ตอนที่ 580
บทที่ 580 ทำให้เจ้าตกใจแล้ว
October 22, 2026
วันต่อมา ลู่จื่ออวิ๋นกำลังจะออกไปทานอาหารเช้า ทว่าทันทีที่รถม้าออกตัวกลับถูกขวางเอาไว้
“คุณหนู…” ติงเซียงเห็นคนที่อยู่ข้างนอกจึงหมุนตัวมาเอ่ยกับลู่จื่ออวิ๋น “เป็นเซี่ยซื่อจื่อเจ้าค่ะ”
ลู่จื่ออวิ๋นเปิดหน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก
เซี่ยเฉิงจิ่นและคนของเขาที่อยู่บนหลังม้าหยุดอยู่ไม่ไกลออกไป
เมื่อเห็นนางมองมา คนของเซี่ยเฉิงจิ่นก็ถือกรงนกกรงหนึ่งเข้ามาให้
“คุณหนูลู่ ท่านซื่อจื่อของพวกเราบอกว่าเมื่อวานนี้ทำให้ท่านตกใจ ของเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้มอบให้คุณหนูเพื่อปลอบประโลมขวัญขอรับ”
ในขณะที่ลู่จื่ออวิ๋นกำลังจะปฏิเสธ คนผู้นั้นก็ยัดกรงนกใส่มือของคนขับรถม้าแล้วเดินกลับไป
จากนั้น เซี่ยเฉิงจิ่นก็ขี่ม้าจากไปพร้อมกับคนของเขา
“คุณหนู…” ติงเซียงนำกรงนกมา “เป็นนกแก้วที่สวยจริง ๆ เลยนะเจ้าคะ”
“มีผู้ใดบังคับมอบของให้กันเช่นนี้บ้าง?” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว “ข้ายังไม่ได้บอกว่าข้ายอมรับมันมาเลยนะ!”
“ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?” ติงเซียงเอ่ยถาม
ลู่จื่ออวิ๋นมองมันแล้วกล่าว “เจ้าเอามันกลับไปก่อน ถามว่าที่จวนมีผู้ใดรู้วิธีเลี้ยงนกบ้างหรือไม่ หากว่ามีก็จัดการตามสมควร”
“เจ้าค่ะ”
เมื่อลู่อี้มาถึงศาลต้าหลี่ก็เรียกเจี่ยเฉิงผิงมาพบ จากนั้นจึงมอบหมายคดีของเซี่ยเฉิงจิ่นให้อีกฝ่ายจัดการ
“ข้าว่านะสหายลู่ เรื่ององค์รัชทายาทแห่งอาณาจักรเฟิ่งหลินนี้เป็นงานที่ลำบากทว่าไม่คุ้มค่า”
“ข้ารู้” ลู่อี้กล่าว “เรื่องนี้ต้องตรวจสอบอย่างลับ ๆ และไม่อาจเปิดเผยได้ ท่านวางใจเถิด หากจัดการได้ดี ข้าจะจดจำผลงานครั้งนี้ของท่านไว้”
“ฮ่า ๆ …” เจี่ยเฉิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้ากำลังรอคอยคำนี้ของท่านอยู่เชียว”
“เหตุใดยังไม่ไปอีก?”
“หารือเช้าวันนี้คึกคักยิ่งนัก!” ตำแหน่งขุนนางของเจี่ยเฉิงผิงยังไม่สูงนัก เขามีสิทธิ์เข้าร่วมเพียงการหารือใหญ่เท่านั้น ไม่ใช่การหารือช่วงเช้าแบบปกติ
ทว่าความครึกครื้นของการหารือวันนี้ได้แพร่สะพัดออกไปแล้ว แม้กระทั่งขุนนางที่ระดับขั้นไม่เพียงพอยังได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง
“ท่านหมายถึงเรื่องที่ข้าถูกยื่นฎีการ้องเรียนหรือ?” ลู่อี้เลิกคิ้วขึ้น
“แน่นอนว่าไม่ใช่ ข้าได้ยินมาว่าใต้เท้าวังเขียนฎีการ้องเรียนท่าน ทว่าท่านไม่เป็นไร แต่เขากลับถูกน้องชายของท่านหรือใต้เท้าลู่เซวียนปาหลักฐานที่เขาหาเงินเข้าตนเอง จากนั้นเขาจึงถูกลดขั้น” เจี่ยเฉิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ทุกคนล้วนกล่าวว่า ใต้เท้าลู่เซวียนเพียงแสร้งทำนิ่ง เพราะหากเขาลงมือขึ้นมา ทุกคนล้วนต้องตกตะลึง”
ลู่เซวียนไม่ได้ไปยังท้องพระโรงแต่เขาเขียนฎีกาถึงฮ่องเต้ เมื่อฮ่องเต้ที่กำลังอารมณ์ไม่ดีนักเห็นเข้าจึงเกิดเรื่องขึ้นเช่นนี้
คนแซ่วังผู้นั้นโดนเข้าแล้ว
ส่วนว่าเกิดเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร คงมีเพียงฟ้ารู้ ดินรู้ ลู่เซวียนรู้ และคนที่ทำงานให้เขารู้เท่านั้น
“เอาละ รีบไปจัดการเถิด”
“คำถามสุดท้าย” เจี่ยเฉิงผิงมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นผู้ใด เขาจึงลดเสียงลงแล้วเอ่ยถาม “ท่านคงไม่ใช่ผู้ที่สั่งให้ใต้เท้าลู่เซวียนเขียนฎีการ้องเรียนคนแซ่วังกระมัง?”
“ไม่ใช่” ลู่อี้กล่าว “เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น”
สีหน้าของเจี่ยเฉิงผิงราวกับจะสื่อว่า ‘ท่านเจ้าเล่ห์จะตาย!’
ลู่อี้ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
เขาไม่ใช่ผู้ที่สั่งให้ลู่เซวียนทำเรื่องนั้นจริง ๆ
ถึงแม้เขาจะฉลาดเพียงใดก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่า วันนี้คนแซ่วังผู้นั้นจะโจมตีเขา ส่วนลู่เซวียนทราบมาก่อนหน้านั้นหรือไม่ เขาไม่ได้เอ่ยถาม อย่างไรเสียระยะนี้เขาก็ยุ่งเป็นอย่างมากและลู่เซวียนเองก็ไม่ต่างกัน
“ตอนนี้ท่านจดจ่ออยู่กับเรื่องที่ข้ามอบหมายให้เสียก่อน หากต้องการสิ่งใดก็แจ้งข้าได้” ลู่อี้กล่าว
ทุกคนในสกุลลู่ล้วนยุ่งวุ่นวาย ราวกับพวกเขาส่องประกายอยู่ในแวดวงของตนเองตลอดเวลา
หลังจากยุ่งวุ่นวายไปอีกพักหนึ่ง ในที่สุดก็มาถึงวันที่สกุลลู่จัดงานเลี้ยง
ในฐานะนายหญิงของบ้าน มู่ซืออวี่มีหน้าที่รับรองแขกฝ่ายหญิง ลู่จื่ออวิ๋นในฐานะคุณหนูของจวนก็มีหน้าที่คอยต้อนรับบุตรสาวสกุลผู้ดีรุ่นราวคราวเดียวกับนาง