บทที่ 572 ไม่ว่าอยู่ที่ใดล้วนต้องระวังตัว

คนของกรมอาญามีฝีมือยอดเยี่ยมมากเช่นกัน

หลังจากนั้นไม่นาน ห้องขังก็เปลี่ยนโฉมใหม่ ผู้ที่ไม่รู้คงคิดว่าที่นี่เป็นบ้านแล้ว

มู่ซืออวี่ให้พวกเขาไปหาหนังสือมาให้สองสามเล่ม ขณะที่อยู่ในห้องขังนางจึงอ่านบทละครพื้นบ้านเหล่านี้

“นานเท่าใดแล้วที่ข้าไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้?” มู่ซืออวี่พึมพำกับตนเอง “ถือว่าเป็นวันหยุดให้ตนเองก็แล้วกัน”

นักโทษที่อยู่ห้องข้าง ๆ ทนไม่ไหวอีกต่อไป พลันโพล่งขึ้นมา “ท่านดูจะสุขสบายผ่อนคลายอารมณ์เสียจริงนะ ไม่กังวลเลยหรือว่าตนจะออกไปไม่ได้แล้ว”

“ไม่กังวล” มู่ซืออวี่เอ่ย “ข้ากลับกังวลแทนผู้อื่นเสียมากกว่า”

“หา? ผู้ใดมอบความมั่นใจให้ท่านถึงเพียงนี้?” นักโทษที่อยู่ห้องขังข้าง ๆ เป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งอายุราวสี่สิบห้าสิบปี แม้เขาจะอยู่ในชุดนักโทษแต่กลับไม่อาจบดบังกิริยาท่าทีของเขาได้แม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าอย่างไรก็ต้องเป็นบุคคลที่มีสถานะผู้หนึ่ง

“ท่านเดาดูสิ”

“เช่นนั้นพวกเรามาเดิมพันกันเป็นอย่างไร?” คนผู้นั้นเอ่ย “ว่าอีกสักกี่วันท่านจึงจะออกไปได้”

“ชนะแล้วอย่างไร? แพ้แล้วอย่างไร?”

“หากข้าชนะแล้วท่านแพ้ พวกเราสลับห้องขังกัน หากข้าแพ้แล้วท่านชนะ ข้าจะช่วยท่านทำบางอย่าง”

“เอาสิ เช่นนั้นท่านคิดว่าอีกกี่วันข้าจึงจะออกไปได้?”

คนผู้นั้นมองมู่ซืออวี่แล้วเอ่ยว่า “ข้าเห็นว่าพวกเขายังให้ความเคารพท่าน นั่นหมายความว่าขั้นขุนนางของสามีท่านคงไม่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินนัก หากขั้นขุนนางไม่ต่ำต้อยแล้วยังถูกจับ นั่นหมายความว่าท่านถูกคนที่ตำแหน่งสูงกว่าพุ่งเป้า คนประเภทนี้ไม่ได้จัดการได้ง่ายดาย หากสามีท่านไม่ตีเขาให้ตาย เขาก็จะตีสามีท่านตาย โดยทั่วไป ขุนนางขั้นสูงกว่าย่อมฆ่าขุนนางขั้นต่ำได้ง่ายกว่า ดังนั้นข้าขอเดิมพันว่าท่านจะออกไปไม่ได้”

“เช่นนั้น ข้าเดิมพันว่าข้าจะออกไปได้ภายในสิบวัน” มู่ซืออวี่เอ่ย “อีกทั้งระหว่างนี้จะไม่มีผู้ใดมาสร้างความลำบากใจให้ข้าด้วย”

“ฮูหยินมีนามว่ากระไรหรือ?”

“สามีข้าแซ่ลู่ ท่านเรียกข้าว่าฮูหยินลู่ก็พอแล้ว” มู่ซืออวี่เอ่ย “แล้วท่านลุงมีนามว่ากระไร?”

“ข้าน่ะ แซ่จวง ก่อนหน้านี้เคยเป็นอาจารย์สอนหนังสือ ท่านเรียกข้าว่าท่านอาจารย์จวงเถิด!”

กำไลข้อมือวงนั้นของมู่ซืออวี่ราคาราวหนึ่งร้อยตำลึงเงิน นอกจากสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวันแล้ว อาหารการกินของนางในนี้ก็ดีขึ้นมาก

มู่ซืออวี่เห็นอาจารย์จวงท่านนั้นพูดคุยได้น่าสนใจ จึงใช้ต่างหูคู่หนึ่งทำให้อาหารการกินของเขาดีขึ้นตามไปด้วย

ท่านอาจารย์จวงเพียงยิ้มน้อย ๆ แต่ไม่ได้กล่าวอันใด ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของนาง เพียงแค่พูดคุยกับนางด้วยท่าทีสงบ

ห้องขังของกรมอาญาเต็มไปด้วยนักโทษประหาร เสียงนักโทษถูกทัณฑ์ทรมานดังต่อเนื่องตั้งแต่ยามกลางวันยันกลางคืน ทว่าห้องขังสองห้องนี้ราวกับเป็นอาณาเขตเล็ก ๆ ของพวกเขา ไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งแวดล้อมดังกล่าวแม้แต่น้อย

เพล้ง! ถ้วยใบหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น

ถ้วยหรูหราวิจิตรใบนั้นแตกเป็นเสี่ยง ๆ จบสิ้นหน้าที่ของมันแล้ว

ในห้องตำรา เจียงเก๋อเหล่าโมโหเสียจนใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ

“ลู่อี้! ผู้เฒ่าอย่างข้ากลับตกไปอยู่ในมือเขาแล้วจริง ๆ”

“เก๋อเหล่า ฝ่าบาทเริ่มระแคะระคายท่านแล้ว หากครั้งนี้พวกเราลงมืออีกครั้ง จะต้องส่งผลกระทบกับแผนขององค์ชายรองอย่างใหญ่หลวงเป็นแน่ขอรับ”

“ข้าเล็งเห็นความสามารถของเขา อยากหยิบยื่นผลประโยชน์ให้เขา แต่เขากลับแสร้งทำเป็นโง่งมหลายครั้งหลายครา ปฏิเสธไม่ยอมมาอยู่ฝ่ายข้า ข้าคนนี้ไม่อาจไม่มอบของดีให้เขาได้แล้ว”

ที่ปรึกษาไม่ได้กล่าวสิ่งใด

หากกล่าวถึงลู่อี้แล้ว ภายในระยะเวลาสั้น ๆ เขาปูเส้นทางเลือดสายหนึ่งขึ้นมาได้ ยามจัดการคดีอีกฝ่ายเฉียบขาด ยามจัดการกับศัตรูทางการเมืองนั้นยิ่งเหี้ยมโหด

เจียงเก๋อเหล่าเห็นความสามารถอีกฝ่ายจึงต้องการดึงไปเป็นพรรคพวก ทว่าเขาไม่ควรใช้วิธีการเช่นนี้ ลู่อี้ผู้นี้อย่างไรก็ไม่น่าจะชอบการบีบบังคับ

“พวกเราเสียคนไปมากน้อยเพียงใดแล้ว?”

“ใต้เท้าจางจากกรมพระคลัง ใต้เท้าหวังจากกรมอาญา แม่ทัพหลี่จากกรมกลาโหม…”

ทุกครั้งที่เอ่ยออกมาหนึ่งชื่อ สีหน้าของเจียงเก๋อเหล่าก็มืดครึ้มลงเรื่อย ๆ