บทที่ 569 ฉวยโอกาสก่อเรื่อง

จื่อซูเห็นเช่นนี้แล้วพลันทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา

“บ่าวไม่ได้ใช้แรงมากเลยนะเจ้าคะ”

มู่ซืออวี่ขยับเข้าไปมองใกล้ ๆ พลันเห็นไม้ไผ่ซี่หนึ่งปักอยู่กับอกอวี้ซื่อ

“ไปเชิญท่านหมอมาเดี๋ยวนี้!” มู่ซืออวี่หันไปสั่งการกับคนขับรถม้า “เชิญท่านหมอหลินจากฝั่งตะวันออกมา เขาเก่งเรื่องรักษาบาดแผลภายนอก”

ซี่ไม้ไผ่ชิ้นนั้นค่อนข้างแหลม มันปักเข้าไปเพียงส่วนปลายเท่านั้น อันที่จริงหากมองดูใกล้ ๆ จะพบว่ามันไม่ได้ปักเข้าไปตรงอก เพียงแต่เบี่ยงออกไปเล็กน้อย ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น ภาพนี้ก็ยังคงทำให้คนตกใจได้

จื่อซูตื่นตระหนกไปแล้ว

จื่อเยวี่ยนยืนปลอบนางอยู่ข้าง ๆ

ชาวบ้านที่ยืนอยู่แถวนั้นไม่รู้ที่มาที่ไป ทว่าทันเห็นจื่อซูเตะอวี้ซื่อกระเด็นออกไปเข้าพอดี จึงมองจื่อซูด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก

“ฮูหยินสกุลใดกัน? เหตุใดจึงโหดเหี้ยมเช่นนี้? ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรก็ไม่ควรตีคนถึงตายกระมัง”

“นั่นน่ะสิ คนมั่งมีเหล่านี้เห็นชีวิตคนเป็นผักเป็นปลาจริง ๆ”

“ไม่ต้องพูดแล้ว นั่นฮูหยินลู่ไม่ใช่หรือ? นางทำเรื่องดี ๆ มาไม่น้อยเลย เรื่องนี้อาจมีลับลมคมในอะไรก็ได้?”

“เป็นฮูหยินลู่จริง ๆ”

รถม้าเชิญท่านหมอมาแล้ว

ท่านหมอตรวจดูบาดแผลของอวี้ซื่อแล้วขมวดคิ้ว “โชคดีที่ไม่ได้ปักลงที่กลางอกนาง หากเคลื่อนไปเล็กน้อย เกรงว่าแม้แต่เทพเซียนก็คงช่วยนางไว้ไม่ได้แล้ว หากแต่โชคไม่ดีคือสตรีนางนี้อายุมาก ข้าต้องดึงไม้ไผ่ซี่นี้ออกมา ด้วยร่างกายของนาง นางอาจจะทนไม่ได้! สรุปคือสถานการณ์ของนางอันตรายเป็นอย่างยิ่ง พวกท่านตัดสินใจเถอะ ข้าจะฟังพวกท่าน”

“แน่นอนว่าอย่างไรก็ต้องดึงออก” มู่ซืออวี่เอ่ยขึ้น “ควรย้ายนางไปที่อื่นก่อนหรือไม่?”

“ไม่ผิด ตรงนี้ไม่สะอาดนัก บ้านนางอยู่ที่ใด? ส่งนางกลับบ้านเถอะ” ท่านหมอหลินเอ่ย

มู่ซืออวี่จัดการให้คนสองคนเคลื่อนย้ายอวี้ซื่อไปบนรถม้า จากนั้นจึงนั่งรถม้าไปยังบ้านของอันอี้หาง

อันอี้หางอยู่ที่บ้านพอดี เมื่อเห็นสภาพของอวี้ซื่อ เขาจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างกระวนกระวาย

มู่ซืออวี่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังตามจริง

อันอี้หางขมวดคิ้ว “ท่านแม่ของข้าทำไม่ถูกก็จริง ทว่าแม่นางท่านนี้ลงมือโหดเหี้ยมไปหน่อยกระมัง”

จื่อซูคุกเข่าลงตรงหน้าอันอี้หาง “เรื่องนี้บ่าวผิดเองเจ้าค่ะ บ่าวยินดีรับการลงโทษ คุณชายอัน ท่านลงโทษข้าเพียงผู้เดียวเถิด อย่าได้ตำหนิฮูหยินของข้าเลยนะเจ้าคะ”

“จื่อซูพยายามปกป้องข้า ข้าตั้งครรภ์ แม่ท่านผลักข้าเช่นนี้ หากนางไม่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เกรงว่าสถานการณ์ของข้าคงอันตรายแล้ว เพียงแต่นึกไม่ถึงว่านางจะล้มใส่ร้านแผงลอยข้างทาง ไม้ไผ่ที่หักจากร้านแผงลอยนั้นบังเอิญทิ่มเข้าที่หน้าอกของนางพอดี อย่างไรก็ตามช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า เรื่องเหล่านี้ไว้ค่อยว่ากันภายหลังเถิด”

ผ่านไปพักหนึ่ง ท่านหมอก็ออกมาจากห้องนั้น

บนมือของเขาเปื้อนไปด้วยเลือด

บ่าวรับใช้จึงนำน้ำมาให้เขา

เมื่อท่านหมอหลินทำความสะอาดคราบเลือดบนมือแล้วจึงเอ่ยขึ้น “คืนนี้เป็นคืนสำคัญ หากนางผ่านค่ำคืนนี้ไปได้ คงไม่มีปัญหาอะไรร้ายแรง แต่หากนางผ่านไปไม่ได้…”

หากนางผ่านไปไม่ได้จะเป็นอย่างไร เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ย ทุกคนก็เข้าใจดี

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” เสียงเย้ายวนเสียงหนึ่งดังขึ้น

เมื่อมู่ซืออวี่เงยหน้าจึงเห็นหญิงสาวหน้าตางดงามเย้ายวนผู้หนึ่งมานั่งลงตรงข้าม

อันอี้หางสาวเท้าเข้าไปหานาง แล้วเอ่ยกระซิบเสียงเบา “เจ้ามาได้อย่างไร?”

“ที่นี่เป็นบ้านข้า เหตุใดข้าจะมาไม่ได้?” หญิงสาวคนนั้นเลิกคิ้ว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “กลัวข้าเห็นเพียงนี้ คงไม่ใช่ทำอะไรลับหลังข้ากระมัง?”

“อย่าได้พูดจาเหลวไหล” อันอี้หางเอ่ย “ที่นี่เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น วุ่นวายเล็กน้อย เจ้ากลับไปเรือนของตนเถิด จะได้ไม่รบกวนเจ้า”

“ข้าไม่กลัววุ่นวาย” หญิงสาวผู้นั้นผลักอันอี้หางและสาวเท้าเข้ามาหามู่ซืออวี่ “ข้าเป็นฮูหยินของเขา แซ่อู๋ ท่านเรียกข้าว่าซานเหนียงก็ได้ พี่หญิงนามว่าอันใดหรือ?”

“ข้าแซ่มู่ สามีของข้าแซ่ลู่” มู่ซืออวี่เอ่ยขึ้น “ท่านเรียกข้าว่าฮูหยินลู่ก็พอ”