บทที่ 566 งานแต่งที่น่าอึดอัดใจ

หยางอีเหรินรออยู่ในห้องเป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าผ่านยามโฉ่ว*[1] ไปแล้ว คนผู้นั้นยังไม่กลับมา นางจึงเรียกหาบ่าวรับใช้

“เจ้าไปดูหน่อยว่าท่านอ๋องอยู่ที่ใดแล้ว”

ไม่นานนัก สาวใช้ก็กลับมา นางเอ่ยด้วยสีหน้ากระวนกระวาย “หวางเฟย ท่านอ๋องอยู่ที่เรือนด้านข้างเจ้าค่ะ!”

“เหตุใดเขาจึงไปอยู่ที่เรือนด้านข้าง?” หยางอีเหรินงุนงง

สาวใช้ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด แต่เมื่อเห็นสายตาเยือกเย็นของหยางอีเหริน นางจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมา “ท่านอ๋องและสาวใช้คนหนึ่งอยู่ที่เรือนด้านข้างเจ้าค่ะ…”

หยางอีเหรินเข้าใจแล้ว นางลุกขึ้นทันที

“ในคืนเข้าหอเขาไม่เข้าห้องหอ แต่กลับไปเกลือกกลั้วอยู่กับสาวใช้ต่ำต้อยผู้หนึ่ง นี่คิดจะหยามเกียรติข้าใช่หรือไม่?!”

ณ เรือนด้านข้าง จ้าวอวิ๋นซวงผลักฟ่านเหยี่ยนออกจากร่างของนาง

ฟ่านเหยี่ยนดื่มไปมาก ร่างกายไร้เรี่ยวแรง เพียงถูกผลักครั้งเดียวก็กระเด็นออกไปได้ เขากลิ้งไปบนเตียง

จ้าวอวิ๋นซวงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ฟ่านเหยี่ยนนอนพึมพำอยู่ตรงนั้น “ข้าไม่อยากแต่งงาน เหตุใดต้องบังคับข้า? เพราะเหตุใด?”

ถึงแม้จ้าวอวิ๋นซวงจะไม่รู้ว่าหวางเฟยเป็นคนเช่นไร ทว่าไม่มีสตรีใดที่ได้ยินคำพูดเช่นนี้แล้วจะมีความสุข

ท่านอ๋องช่วยนางเอาไว้ นางไม่ต้องการเห็นเขาแตกหักกับหวางเฟยทันทีที่แต่งงาน จึงตัดสินใจว่าจะรอให้เขาสร่างเมาแล้วค่อยส่งเขากลับไป

ปัง!

ประตูถูกเตะให้เปิดออก

สตรีในชุดมงกุฎหงส์เดินเข้ามาด้วยท่าทีโมโห

จ้าวอวิ๋นซวงรีบค้อมคำนับอย่างรวดเร็ว “คารวะหวาง….”

เพียะ!

สาวใช้ข้างหลังหวางเฟยตบลงบนใบหน้าของนาง ตบนี้ขัดขวางการค้อมคำนับของจ้าวอวิ๋นซวงแล้ว

จ้าวอวิ๋นซวงงงงันไปทันที

นางไม่เข้าใจว่าตนทำอันใดผิด

“หวางเฟย บ่าวไม่ได้ทำอันใดผิด เหตุใดต้องทุบตีบ่าวเจ้าคะ?”

“นังคนต่ำช้า! วันนี้เป็นวันแต่งงานของท่านอ๋องและหวางเฟย เจ้ากลับยั่วยวนท่านอ๋อง ยังเอ่ยว่าตนไม่ได้ทำอันใดผิดอีกหรือ” สาวใช้ผู้นั้นต่อว่าจ้าวอวิ๋นซวง

หยางอีเหรินเอ่ยด้วยสีหน้าเยือกเย็น “พานางไปไว้ที่ห้องเก็บฟืน พรุ่งนี้ขายนางออกไป!”

จ้าวอวิ๋นซวงเอ่ยด้วยความร้อนรน “หวางเฟยขายบ่าวไม่ได้นะเจ้าคะ พระนางฉู่กุ้ยเฟยเป็นคนส่งบ่าวมาปรนนิบัติท่านอ๋อง”

หยางอีเหรินจ้องมองนาง “เจ้าข่มขู่เซวียนหวางเฟยรึ?”

“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ” จ้าวอวิ๋นซวงถือโอกาสนี้เอ่ย “ท่านอ๋องเมาแล้ว บ่าวกังวลว่าท่านอ๋องจะอาเจียน จึงทำได้เพียงส่งท่านอ๋องมาเรือนด้านข้างเพื่อให้ดื่มน้ำแกงสร่างเมาก่อนจะส่งกลับไปที่ห้องหอ บ่าวไม่รู้ว่าตนทำอันใดผิด แม้พระนางกุ้ยเฟยจะถามเรื่องนี้ บ่าวก็ไม่มีสิ่งใดให้ละอายใจเจ้าค่ะ”

สาวใช้คนสนิทของหยางอีเหรินเอ่ย “หวางเฟยเจ้าคะ นังบ่าวต่ำช้าคนนี้เป็นคนของพระนางกุ้ยเฟย ขายคนของมารดาสามีตั้งแต่วันแรก จะทำให้คนเข้าใจผิดได้นะเจ้าคะ ไม่สู้รออีกสักสองสามวัน…”

“พาท่านอ๋องไป!” หยางอีเหรินเอ่ยด้วยสีหน้าเยือกเย็น

กระทั่งห้องว่างเปล่าลงแล้ว จ้าวอวิ๋นซวงถึงได้กล้าแตะใบหน้าที่ถูกตบของนาง

นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดท่านอ๋องถึงได้ต่อต้านการแต่งงานครั้งนี้

หวางเฟยผู้นั้นไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยได้ง่ายจริง ๆ

ท่านอ๋องดีถึงเพียงนั้น กลับต้องลงเอยกับหวางเฟยที่โหดร้ายเช่นนี้ ช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว

ในห้องหอ หยางอีเหรินมองฟ่านเหยี่ยนที่นอนอยู่ข้าง ๆ นางด้วยสีหน้ารังเกียจ

ถึงแม้ฟ่านเหยี่ยนจะได้รับการล้างเนื้อล้างตัวแล้ว ทว่ากลิ่นของมึนเมาบนร่างกายเขายังคงรุนแรง ทำให้นางรู้สึกไม่สบายยิ่งนัก

ในตอนนี้เอง ฟ่านเหยี่ยนที่ยังคงมึนงงเห็นข้างกายตนมีแม่นางผู้หนึ่งนั่งอยู่

อีกทั้งยังเป็นแม่นางที่เขาเฝ้าฝันถึง

เขากอดนางเอาไว้ กดตัวนางลงไป

นกร้องจิ๊บ ๆ กระโดดไปมาอยู่บนขอบหน้าต่าง

สามีภรรยาหมาด ๆ ในห้องหอทยอยตื่นขึ้นทีละคน

เมื่อฟ่านเหยี่ยนลืมตาขึ้นมา เห็นสตรีที่นอนอยู่ข้างกายเขา สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนทันใด

หยางอีเหรินคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมด้วยความขัดเขิน

ถึงแม้เมื่อคืนนี้ในตอนแรกนางจะไม่ชอบเขา ทว่าต่อจากนั้น…

“ท่านอ๋อง ท่านตื่นแล้ว ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่าน”