ตอนที่ 561
บทที่ 561 นางล้ำค่ายิ่ง
October 22, 2026
ณ จวนหยาง ลู่จื่ออวิ๋นมองผ้าห่มและหมอนที่ถูกปาออกมา ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางเต็มไปด้วยความสงสัย
“คุณหนูหยาง ท่านไม่ชอบหมอนและผ้าห่มที่หอซือเป่าเราทำหรือ?”
ดรุณีน้อยคนหนึ่งเดินออกมา
ดรุณีน้อยคนนั้นแต่งกายงดงามหรูหรา ใบหน้าที่เรียกได้ว่าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส “หอซือเป่าของพวกเจ้านับวันยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ ของที่ทำนี่ใช้ได้หรือ?”
“นับตั้งแต่เนื้อผ้าไปจนถึงลวดลาย ล้วนผ่านการตรวจสอบจากจวนท่านแล้ว พวกเราจึงได้เริ่มลงมือทำ” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งสงบ “ไม่รู้ว่ามีที่ใดไม่ตรงใจคุณหนูหยางหรือ?”
“ไม่ว่าที่ใดข้าก็ไม่ชอบทั้งสิ้น” หยางอีเหรินมองใบหน้างดงามประณีตของลู่จื่ออวิ๋น สายตาของนางเต็มไปด้วยความอิจฉา
“น่าเสียดายเสียจริง” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ระหว่างที่ทำสิ่งนี้ หญิงเย็บปักของพวกเราต่างอวยพรให้คุณหนูหยางและเซวียนอ๋อง ทุกฝีเข็มที่ปักลงไปล้วนเต็มไปด้วยความยินดี เหล่าหญิงเย็บปักของพวกเรายังกล่าวว่า มีเพียงผ้าห่มที่ใช้ในงานแต่งที่ทำด้วยคำอวยพรเท่านั้น ถึงจะทำให้คู่บ่าวสาวได้อยู่กันจนแก่เฒ่า ให้กำเนิดลูกหลานเต็มบ้าน บัดนี้คุณหนูหยางไม่ชอบมัน เช่นนั้น คงไร้ทางเลือกและต้องเผาทิ้ง อย่างไรเสียหอซือเป่าของพวกเราก็เอากลับไปขายให้คนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าหากเผาไปจะเป็นอันใดกับท่านหรือไม่… คงไม่มีอะไรกระมัง คุณหนูหยางอย่าได้ถือสา อย่างไรก็ต้องจัดการเรื่องตรงหน้าก่อน ไม่ได้อัปมงคลอันใดหรอก”
“เผาหรือ?” หยางอีเหรินเผยสีหน้าไม่น่ามองออกมา “ทำเช่นนั้นไม่ได้!”
“หากคุณหนูหยางไม่ชอบ ของเหล่านี้ก็ไม่ได้เป็นของท่าน เหตุใดหอซือเป่าจะเผาไม่ได้? เพียงต้องจ่ายค่าปรับเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ไม่นับเป็นอะไรเพราะข้ามีเงิน”
“ถึงแม้ข้าจะไม่ชอบ ของนี้ก็ไม่อาจเผาได้” หยางอีเหรินเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห “เงินมากน้อยเพียงใด?”
“คุณหนูหยางหมายความว่า….”
“ของเหล่านี้ราคามากน้อยเพียงใด?”
