บทที่ 596 ผู้ใดทำ?

ท่านหมอนำสุราเข้ามา

ลู่จื่ออวิ๋นเหลือบมองเซี่ยเฉิงจิ่นแวบหนึ่ง “ท่านซื่อจื่อ ท่านทนหน่อยนะเจ้าคะ”

เซี่ยเฉิงจิ่นยิ้มบาง ๆ “ซื่อจื่อผู้นี้ไม่ได้…”

ถ้อยคำสุดท้ายไม่ได้กล่าวออกมา แต่สีหน้าของเขากลับแข็งทื่อและเผือดสีลงทันที

ลู่จื่ออวิ๋นเป็นผู้ที่ฝึกสายตาและแรงมือเป็นประจำทุกวัน นางจึงทำความสะอาดบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว

ในเมื่อรวดเร็ว เช่นนั้นก็อย่าได้หวังว่าการเคลื่อนไหวจะอ่อนโยนนัก ด้วยเหตุนี้คำว่า ‘ใจเสาะ’ ของคนผู้นั้นจึงถูกกลืนลงไป

คนจัดยาอ้าปากค้างขณะที่มองภาพนี้ หน้าตาของแม่นางสกุลลู่งดงามหยดย้อย เหตุใดจิตใจของนางจึงกล้าแกร่งยิ่งกว่าบุรุษเสียอีก?

ท่านซื่อจื่อได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ก็เพราะนาง เหตุใดนางจึงไม่รู้จัก ‘รักหยกถนอมบุปผา’ เลยเล่า

คนทั่วไปเมื่อเห็นใบหน้าซื่อจื่อผู้นี้ ผู้ใดบ้างไม่เต็มไปด้วยความชื่นชมยินดี และหวังว่าจะสามารถแสดงด้านที่อ่อนโยนน่ารักน่าทะนุถนอมที่สุดออกมาให้เขาเห็น

มีเพียงนางเท่านั้นที่ลงมือได้อย่างรวดเร็วและเฉียบขาด แบบที่ใคร ๆ ยังไม่อาจทำได้

ลู่จื่ออวิ๋นจดจ่ออยู่กับการทำความสะอาดบาดแผลให้กับเซี่ยเฉิงจิ่น นางใช้สุราราดลงไปเพื่อฆ่าเชื้อ

“อึก…”

ครั้งนี้ เซี่ยเฉิงจิ่นอดสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้

ลู่จื่ออวิ๋นเงยหน้ามองเขา จึงได้รู้ว่าสีหน้าของเขาซีดเผือดจนน่าหวาดกลัว

“เจ็บหรือ?”

“…แล้วเจ้าว่าอย่างไรเล่า?”

ลู่จื่ออวิ๋นจึงก้มหน้าลงเป่าเบา ๆ

เซี่ยเฉิงจิ่นสัมผัสได้ถึงลมอุ่นร้อนที่เป่าลงไปบนนั้น แม้กระทั่งความเจ็บปวดก็เลือนหายไปหมดสิ้น

ลู่จื่ออวิ๋นเป่าอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยกับท่านหมอที่อยู่ข้าง ๆ “ตอนนี้ทายาพันแผลได้แล้ว”

ท่านหมอรีบเข้ามาหาทันที “ได้ ผู้เฒ่าจะทำแผลให้ท่านซื่อจื่อประเดี๋ยวนี้”

ผู้ติดตามส่งรถม้ากลับไปยังจวนลู่

ข่าวที่ลู่จื่ออวิ๋นได้รับความตื่นตระหนกย่อมไม่อาจปิดบังได้แล้ว

มู่ซืออวี่รีบรุดไปที่โรงหมอ เห็นลู่จื่ออวิ๋นยืนพูดคุยกับเซี่ยเฉิงจิ่นอยู่ตรงนั้น จึงสาวเท้าเข้าไปหาทันที

“เป็นอย่างไรบ้าง? ได้ยินว่าเพื่อช่วยเจ้าแล้วท่านซื่อจื่อได้รับบาดเจ็บ บาดแผลเป็นอย่างไร?”

ท่านหมอได้พันแผลให้เซี่ยเฉิงจิ่นเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้จึงเห็นเพียงบ๊ะจ่างโต ๆ สองลูกบริเวณกำปั้นเท่านั้น

“ขอบคุณฮูหยินที่เป็นห่วง ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ย “คนขับรถม้าของสกุลท่านหายไปหรือ?”

“ข้ากำลังส่งคนไปตรวจสอบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น” มู่ซืออวี่กล่าว

“ท่านแม่ ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบแล้ว ข้ารู้” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ตรวจสอบว่าคนขับรถม้าเป็นอย่างไรก่อนเถอะนะเจ้าคะ!”

มู่ซืออวี่เหลือบมองเซี่ยเฉิงจิ่นจึงรู้ว่าลู่จื่ออวิ๋นไม่ต้องการเอ่ยเรื่องนี้ต่อหน้าคนนอก นางพยักหน้าแสดงทีท่าว่าตนเข้าใจแล้ว

“ในเมื่อไม่มีเรื่องอะไรอีก เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ยขึ้น

“ท่านซื่อจื่อ ขอบคุณที่ช่วยเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ของพวกเราเอาไว้” มู่ซืออวี่เอ่ย “ครั้งนี้พวกเราสกุลลู่ติดค้างบุญคุณท่าน หากต้องการให้ช่วยเหลือสิ่งใด เพียงแค่เอ่ยปากมา”

“ฮูหยินกล่าวมากไปแล้ว ข้าเพียงแค่ลงมือเล็กน้อยเท่านั้น” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งขรึม

มู่ซืออวี่พาลู่จื่ออวิ๋นจากมา