บทที่ 634 การตายของฮูหยินอิน

ภายในชั่วพริบตา นับตั้งแต่กองทัพออกจากเมือง เวลาก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

ชั่วระยะเวลาหนึ่งเดือนนี้ เหมันตฤดูผ่านไปวสันตฤดูเวียนมา น้ำแข็งและหิมะละลาย ลมหายใจแห่งวสันตฤดูเผยต่อผืนฟ้าและแผ่นดินอีกครั้ง

ผู้คนถอดเสื้อผ้าหนานุ่มออก เปลี่ยนมาสวมใส่ชุดฤดูใบไม้ผลิที่สวยงาม ไม่ได้ดูอ้วนกลมอีกต่อไป ทุกคนต่างเดินด้วยท่าทีกระฉับกระเฉง แม้แต่ท่วงท่ายังสง่างามยิ่งขึ้น

แน่นอนว่ารูปร่างของมู่ซืออวี่ในตอนนี้ยังไม่สง่างาม อย่างไรเสียก็ยังไม่ได้คลอดออกมา ผู้อยู่อาศัยในท้องนางยังคงนอนกลิ้งในครรภ์มารดาอยู่ทุกวัน

มู่ซืออวี่ออกมาจาก ‘เรือนกรุ่นฝัน’ ขณะเดินผ่านร้านขายเป็ดย่าง นางก็รู้สึกหิวขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อนึกถึงกลิ่นหอมหวนนั่นจึงบอกกับซางจือ “พวกเรากินเป็ดย่างแล้วค่อยกลับเถอะ”

“ได้เลยเจ้าค่ะ” ซางจือลงจากรถม้าก่อนแล้วรอประคองมู่ซืออวี่ลงมา

สองนายบ่าวกำลังจะเข้าไปในร้านเป็ดย่าง แต่พวกนางก็เห็นลู่อี้ออกมาจากโรงน้ำชาข้าง ๆ เสียก่อน

“นาย…” ซางจือกำลังจะร้องเรียกลู่อี้ เพียงแต่ถูกมู่ซืออวี่ห้ามเอาไว้

ข้างกายลู่อี้มีสตรีนางหนึ่ง หน้าตางดงามหมดจด สวยสง่าทั้งยังเปี่ยมเสน่ห์

ทั้งสองคนกำลังพูดคุยบางอย่าง ทว่ายังคงรักษาระยะห่างเอาไว้ ดูแล้วคงไม่มีอะไร

“ฮูหยิน นายท่านคงทำหน้าที่อยู่กระมังเจ้าคะ” ซางจือกังวลว่ามู่ซืออวี่จะคิดมาก จึงเอ่ยปลอบนางด้วยความระมัดระวัง

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นอย่างไรได้อีกเล่า?” มู่ซืออวี่เหลือบมองนางแวบหนึ่ง “เขายังจะทำอะไรได้อีก?”

หนึ่งเค่อต่อมา ซางจือเห็นมู่ซืออวี่ทานอาหารด้วยท่าทีเอร็ดอร่อยตามปกติ ดูไม่เหมือนได้รับความทุกข์ใจใด ๆ จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ไม่กินแล้ว” มู่ซืออวี่เช็ดไม้เช็ดมือ “พวกเราไปกันเถอะ!”

“ฮูหยิน ท่านยังทานไปไม่มากเลยนะเจ้าคะ”

“กินไม่ลงแล้วแล้ว” มู่ซืออวี่เบ้ปาก “ใต้เท้าลู่ไม่ได้ออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อนข้านานเพียงใด? วันนี้จู่ ๆ ก็ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนสตรีหน้าตาสะสวยผู้หนึ่ง ข้าเริ่มโมโหขึ้นมาแล้ว”

ซางจือทำตัวไม่ถูก “ฮูหยิน เมื่อครู่เหตุใดไม่ไปถามนายท่านเล่าเจ้าคะ? ตอนนี้นายท่านไปแล้ว ท่านกลับไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเสียได้”

ตกกลางคืน ลู่อี้กลับมาที่ห้อง

มู่ซืออวี่ที่ปกติมักจะหลับไปแล้วกลับกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง

“วันนี้เหตุใดยังไม่นอนเล่า?”

ตอนนี้นางท้องโตแล้ว ทารกในท้องเริ่มก่อกวน ดังนั้นนางจึงมักจะเข้านอนเร็วอยู่เสมอ

มู่ซืออวี่วางหนังสือในมือลงแล้วเงยหน้ามองเขา “วันนี้ข้าเห็นท่านบนถนน ข้างกายท่านมีคนงามที่หน้าตาหมดจดเป็นพิเศษผู้หนึ่ง นั่นเป็นผู้ใด?”

ลู่อี้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินมาหานาง “นี่เป็นเหตุผลที่เจ้าไม่นอนหรือ?”

“ครึ่งหนึ่งกระมัง!” มู่ซืออวี่จ้องมองเขา

“นั่นเป็นพยานของข้า” ลู่อี้เอ่ย “คราก่อนข้าเคยเอ่ยถึงแล้ว ข้ากำลังตรวจสอบสาเหตุการตายของท่านพ่อท่านแม่ เจ้ายังจำได้หรือไม่?”

“จำได้” มู่ซืออวี่สลัดสีหน้าหยิ่งผยองบนใบหน้าทิ้งไป แล้วมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “สตรีผู้นั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือ?”

“ข้าตรวจสอบมานานถึงเพียงนี้แล้ว กลับสืบไม่พบเบาะแสใด ๆ ไม่นานมานี้ ร่องรอยต่าง ๆ เริ่มโผล่พ้นผิวน้ำ” ลู่อี้กล่าวต่อไป “สตรีผู้นั้นเป็นหนึ่งในเบาะแส”

“สืบทราบแล้วหรือยัง?”

“เบาะแสทั้งหมดชี้ไปที่คนผู้หนึ่งคือฮูหยินอิน สะใภ้ขององค์หญิงใหญ่” ลู่อี้เอ่ย “ประวัติของฮูหยินอินเกี่ยวโยงกับเรื่องนี้อย่างเหมาะเจาะ ในตอนนั้นนางไม่อยู่ในเมืองหลวงจริง ๆ อายุของนางก็สอดคล้อง อีกทั้งสุขภาพของนางก็เริ่มไม่ดีมานับตั้งแต่เหตุการณ์นั้น ไม่ว่าจะมองเช่นไรก็ดูเหมือนจะเป็นนาง เพียงแต่ข้าคิดว่าทั้งหมดนี้ราบรื่นเกินไปจึงรู้สึกแปลกพิกล”

“ท่านยังรู้สึกว่ามีอันใดแปลกอีกหรือไม่?”

“ข้าตรวจสอบมานานกลับไม่พบสิ่งใดเลย ราวกับว่าหลักฐานทั้งหมดถูกลบล้างไปแล้ว บัดนี้จู่ ๆ ก็มีเบาะแสแล้วเบาะแสเล่าปรากฏขึ้น ทั้งยังปะติดปะต่อกันโดยสมบูรณ์ เจ้าไม่รู้สึกว่าทั้งหมดนี้แปลกพิกลหรือ?”

“เช่นนั้นก็ตรวจสอบอีกครั้ง”

“ข้าตั้งใจจะทำเช่นนั้น” ลู่อี้กระชับผ้าห่มขึ้นคลุมภรรยา “เจ้านี่นะ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องดูแลตนเองให้ดี เรื่องอื่นปล่อยให้ข้าจัดการเถิด”