บทที่ 608 โถงพระไฟไหม้แล้ว

“ข้าไม่อาจทำงานใหญ่เช่นนี้เพียงผู้เดียวได้ เช่นนั้นต้องรบกวนหยางมามาช่วยแนะนำใต้เท้าจากกรมโยธาธิการให้ข้าหน่อยแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าว

“ใต้เท้าจากกรมโยธาธิการทุกท่านกำลังยุ่งกับการสร้างหอชมทัศนียภาพให้ฝ่าบาท เกรงว่าอาจไม่มีเวลาช่วย ทว่ากรมวังย่อมต้องให้ความร่วมมือกับคำร้องขอของฮูหยินอย่างเต็มที่แน่นอน”

หยางมามาพามู่ซืออวี่ไปพบกับผู้รับผิดชอบกรมวัง หลังจากพูดคุยรักษาหน้าตากันเพียงไม่กี่คำ อีกฝ่ายก็ทิ้งนางกำนัลเล็กที่ชื่อว่า ‘เสี่ยวเอ๋อร์’ เอาไว้ ก่อนจะเดินหลบฉากไป

มู่ซืออวี่มองทุกคนจากกรมวัง

คนของกรมวังล้วนเป็นคนงานจิปาถะ เหมือนกับฟันเฟืองตัวเล็ก ๆ ที่ใดต้องการ พวกเขาก็ไปที่นั่น

คนประเภทนี้ใช้สอยง่าย ทว่าพวกเขาไม่ได้เชี่ยวชาญด้านใดเป็นพิเศษ นางต้องใช้สอยคนกลุ่มนี้ปรับปรุงฟื้นฟูโถงพระเล็กให้ไทเฮาซึ่งเดิมทีก็เป็นเรื่องที่ท้าทายมากพอแล้ว

“เสี่ยวเอ๋อร์ เจ้าปรนนิบัติรับใช้ไทเฮาหรือ?” มู่ซืออวี่มองเสี่ยวเอ๋อร์

เสี่ยวเอ๋อร์ตอบ “บ่าวไม่ได้ยอดเยี่ยมอย่างพี่หญิงฟางหลาน ฟางหัว บ่าวเป็นเพียงนางกำนัลขั้นสองเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้าคงเข้าใจไทเฮาดีกระมัง?”

“บ่าวรู้เพียงแค่เล็กน้อยเจ้าค่ะ”

“ได้ เช่นนั้นพวกเรามาพูดคุยกันครู่หนึ่งเถอะ!”

ฉานอีและซางจือติดตามมู่ซืออวี่อยู่ข้างหลัง

ท้องของมู่ซืออวี่เริ่มมองเห็นได้ชัดแล้ว แม้กระทั่งเรื่องที่ร้านนางยังไม่ได้เข้าไปดูแล ตอนนี้นางกลับถูกลากเข้ามารับผิดชอบทำโถงพระเล็กของไทเฮา หลังจากพวกนางติดตามเข้ามาในวังหลวง พวกนางก็ตื่นตัวระแวดระวังภัยอยู่ตลอดเวลา

จู่ ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเสียงหนึ่งดังขึ้น

มู่ซืออวี่มองไปยังทิศทางที่มาของเสียงด้วยความสงสัย

“ฮูหยิน พวกเรารีบไปเถอะเจ้าค่ะ!” เสี่ยวเอ๋อร์เหลือบมองทางนั้นอย่างเป็นกังวล “ที่นี่เป็นพระตำหนักกานลู่ของฝ่าบาท”

“พระตำหนักกานลู่หรือ?” มู่ซืออวี่พึมพำกับตนเอง

นางเคยได้ยินสถานที่แห่งนี้มาบ้างระหว่างที่ทำการค้า พระตำหนักกานลู่ที่ว่าเป็นสถานที่ที่ฝ่าบาทมาสำเริงสำราญ ผู้ที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่พระสนมนางกำนัลในวังหลวง แต่เป็นสตรีที่หามาจากข้างนอกเพื่อฝ่าบาท

