บทที่ 623 ความจริงที่น่าเหลือเชื่อ

“ท่านหมอ ลูกในท้องข้า…”

“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน” หมอหลวงเอ่ย “ระยะเวลาต่อจากนี้ ข้าจะใช้อาหารบำบัดกำจัดพิษที่เหลืออยู่ ขณะเดียวกันก็บำรุงร่างกายทารก”

“เช่นนั้น ข้าต้องรบกวนท่านแล้ว”

หมอหลวงดำเนินการรักษามู่ซืออวี่ต่อไปอีกครึ่งเดือน ท้ายที่สุดก็ขจัดพิษที่หลงเหลืออยู่ออกไปจนหมด มู่ซืออวี่จึงสามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติแล้ว

ขณะเดียวกันนี้เอง ฉินเหลียนเอ๋อร์แตะลงบนแก้มของตน มองดูเงาที่ส่องสะท้อนในกระจก แล้วส่งเสียงกรีดร้องออกมา

“กรี๊ด…”

นางปัดกระจกลงจากโต๊ะทันที

“ใบหน้าของข้า…”

ใบหน้าของนางพุพองเน่าเปื่อยดุจผีสาง หากจ้องมองใบหน้านี้ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าจะได้รับความโปรดปรานหรือไม่ เกรงว่าไม่ช้านางคงถูกฮ่องเต้บั่นศีรษะเสียด้วยซ้ำ

สาวใช้ข้างกายมองนางขณะที่ตัวสั่นเทิ้ม

“นายหญิงโปรดระงับอารมณ์ พวกเราเชิญท่านหมอมาตรวจดูเถิด จะต้องรักษาหายเป็นแน่เจ้าค่ะ”

ฉินเหลียนเอ๋อร์กำหมัดแน่น “เพราะเหตุใด? เหตุใดนางไม่ตาย แต่ใบหน้าของข้ากลับกลายเป็นเช่นนี้?”

“ผู้ใดไม่ตายหรือ?” น้ำเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ผู้ใด?” ฉินเหลียนเอ๋อร์มองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง

เหล่ามามาผู้หนึ่งเดินเข้ามา กล่าวกับฉินเหลียนเอ๋อร์ “ใต้เท้าให้บ่าวมาถ่ายทอดข้อความให้แม่นางสักคำ ‘นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น แม่นางต้องอดทนไว้เล่า ไม่เช่นนั้นคงหมดสนุก’”

“ลู่อี้?!”

“ดูเหมือนว่าใต้เท้าจะไม่ได้ทำผิดต่อแม่นาง เรื่องฮูหยินลู่เป็นความผิดของท่านจริง ๆ เช่นนั้นใต้เท้าไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะจัดการคนผิดแล้ว” เหล่ามามากล่าวต่อไป “แม่นางเบื่อจะใช้ชีวิตแล้วหรือ? ฮูหยินลู่ไม่ได้ผิดใจอะไรกับท่าน เหตุใดท่านต้องปองร้ายนางด้วย? ทว่านั่นไม่สำคัญ แม้ท่านจะยินยอมหยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้ ใต้เท้าก็ไม่มีทางปล่อยท่านไปแล้ว”

“นายหญิง…” สาวใช้เอ่ยขึ้น “เหตุใดท่านจึงล่วงเกินใต้เท้าลู่เล่า? ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”

สีหน้าของฉินเหลียนเอ๋อร์เหี้ยมโหดขึ้นมา “เจ้าถอยออกไปก่อน”

หลังจากสาวใช้ออกไปแล้ว ฉินเหลียนเอ๋อร์ก็นำของบางอย่างออกมาจากตู้

“ไฟไหม้แล้ว…”

ในวังหลวงเกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นมา

ฉินเหม่ยเหรินที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดในพระตำหนักกานลู่ถูกไฟคลอกตาย

สำหรับฮ่องเต้ นางก็เป็นเพียงสตรีธรรมดานางหนึ่ง เดิมทีก็ไม่ได้อาลัยอาวรณ์อะไรนางนัก

แค่คนงามธรรมดา ๆ ผู้หนึ่งในวัง ต้องการมากน้อยเพียงใดก็มีได้มากน้อยเพียงนั้น ไม่ช้าก็ไม่มีใครสนใจเรื่องนี้อีก

สกุลลู่ ลู่อี้ที่ได้รับข่าวจากในวังหลวงเอ่ยถาม “พบศพหรือไม่?”

“พบแล้วขอรับ” จือเชียนกล่าว “ในวังแจ้งข่าวมาว่าฉินเหม่ยเหรินไม่อาจรับเรื่องที่ต้องเสียโฉมได้ นางอยู่ในห้องเพียงลำพัง จากนั้นจึงจุดไฟเผาตัวเอง”

“ไปตรวจสอบอีกครา” ลู่อี้เอ่ย “เหตุเพลิงไหม้นี้เกิดได้แปลกประหลาดยิ่งนัก คนผู้นั้นก็ตายอย่างแปลกประหลาดเช่นกัน”

เพิ่งถูกเปิดโปงก็จุดไฟเผาตนเองทันที ดูเหมือนหวาดกลัวถึงขนาดต้องเผาตนเอง ทว่าลู่อี้รู้สึกว่าเขาไม่ได้มีอำนาจน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนั้น

เซี่ยคุนไปตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตนเอง

“เพลิงในวังนั่นแปลกจริง ๆ เป็นที่แน่นอนแล้วว่าคนผู้นั้นจุดไฟเอง ทว่าได้หนีออกมาจากวังแล้วหรือไม่ จนกระทั่งบัดนี้ยังตรวจสอบออกมาไม่ได้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่แน่นอน นั่นคือคนผู้นั้นยังไม่ตาย ถึงแม้ศพนั้นจะคล้ายคลึงกับนางมาก ทว่าศพนั้นมีร่องรอยกระดูกแตกหัก ฉินเหม่ยเหรินไม่เคยมีประวัติกระดูกหักมาก่อน ฉะนั้นนั่นไม่ใช่ศพนาง”

“มีคนอยู่เบื้องหลังนาง”