บทที่ 631 จวนอู่อันโหวตกที่นั่งลำบาก

มู่ซืออวี่ลุกขึ้นยืน

“ท่านช้าลงหน่อย” ซูจือหลิ่วเห็นการเคลื่อนไหวของมู่ซืออวี่ก็รีบดึงนางไว้อย่างกระวนกระวายใจ “ท่านทำให้ข้าตกใจแทบตาย ท้องท่านโตเพียงนี้ รีบร้อนลุกขึ้นยืนเช่นนี้ ไม่กลัวหกล้มบ้างหรือไร”

“เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์อยู่กับเขา ข้ากลัวว่าเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์จะตกใจ” มู่ซืออวี่ลูบท้องของนางเพื่อปลอบโยนเจ้าก้อนแป้งน้อยที่กำลังหวาดกลัว

ก่อนที่พวกนางจะไปถึงสนามม้าก็เห็นฉีเซียวและคนของเขาควบคุมตัวเซี่ยเฉิงจิ่นลงสะพานเล็ก ๆ มาแล้ว

แม้จะกล่าวว่าควบคุมตัว ทว่าอันที่จริงกลับไม่ได้แตะต้องเขาแม้แต่น้อย เซี่ยเฉิงจิ่นเดินอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยคนจากหน่วยลับ โดยมีฉีเซียวเดินอยู่ด้านหน้า

“ใต้เท้าฉี ขอเวลาพูดคุยกับท่านสักครู่ได้หรือไม่?”

ฉีเซียวพยักหน้า “ได้”

มู่ซืออวี่เดินนำ ส่วนฉีเซียวเดินตามหลังนางไป

ซูจือหลิ่วมองฉีเซียวด้วยสายตาเคลือบแคลง

ระยะห่างของฉีเซียวไม่ใกล้ไม่ไกลจากมู่ซืออวี่ เห็นได้ว่าภาษากายของเขากำลังปกป้องพี่สะใภ้ จากมุมของเขา เขาสามารถมองเห็นได้ทั่วทุกพื้นที่และสามารถยับยั้งไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันได้

“ใต้เท้าฉี จวนอู่อันโหวเกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“ใต้เท้าลู่ได้บอกท่านหรือไม่ว่าองค์รัชทายาทแห่งอาณาจักรเฟิ่งหลินหายตัวไปที่อาณาจักรของเรา? ภายหลังยังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของใต้เท้าลู่ที่พบเบาะแสแล้วส่งต่อให้กับจวนอู่อันโหว”

“เคยกล่าว”

“อาณาจักรเฟิ่งหลินมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ บริเวณพรมแดนของทั้งสองอาณาจักรไม่มั่นคง เกรงว่าจะเกิดสงคราม”

มู่ซืออวี่เข้าใจแล้ว

เมื่อทั้งสองอาณาจักรเข้าสู่สงคราม สถานการณ์ของเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเฟิ่งหลินผู้นั้น หรือก็คือฮูหยินอู่อันโหวเกรงว่าจะต้องกระอักกระอ่วน

หากทั้งสองอาณาจักรอยู่ร่วมกันอย่างสันติ สถานะของนางสูงศักดิ์กว่าฮูหยินสกุลขุนนางทั่วไป แม้กระทั่งองค์หญิงยังต้องมอบของกำนัลเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้นาง บัดนี้สองอาณาจักรเข้าสู่สภาวะสงคราม นางย่อมกลายเป็นหนามยอกอก

ส่วนครอบครัวของนาง รวมไปถึงสามีและบุตร ย่อมต้องถูกเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดหรือแม้กระทั่งถูกสั่งขังคุก

ซูจือหลิ่วหันไปมองเซี่ยเฉิงจิ่น

เซี่ยเฉิงจิ่นนับว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวงคนหนึ่ง ยามเข้าร่วมงานเลี้ยงมักจะได้ยินชื่อเขาจากปากของบุตรสาวสกุลขุนนางเหล่านั้น

เห็นได้ชัดว่ายามเกิดอันตรายอย่างยิ่งยวด สีหน้าของเขากลับเป็นปกติยิ่ง ราวกับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย

มู่ซืออวี่และฉีเซียวกลับมาแล้ว

ฉีเซียวนำตัวคนไป

“สถานการณ์เป็นอย่างไร?” ซูจือหลิ่วเอ่ยถาม

“ชายแดนไม่สงบแล้ว” มู่ซืออวี่เอ่ย “จวนอู่อันโหวจำต้องถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด”

“ท่านซื่อจื่อผู้นั้น…”

“ในตอนนี้ยังไม่มีอันตรายอะไร เพียงแต่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้เหมือนเมื่อก่อน ดูเหมือนจะต้องอยู่ภายใต้การเฝ้าระวัง” มู่ซืออวี่เอ่ย “เรื่องในราชสำนักพวกเราไม่อาจเข้าใจ ไปหาเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์กันเถิด”

ลู่จื่ออวิ๋นเดินมาได้ครึ่งทางก็พบซูจือหลิ่วและมู่ซืออวี่

“ท่านแม่ ท่านอาสะใภ้”

“อวิ๋นเอ๋อร์ คนจากหน่วยลับเมื่อครู่นี้ไม่ได้ทำให้เจ้ากลัวกระมัง?”

“ท่านแม่วางใจ ใต้เท้าฉีสุภาพเป็นอย่างยิ่ง ไม่ได้ทำให้ผู้อื่นลำบากใจ แต่ว่าท่านแม่ จวนอู่อันโหวเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”

“เกิดเรื่องขึ้นแล้วจริง ๆ ทว่าเรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า” มู่ซืออวี่เอ่ย “พวกเราเข้าไปข้างในเถอะ หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ อากาศหนาวขึ้นมาเล็กน้อย”

เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ลู่อี้และลู่เซวียนก็ไม่อาจรั้งอยู่ที่เรือนพักผ่อนบนภูเขาได้อีกต่อไป ทั้งสองคนต้องรีบรุดกลับไปยังเมืองหลวงทันที

ลู่จื่ออวิ๋นนึกถึงข่าวที่นางเพิ่งรู้มา ในหัวของนางเต็มไปด้วยภาพที่เซี่ยเฉิงจิ่นมอบม้า มอบขนจิ้งจอกให้… ยังมีเรื่องเล็ก ๆ น้อยๆ อีกมากมายที่เขาทำเพื่อนาง