บทที่ 625 เซวียนอ๋องได้รับความสำคัญ

เมื่อฟ่านเหยี่ยนกลับไปยังจวนอ๋องก็ตรงไปหาจ้าวอวิ๋นซวง

จ้าวอวิ๋นซวงช่วยถอดเสื้อคลุม ถอดสายรัดเอว จากนั้นจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา

“นี่อะไร?” ฟ่านเหยี่ยนเห็นม้วนภาพอยู่บนโต๊ะจึงเอ่ยถามพลางเปิดออกดู

เมื่อเขาเห็นภาพนั้น สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนฉับพลัน

“ผู้ใดให้เจ้าแตะต้องของในห้องตำราของข้า?”

จ้าวอวิ๋นซวงคุกเข่าลงเอ่ย “ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ น้องไม่เคยไปห้องตำราของท่านอ๋อง นั่นเป็นของที่พระนางหวางเฟยให้คนส่งมา น้องไม่รู้ว่าต้องจัดการอย่างไรจึงรอให้ท่านอ๋องกลับมาเสียก่อน”

“ท่านอ๋อง ท่านอนุไม่กล้าขัดคำสั่งเป็นอันขาด ภาพวาดนี้เป็นพระนางหวางเฟยส่งมาจริง ๆ นะเจ้าคะ” บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ร้อนรนอธิบาย

ฟ่านเหยี่ยนเดินออกไปพร้อมภาพวาดนั้น

“ท่านอนุ ท่านอ๋องและหวางเฟยคงไม่ทะเลาะวิวาทกันใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา”

“ท่านอ๋องใส่ใจกับภาพนี้จริง ๆ”

“สิ่งที่เขาใส่ใจไม่ใช่ภาพวาด แต่เป็นคนในภาพต่างหาก…”

ฟ่านเหยี่ยนมายังเรือนหลักของหยางอีเหริน

หยางอีเหรินกำลังทานรังนก เมื่อนางเห็นเขากลับมาจึงหยุดมือในงานที่กำลังทำ

“วันนี้ท่านอ๋องกลับมาเร็วเสียจริง”

“เจ้าไปที่ห้องตำราข้าหรือ?” ฟ่านเหยี่ยนมองหยางอีเหรินนิ่ง ๆ

หยางอีเหรินเช็ดมุมปากของตน “ใช่ ข้าไปที่ห้องตำรามา ข้าอยู่แต่บ้านรู้สึกเบื่อจึงอยากไปที่ห้องตำราหาหนังสือสักสองสามเล่มมาอ่าน”

“ห้องตำราเป็นสถานที่สำคัญ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต เจ้าเข้าไปก็ช่างเถิด เหตุใดจึงแตะต้องข้าวของของข้า?” ฟ่านเหยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เจ้าส่งภาพนี้ไปให้อนุจ้าว มันหมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างไร เพียงแต่รู้สึกว่าคนในภาพละม้ายคล้ายคลึงกับอนุจ้าว ข้าสงสัยว่าจะใช่ภาพอนุจ้าวหรือไม่ จึงส่งไปให้นางดูก็เท่านั้น”

ฟ่านเหยี่ยน “…”

จ้าวอวิ๋นซวงคล้ายกับเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์อยู่บ้างจริง ๆ นอกจากนี้ชื่อของทั้งสองคนยังมีคำว่า ‘อวิ๋น’ เขาจึงได้โปรดปรานนางเป็นพิเศษ

ทว่าลู่จื่ออวิ๋นก็คือลู่จื่ออวิ๋น จ้าวอวิ๋นซวงก็คือจ้าวอวิ๋นซวง หยางอีเหรินเคยพบลู่จื่ออวิ๋นแล้วจะจำทั้งสองคนสลับกันได้อย่างไร? ท้ายที่สุดก็เห็นได้ชัดว่านางจงใจ

“ท่านอ๋อง พวกเราไม่เอ่ยถึงภาพนี้แล้ว” หยางอีเหรินดึงฟ่านเหยี่ยนให้นั่งลง “วันนี้ข้ากลับไปที่บ้าน ได้พบกับท่านพ่อ ท่านพ่อของข้าเป็นห่วงท่านมากทีเดียวนะเพคะ ทั้งยังกล่าวว่าในเร็ววันนี้ฝ่าบาทจะมอบหมายหน้าที่สำคัญให้ท่าน ท่านจะต้องใส่ใจให้มาก ทำเรื่องนี้ให้สำเร็จลุล่วงด้วยดีให้ได้นะเจ้าคะ”

“ข้าทราบ” ฟ่านเหยี่ยนสงบลงแล้วจึงเอ่ย “เจ้าคงเอ่ยอะไรต่อหน้าท่านพ่อตาไปมากกระมัง? ข้าควรหาโอกาสไปขอบคุณสักวัน เจ้าเตรียมของขวัญสักหน่อยเถอะ”

“เพคะ”

มุมปากของหยางอีเหรินหยักยกขึ้นมา

ดูสิ! เขามีคนในใจแล้วอย่างไร อย่างไรก็ต้องการการสนับสนุนจากสกุลหยางของพวกนางไม่ใช่หรือ?

สกุลหยางเคยเป็นพรรคพวกขององค์รัชทายาท หลังจากองค์รัชทายาทสิ้นแล้ว สายสัมพันธ์ที่เหลืออยู่ย่อมถ่ายเทไปยังเซวียนอ๋อง ถึงตอนนั้นองค์ชายที่มีอำนาจมากที่สุดทั่วทั้งราชสำนักย่อมเป็นเซวียนอ๋องแล้ว

หลายวันต่อมา เซวียนอ๋องก็ได้รับความสำคัญขึ้นมาจริงดังคาด

ตอนนี้ทุกคนในราชสำนักล้วนจับตามอง องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ องค์ชายรองถูกลิดรอนอำนาจ องค์ชายคนอื่น ๆ ไร้อำนาจมากพอ ผู้ที่มีบารมีมากที่สุดทั่วทั้งราชสำนักคือจงอ๋องและเซวียนอ๋อง

“ใต้เท้าลู่” ฟ่านเหยี่ยนเข้ามาหาลู่อี้ “ข้ามีเรื่องต้องขอคำแนะนำจากท่าน”

ลู่อี้เอ่ยนิ่ง ๆ “ท่านอ๋องมีอะไรก็กล่าวออกมาเถิด”