บทที่ 638 ฟ่านเหยี่ยนมาเยือน

ลู่จื่ออวิ๋นหันกลับมาพร้อมกับแมวดำที่อยู่ในอ้อมแขน เมื่อเห็นฟ่านเหยี่ยนก็ค้อมคำนับอย่างถูกต้องตามมารยาท

“คารวะท่านอ๋อง”

ฟ่านเหยี่ยนเดินเข้าไปหานาง “ไม่ได้เจอเจ้ามาสักพักแล้ว ดูเหมือนเจ้าจะสูงขึ้น…”

“ท่านอ๋องมาพบท่านพ่อข้าหรือ?” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “เขารอท่านอยู่ที่ห้องตำรา”

“เขารู้ว่าข้าจะมาหรือ?” ฟ่านเหยี่ยนรู้ว่าการที่ตนถามคำถามนี้ออกไปช่างดูเหมือนคนโง่งม เขารับผิดชอบคดีนี้ คดีนี้เกี่ยวข้องกับบิดาและบุตรสกุลลู่ แน่นอนว่าเขาย่อมมาหาลู่อี้

ฟ่านเหยี่ยนอดสับสนกับความรู้สึกที่ตีกันในใจไม่ได้ ราวกับว่าเมื่อเจอแม่นางน้อยผู้นี้ สมองของเขาไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป ขุนนางบุ๋นบู๊ที่สนับสนุนเขาเหล่านั้นล้วนถูกหลงลืมราวกับเลือนหายไป

“ท่านพ่อบ้าน พาท่านอ๋องไปห้องตำราเถอะ!” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยกับพ่อบ้าน

“ขอรับ คุณหนู” พ่อบ้านรับคำ แล้วเอ่ยกับฟ่านเหยี่ยน “ท่านอ๋อง เชิญทางนี้ขอรับ”

ฟ่านเหยี่ยนไม่ค่อยได้พบลู่จื่ออวิ๋นบ่อยนัก ตอนนี้เขาไม่อยากนึกถึงเรื่องคดีเหล่านั้นอีกต่อไป เพียงแค่อยากพูดคุยกับนางสักสองสามคำ เพียงแต่แม่นางน้อยผู้นี้ราวกับเห็นเขาเป็นน้ำเหนือและสัตว์ร้าย*[1] ทุกครั้งที่นางพบเขาล้วนไม่มีสีหน้าที่ดีนัก เขาเคยเฝ้าถามตนเองว่าเขาไม่เคยรังแกนาง เหตุใดนางจึงไม่ชอบเขาถึงเพียงนี้?

ฟ่านเหยี่ยนจากไปพร้อมกับพ่อบ้าน

ลู่จื่ออวิ๋นถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางถึงรู้สึกว่าฟ่านเหยี่ยนนับวันยิ่งทำให้คนรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าเมื่อก่อนเขาจะดูลุ่มหลงในตัวนาง ทว่าก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงอันตรายเช่นในตอนนี้ บัดนี้แววตาของเขาหลงเหลือความเป็นเด็กและความไร้เดียงสาน้อยลงไปทุกที กลับปรากฏหลายสิ่งที่ซับซ้อนและยากแก่การเข้าใจมาแทนที่

“ติงเซียง เจ้าดูแลเจ้าแมวน้อยไว้”

ติงเซียงรับแมวดำตัวนั้นมาแล้วเอ่ยถาม “คุณหนู นายน้อยเคยเป็นสหายร่วมเรียนของเซวียนอ๋อง ความสัมพันธ์ของพวกเขาแต่ไรมาก็ไม่เลว หากคดีนี้มอบให้เขาตรวจสอบ ถึงแม้ตรวจสอบออกมาได้ว่านายท่านและนายน้อยล้วนบริสุทธิ์ เกรงว่าจะไม่อาจทำให้ผู้อื่นเชื่อถือ”

“ขอแค่เพียงตรวจสอบความจริงออกมาได้ เหตุใดผู้อื่นจะไม่เชื่อเล่า?” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว “คนเหล่านั้นที่กล่าวว่ามีสัมพันธ์อันดีกับพี่ชายของข้า เคยพูดคุยกับท่านพี่ข้าเพียงไม่กี่คำเท่านั้น ทั้งยังเป็นการพูดคุยต่อหน้าทุกคน ส่วนของขวัญที่คนเหล่านั้นให้มาและผู้ดูแลรับเอาไว้ ท่านพ่อข้าและท่านพี่ยึดเอาไว้แล้ว หากมีผู้ใดคิดร้ายต่อท่านพี่และท่านพ่อ เช่นนั้นก็รอวันอับโชคเถอะ!”