“คุณหนูหยางต้องการซื้อพวกมันหรือ? แต่คุณหนูหยางไม่ชอบมันไม่ใช่หรือ? อันที่จริงแล้วคุณหนูหยางไม่จำเป็นต้องฝืนใจตนเอง หากไม่ชอบก็คือไม่ชอบ พวกเราจะจัดการให้ดีเอง”
“หยุดพูดพล่ามได้แล้ว!” หยางอีเหรินจ้องนางตาเขม็ง
“เช่นนั้นก็เอาเถอะ ในเมื่อคุณหนูหยางยืนกรานเช่นนั้น พวกเราก็ทำได้เพียงทำตามอย่างเคารพแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ห้าพันตำลึงเงินเจ้าค่ะ”
สาวใช้ข้างกายนางเอ่ยว่า “คุณหนู ราคาเดิมที่ตกลงไว้ เห็นได้ชัดว่าสี่พันตำลึงเงินนะเจ้าคะ”
“ในฐานะศิษย์รักของท่านเจ้าหอ หรือก็คือข้า เพราะคุณหนูหยางยังไม่ตื่น ข้าจึงต้องรออยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม ทำให้เรื่องอื่น ๆ ล่าช้าไปอีกมากมายหลายสิ่ง ข้าจำต้องคิดเงินเพิ่มเพราะเหตุนี้ เดิมทีแล้ว ครึ่งชั่วยามหนึ่งพันตำลึงเงิน หนึ่งชั่วยามจึงเป็นสองพันตำลึงเงิน แต่ข้าทราบว่าคุณหนูหยางใกล้จะได้เป็นเซวียนหวางเฟยแล้ว ดังนั้นเพื่อเป็นการแสดงความยินดีต่อท่าน ข้าจึงลดให้ท่านเหลือเพียงห้าส่วน”
“ได้ยินว่าบิดาเจ้าเป็นขุนนาง”
“ไม่ผิด”
“เจ้าไม่กลัวว่าจะเป็นการล่วงเกินข้าหรือ เจ้าทานไม่หมดก็ต้องห่อกลับไปรู้หรือไม่*[1]?”
“ข้าทำผ้าห่มให้คุณหนูหยางใช้ตอนแต่งงาน ไม่มีความชอบทว่ายังทุ่มเทตรากตรำ ไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูหยางจึงได้โกรธเพียงนี้? หรือว่าเป็นเพราะเงิน หากคุณหนูหยางไม่มี คุณหนูหยางไม่ต้องให้ก็ได้ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ขาดหนึ่งพันตำลึงเงินนี้ คุณหนูหยางอย่าได้ทำให้ข้าหวาดกลัวเลย ข้านั้นขี้ขลาด กลัวนิดหน่อยก็จะร้องไห้ หากข้าร้องไห้ขึ้นมา ผู้ไม่รู้จะคิดว่าข้าไม่ได้รับความเป็นธรรมเอาได้”
“อีเหริน” ฮูหยินหยางยืนอยู่ไม่ไกลออกไป นางมองฉากนี้ด้วยสายตาเยือกเย็น “เอาเงินให้นาง”
“ท่านแม่…”
“เร็วเข้า!”
หยางอีเหรินไม่ยินยอม ทว่านางไม่กล้าขัดคำสั่งมารดา
ลู่จื่ออวิ๋นค้อมคำนับฮูหยินหยาง
ฮูหยินหยางมองแม่นางน้อยตรงหน้า
เซวียนอ๋องไม่ยินยอมแต่งงานจนก่อเรื่องราวใหญ่โต ทุกคนในแวดวงล้วนทราบดี สกุลหยางส่งคนไปสืบหาข่าว จึงได้รู้ว่าเซวียนอ๋องมีนางในใจอยู่แล้ว และนางใจใจของเขาก็คือแม่นางน้อยที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้
หยางอีเหรินถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมแต่อ้อนแต่ออก จะยินดีรับความคับข้องใจนี้ได้อย่างไร? จึงจงใจสร้างความลำบากให้ลู่จื่ออวิ๋น
อันที่จริงนี่ไม่จำเป็นแม้แต่น้อย
ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้แล้ว หยางอีเรินเป็นเซวียนหวางเฟยอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม มาเสียเวลาสร้างความลำบากใจให้แม่นางน้อยผู้หนึ่ง ช่างขาดความสง่างามเสียจริง
ลู่จื่ออวิ๋นรับตั๋วเงินนั้นมา ค้อมคำนับฮูหยินหยางอีกครั้งแล้วหมุนตัวจากไป
หยางอีเหรินมองตามหลังอีกฝ่ายด้วยความฉุนเฉียว
“ตอนนี้เจ้ารู้หรือยังว่าเหตุใดเซวียนอ๋องจึงพึงใจนาง? ไม่ว่าจะเป็นรูปโฉมหรืออากัปกิริยา เจ้าล้วนไม่อาจเทียบนางได้ หากเจ้าอยากจะรักษาสถานะเซวียนหวางเฟยไว้ให้มั่น เจ้าต้องรีบให้กำเนิดบุตรโดยเร็วที่สุด”