การปรับปรุงโถงพระเล็กไม่อาจเสร็จสิ้นเพียงชั่วข้ามคืน หลังจากมู่ซืออวี่รับทราบสถานการณ์แล้วก็กลับไปก่อน วันต่อมาจึงเข้าวังมาเพื่อเริ่มดำเนินงานอย่างเป็นทางการ

ถึงแม้จะกล่าวว่ากรมโยธาธิการไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ทว่ากรมพระคลังกลับไม่รีรอที่จะจัดสรรงบประมาณให้ อย่างไรนางก็มีคนของตนอยู่ที่กรมพระคลัง ดังนั้นปัญหาย่อมน้อยลงไป

มู่ซืออวี่อดสงสัยไม่ได้ว่าพระประสงค์ที่แท้จริงของไทเฮาที่ให้นางมารับผิดชอบการปรับปรุงโถงพระ เป็นเพราะเรื่องนี้หรือไม่ อย่างไรเสียเงินจากท้องพระคลังก็ไม่อาจใช้สอยได้อย่างง่ายดาย แม้แต่ไทเฮาหากต้องการเงินทะนุบำรุงก้อนหนึ่งโดยไร้เหตุผลที่เพียงพอก็เป็นเรื่องยาก บัดนี้เมื่อมีมู่ซืออวี่ออกหน้า เรื่องเงินก็ได้รับการแก้ไขแล้ว

เมื่อลู่อี้ได้ยินว่ามู่ซืออวี่ถูกเรียกตัวไปรับผิดชอบการปรับปรุงโถงพระเล็กของไทเฮา สีหน้าเขาพลันมืดครึ้มไปด้วยความโกรธ

วันต่อมา ขณะมู่ซืออวี่กำลังจะเข้าวังก็เห็นลู่อี้รอนางอยู่ที่ประตูพระราชวัง

“ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”

ลู่อี้อยู่ในชุดเครื่องแบบขุนนาง

ถึงแม้จะเห็นเขาเช่นนี้อยู่เป็นประจำ ทว่าเห็นเขาในชุดขุนนางที่บ้าน กับเห็นเขาในชุดขุนนางที่วังนั้น กลับให้ความรู้สึกแตกต่างกันออกไป

“ข้าจะไปหาไทเฮากับเจ้า” ลู่อี้เอ่ย “เจ้ากำลังท้อง ไม่อาจทนทำงานหนักเช่นนั้นได้ ให้นางไปจ้างผู้อื่นเถอะ”

“ไม่ต้องไปแล้ว” มู่ซืออวี่เอ่ย “ข้าไม่จำเป็นต้องทำด้วยตนเอง เรียกว่างานหนักไม่ได้ ไทเฮาต้องการโถงพระเล็ก ข้าก็จะทำให้นางพึงพอใจ อย่างมากใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนก็เสร็จสิ้น”

ลู่อี้มองภรรยาอย่างกังขา

“จริง ๆ นะ ใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น โถงพระเล็กไม่เป็นปัญหามากมาย” มู่ซืออวี่เอ่ย “ถือโอกาสนี้ทำเรื่องดี ๆ กับไทเฮา ข้าเองไม่ได้ต้องการรางวัลตอบแทนอันใด เพียงแค่ไม่สร้างปัญหาให้พวกเราก็พอแล้ว”

ลู่อี้ยังคงไม่พอใจ

มู่ซืออวี่กล่าวเสริม “ข้าจะได้เห็นการจัดวางแผนผังของพระราชวังด้วย ที่แห่งนี้ถูกสร้างโดยบรมครูชั้นยอดจากกาลก่อน มีคุณค่าต่อการเรียนรู้ยิ่งนัก เอาละ ข้าจะไปทำงานก่อน กลับไปแล้วเราค่อยว่ากัน”

ลู่อี้มองนางเข้าประตูพระราชวังไป