เมื่อฟ่านเหยี่ยนได้พบลู่อี้ เขาก็ถามคำถามออกไปตามปกติ อีกทั้งยังได้พบผู้ดูแลสองคนที่รับของขวัญ จากนั้นก็ไม่มีอะไรให้ถามอีก

ขอเพียงมีสมองย่อมมองออกว่านี่เป็นการใส่ไฟ ทว่าสำหรับคนบางคน นี่จะเป็นการใส่ไฟหรือไม่นั้นไม่สำคัญ เพราะพวกเขาต้องการเพียง ‘ความยุติธรรม’

สิ่งที่เรียกว่า ‘ความยุติธรรม’ นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความจริง แต่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพวกเขา จะดีที่สุดหากเรื่องนี้ใหญ่โตขึ้นแล้วทำให้คนไม่กี่คนตกต่ำ บางทีนั่นอาจเป็นประโยชน์ต่อพวกเขา

“ไม่ได้ไปมาหาสู่กับฉาวอวี่นานแล้ว ในเมื่อวันนี้มา ไม่รู้ว่าข้าไปหาฉาวอวี่หน่อยได้หรือไม่?” ฟ่านเหยี่ยนเอ่ยถาม

“เวลานี้หากใกล้ชิดกับฉาวอวี่มากเกินไปจะไม่เป็นผลดีต่อท่าน” ลู่อี้เอ่ย “เป็นวันอื่นเถิด! ท่านอ๋องอย่าได้รั้งอยู่ที่นี่นานเกินไปนัก”

ฟ่านเหยี่ยนไม่มีอะไรจะกล่าว ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำแนะนำ

ในเมื่อเขารับคดีนี้มาแล้ว ย่อมต้องตรวจสอบให้ทุกคนเชื่อ ไม่เช่นนั้นเท่ากับว่าเป็นการโยนหินทับเท้าตนเอง

หลังจากฟ่านเหยี่ยนกลับไป ลู่อี้ก็ไปหามู่ซืออวี่

“ได้ยินว่าเซวียนอ๋องมาหา เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ข้าต้องการเพียงผลลัพธ์ ดูว่าเขาจะจัดการอย่างไร เรื่องอื่นไม่สำคัญ” ลู่อี้เอ่ย “ทว่า ยามนี้เขาคงไม่ทำให้ข้าขุ่นเคืองเป็นการชั่วคราว ความสัมพันธ์ของข้ากับจงอ๋องเป็นความลับ ตอนนี้ในสายตาคนนอก ข้าเพียงแค่ยังไม่เลือกข้าง เขาคงอยากดึงข้าไปเป็นพวก”

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่ถอดใจเรื่องเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์

นับแต่เซวียนอ๋องเข้ามาในจวน ทุกการเคลื่อนไหวของเขาก็ถูกจับตามอง ถ้อยคำที่เขาพูดกับเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ถ่ายทอดมายังลู่อี้โดยละเอียด นายท่านของจวนลู่ย่อมรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร

“เสี่ยวซื่อของพวกเรายังไม่ได้ตั้งชื่อเลยนะ!” มู่ซืออวี่มองเจ้าอ้วนน้อยที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ในเปล

“ฉาวจิ่งเป็นอย่างไร?” ลู่อี้เอ่ย “ไม่จำเป็นต้องเปล่งประกายแวววาวดุจหยก ขอแค่เพียงโชคดีสมความปรารถนา”

“ดี” มู่ซืออวี่จิ้มแก้มเจ้าอ้วนน้อย “ฉาวจิ่ง ชื่อนี้เพราะจริง ๆ ลู่ฉาวจิ่ง”