่นใจเพียงนี้ ทว่าเมื่อถูกถามเรื่องระหว่างบุรุษและสตรี เขาคุ้นเคยกับเรื่องเหล่านี้มาก ย่อมสามารถคุยโวได้สามวันสามคืนโดยไม่ซ้ำกัน

“อนุหลายคนของข้าน่ะ ผู้หนึ่งดียิ่งกว่าผู้หนึ่ง…” เริ่นอู่คุยโวโอ้อวดไม่ยอมหยุด

ฟ่านเหยี่ยนเอ่ยขัดเขาอย่างหมดความอดทน “ปกติเจ้าทำให้พวกนางมีความสุขอย่างไร?”

“สตรีล้วนกล่อมง่าย เพียงแค่มอบชาดและแป้งตลับเล็ก ๆ น้อยๆ มอบเครื่องประดับเงินเครื่องประดับทองให้บ้างเป็นบางโอกาส แต่ละคนล้วนยิ้มแย้มราวดอกไม้บานแล้ว…”

ฟ่านเหยี่ยนยิ่งได้ฟังยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม

เหล่านี้ล้วนเป็นลูกไม้ที่ใช้รับมือกับสตรีธรรมดาทั่วไป

เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ดูเหมือนสตรีธรรมดาหรือ?

เขาป่วยจนต้องรีบไปหาหมอแล้วจริง ๆ ถึงได้มาถามเจ้าทึ่มคนนี้

“ท่านอ๋องตกอยู่ในวังวนความรักใช่หรือไม่?” ขุนนางวัยกลางคนข้าง ๆ เขาเอ่ยขึ้น “เช่นนั้นก็ต้องดูว่าแม่นางที่องค์ชายพึงใจเป็นคนเช่นใด องค์ชายจะได้เขียนเทียบยาให้ถูกกับอาการ ค่อย ๆ คิดหาหนทางไป จะต้องทำให้นางประทับใจได้อย่างแน่นอน”

“ค่อย ๆ คิดหาหนทางไปงั้นหรือ?”

“ใช่แล้ว อย่าได้รีบร้อน ค่อย ๆ คิดหาหนทางไป” ขุนนางวัยกลางคนผู้นั้นกล่าว “สตรีที่ท่านอ๋องชมชอบต้องมิใช่สตรีธรรมดาอย่างแน่นอน หากแม่นางเช่นนั้นประทับใจโดยง่ายก็คงเป็นเพียงสตรีที่รู้จักแค่แต่งหน้าประทินโฉมด้วยแป้งราคาถูก ท่านอ๋องจะตกหลุมรักสตรีพื้น ๆ เช่นนั้นได้อย่างไร? แม่นางผู้นี้ย่อมมิใช่คนตกลงใจง่ายดายเพียงนั้น ท่านทำได้เพียงค่อย ๆ คิดหาหนทางไปแล้ว”

“ท่านพูดถูก” ฟ่านเหยี่ยนฮึดขึ้นมาอีกครั้ง “หากทำให้นางตกลงใจได้ง่ายดายเพียงนั้น เช่นนั้นนางก็มิใช่แม่นางที่ข้าชอบแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเล็ก ตอนนี้ยังไม่มีความคิดเรื่องรักใคร่ก็เป็นเรื่องปกติ เหตุใดเมื่อครู่ข้าจึงแสดงสีหน้าเช่นนั้นต่อนางนะ? ไม่ควรทำเลยจริง ๆ”

ฟ่านเหยี่ยนปลอบใจตนเอง คิดแค่เพียงรอบกายลู่จื่ออวิ๋นไม่มีชายอื่น ไม่ช้าก็เร็วเขาย่อมได้แม่นางคนงามผู้นี้มาอยู่ในอ้อมกอด

อย่างไรก็ตาม เซวียนอ๋องหาได้รู้ไม่ว่าสตรีที่เขาเฝ้าถวิลกำลังจะตัดเย็บเสื้อให้ชายหนุ่มอีกคน

เซี่ยเฉิงจิ่นยืดแขนออกไป มองดูแม่นางน้อยที่สูงเพียงอกตนแล้วเอ่ยว่า “ปกติเจ้าดื่มเพียงน้ำค้าง ไม่ทานข้าวหรือ?”

มิเช่นนั้นเหตุใดถึงได้ตัวเล็กจ้อยเพียงนี้?

สิ่งสำคัญที่สุดคือผิวของนานเนียนละเอียดจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งรูขุมขน นางคงมิได้โตมาด้วยการดื่มน้ำค้างจากแดนเซียนกระมัง?

ลู่จื่ออวิ๋นใช้สายวัดวัดรอบเอวเขา เมื่อได้ยินเขากล่าวเช่นนั้น นางพลันออกแรงที่มือ ดึงสายวัดรัดเอวเขาแน่นกว่าเดิม

เซี่ยเฉิงจิ่นหน้าเปลี่ยนสี สายตาที่ใช้มองลู่จื่ออวิ๋นแปลกไปจากเดิม

“ใช่แล้ว ครอบครัวข้ายากจน ไม่มีเงินพอซื้อข้าวกิน” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

เซี่ยเฉิงจิ่นหัวเราะออกมาเบา ๆ

ลู่จื่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง มองเขาด้วยความประหลาดใจ

เขาหัวเราะแล้วจริง ๆ!

คนผู้นี้แต่ไหนแต่ไรมักจะมีท่าทีเคร่งขรึมอยู่เสมอ อายุยังน้อยกลับทำตัวราวกับผู้ใหญ่ นางนึกว่าเขาหัวเราะไม่เป็นเสียอีก!

“วัดเสร็จแล้วหรือยัง?” เซี่ยเฉิงจิ่นเลิกคิ้วขึ้น

ลู่จื่ออวิ๋นถอนสายวัดตัวในมือออกมา จากนั้นเขียนตัวเลขลงไปบนกระดาษที่อยู่ข้าง ๆ

“วัดเสร็จแล้ว ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

“ช้าก่อน” เซี่ยเฉิงจิ่นรั้งนางไว้ “ห้องนี้เก็บไว้ให้ข้า อย่าให้ผู้อื่นใช้”

ขณะที่กล่าวเช่นนั้น เขาก็ล้วงตั๋วเงินออกมาจากแขนเสื้อปึกหนึ่ง

ลู่จื่ออวิ๋นรับมานับดู จากนั้นจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ได้เลยเจ้าค่ะ ท่านซื่อจื่อ เราจะทำความสะอาดให้ท่านทุกวัน ไม่มีทางปล่อยห้องให้ผู้อื่นอย่างแน่นอน”

เซี่ยเฉิงจิ่น “…”