บทที่ 621 ผู้ใดกันแน่?

หมอหลวงนำผ้าเช็ดหน้าออกมาและรับปิ่นอันนั้นไปอย่างระมัดระวัง

เขาดมกลิ่นก่อน จากนั้นจึงกล่าว “รบกวนแม่นางรินน้ำสะอาดให้ข้าสักถ้วย”

ฉานอีรินน้ำถ้วยหนึ่งส่งให้หมอหลวง

หมอหลวงจุ่มปิ่นปักผมอันนั้นลงในน้ำสะอาด

เขาใช้เข็มเงินเล่มหนึ่งลงไปกวนน้ำอีกครั้ง เข็มเงินเล่มนั้นจึงเปลี่ยนเป็นสีดำ

“ใต้เท้า ปิ่นปักผมอันนี้มีพิษขอรับ” หมอหลวงเอ่ย “พิษนี้ปกติไร้สี มีกลิ่นดอกไม้จาง ๆ ถึงแม้จะถูกพิษก็ไม่อาจสังเกตได้โดยง่าย”

“ตอนนี้ที่มาของพิษแน่ชัดแล้ว ข้าต้องการให้ท่านปรุงยาถอนพิษออกมา” ลู่อี้เอ่ยอย่างเยือกเย็น “หากปรุงออกมาได้สำเร็จ แม่ลูกปลอดภัย เช่นนั้นสามารถรับรองความมั่งคั่งรุ่งเรืองของท่านได้ หากท่านปรุงออกมาไม่ได้ เช่นนั้นตำแหน่งหมอหลวงของท่านคงไม่จำเป็นแล้ว อย่างไรท่านก็เป็นเพียงหมอไร้ความสามารถผู้หนึ่ง”

“ข้าน้อยจะพยายาม จะพยายาม…”

หมอหลวงปาดเหงื่อเย็นเยียบที่ไหลลงมา

ผู้ใดเล่าไม่ต้องการความมั่งคั่งรุ่งเรือง?

อย่างไรก็ตาม นั่นย่อมต้องดูว่าเขามีวาสนานี้หรือไม่

เขาทำงานในสำนักหมอหลวงหลายปีแล้วกลับไม่มีโอกาสได้เลื่อนขั้น บางทีนี่อาจเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิต

ลู่อี้นั่งอยู่ข้างเตียงเฝ้ามองมู่ซืออวี่ “ข้าช่างเป็นสามีที่ไม่ได้ความจริง ๆ ร่างกายของนางกลายมาเป็นเช่นนี้ ข้านอนอยู่ข้างนางทุกวัน กลับไม่พบความผิดปกติอันใด”

“ฮูหยินไม่อยากให้ท่านเป็นห่วงนาง” ซางจือเอ่ย “สุขภาพของนางก่อนหน้านี้จริงอยู่ที่ไม่ได้ย่ำแย่ ทว่ายังคงอิดโรยเล็กน้อย เพื่อที่จะไม่ให้ท่านเห็นความผิดปกติ ทุกวันนางจึงเติมแป้งหนาขึ้นกว่าเมื่อก่อนทำให้ใบหน้าดูเหมือนปกติมีชีวิตชีวา”

“น้องเซวียน น้องสะใภ้ พวกเจ้าก็เห็นแล้ว ข้าไม่สามารถรับรองพวกเจ้าได้ พวกเจ้ากลับไปทานอาหารที่บ้านตนเองเถิด!”

“พี่ใหญ่ พวกเราจะมีกะจิตกะใจกลับไปได้อย่างไร?” ลู่เซวียนเอ่ย “เช่นนี้เถอะ ในเมื่อมีห้องมากมาย หลิ่วเอ๋อร์และข้าจะรั้งอยู่ที่นี่สักสองสามวัน จนกว่าพี่สะใภ้จะปลอดภัย”

การที่มู่ซืออวี่ถูกวางยาพิษไม่ใช่เรื่องเล็ก หากยาพิษมีปริมาณมากเกินไป ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถช่วยชีวิตเด็กในท้องเอาไว้ได้ แม้แต่มู่ซืออวี่ก็อาจช่วยไว้ไม่ได้เช่นกัน

หากเป็นยามปกติก็ช่างเถิด ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ลู่เซวียนไม่อาจปล่อยให้พี่ชายแบกทุกข์ไว้เพียงลำพัง

เมื่อลู่ฉาวอวี่และลู่จื่ออวิ๋นกลับมา ทุกคนภายในจวนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เมื่อลู่จื่ออวิ๋นถามถึงมู่ซืออวี่ ลู่อี้จึงบอกว่านางง่วงแล้ว จำเป็นต้องพักผ่อนเพื่อดูแลทารกในครรภ์ให้ดี

“นายน้อย ฮูหยินง่วงแล้ว หลับไปแล้วเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้ท่านค่อยมาหานางเถิดเจ้าค่ะ!” ซางจือขวางอยู่หน้าประตู

ลู่ฉาวอวี่มองซางจือด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “เจ้าคิดว่าข้าดูเหมือนคนโง่หรือไร?”

ซางจือไร้คำใดจะเอ่ย

หากเขาโง่เขลา เช่นนั้นใต้หล้านี้คงมีคนฉลาดเพียงไม่กี่คน

“ท่านแม่ข้าเป็นอันใดไป?”

“ป่วยเจ้าค่ะ”

“กล่าวมาตามตรง”

“บ่าวไม่กล้าพูดเจ้าค่ะ นายท่านกำชับไว้ เรื่องนี้ไม่อาจเล่าลือไปข้างนอก” ซางจือคุกเข่าลงในทันใด

ลู่ฉาวอวี่เดินผ่านซางจือ เปิดประตูแล้วเดินเข้าไปข้างใน

เขาหยิบเทียนไขขึ้นมา มองสีหน้าของมู่ซืออวี่ครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วจึงเอ่ย “ท่านหมอว่าอย่างไร?”

“ท่านหมอกล่าวว่า…”

“ท่านหมอกล่าวว่าต้องเตรียมยาถอนพิษ จนถึงบัดนี้เขายังไม่อาจแยกแยะส่วนผสมของยาพิษออกมาได้ ดังนั้นจึงยังปรุงยาถอนพิษออกมาไม่ได้เช่นกัน”

ลู่อี้เดินเข้ามา

“ท่านแม่ถูกพิษหรือขอรับ?”

“อืม”