บทที่ 641 งานเลี้ยงหมดสนุก

“ได้ เช่นนั้นก็ไปด้วยกันเถอะ!”

เมื่อออกมาจากห้องน้ำแล้ว เจียงเหยียนหรงกลับไม่มีความตั้งใจที่จะแยกจากลู่จื่ออวิ๋น นางยังคงเดินตามคุณหนูลู่ต่อไป

“จริงสิ น้องหญิงจื่ออวิ๋น ได้ยินมาว่าบ้านพวกเจ้ามีลานฝึกยุทธ์ที่ร้ายกาจทีเดียว ข้าไปดูได้หรือไม่?”

“ได้”

ที่นั่นไม่ใช่พื้นที่ต้องห้ามอะไร แขกที่มาล้วนไปที่นั่นได้หากต้องการ

ลู่จื่ออวิ๋นพาเจียงเหยียนหรงไปยังลานฝึกยุทธ์ นางคิดที่จะสลัดอีกฝ่ายให้พ้นเมื่อไปถึงลานฝึกยุทธ์แล้ว เช่นนี้นางอยากทำสิ่งใดจะได้ทำเสียที

อย่างไรก็ตาม ภายในลานฝึกยุทธ์มีชายผู้หนึ่งกำลังฝึกกระบี่อยู่

ชายผู้นั้นเหวี่ยงกระบี่ในมือ กระบี่นั้นสะท้อนประกายกระบี่ออกมา ร่างอันยืดหยุ่นของเขาประหนึ่งมังกรทะยานพยัคฆ์กระโจน ดูปราดเปรียวเป็นอย่างยิ่ง

“โอ้โห เก่งกาจจริง ๆ วิชากระบี่ของพี่เจ็ดช่างงดงามยิ่งนัก” เจียงเหยียนหรงร้องตะโกนอย่างตื่นเต้น หลังจากตะโกนออกไป นางจึงเพิ่งเห็นลู่จื่ออวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ และกล่าวว่า “น้องหญิงจื่ออวิ๋น เจ้ายังไม่เคยเห็นพี่เจ็ดของข้ากระมัง? นั่นเป็นพี่เจ็ดของข้า ในสกุลเราเขารอบรู้มากที่สุด ฝีมือล้ำเลิศที่สุด และหน้าตาหล่อเหลาที่สุดด้วย”

ลู่จื่ออวิ๋นยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่สะดวกพบกับชายอื่น เช่นนั้นข้าต้องขอตัวแล้ว คุณหนูเจียงสามารถเล่นกับคุณชายเจียงอยู่ที่นี่ได้ ไม่ต้องเกรงใจ”

“นี่…” เจียงเหยียนหรงมองลู่จื่ออวิ๋นเดินจากไป “พี่เจ็ด ท่านไม่ต้องซ้อมกระบี่แล้ว ผู้อื่นเขาไปแล้ว”

คุณชายเจ็ดสกุลเจียงเดินเข้ามา “คุณหนูลู่ผู้นี้น่าสนใจทีเดียว”

“ท่านลืมคำพูดของท่านปู่ไปแล้วหรือ?” เจียงเหยียนหรงเอ่ย “ตอนนี้สกุลลู่นับวันยิ่งมีอำนาจมากขึ้นเรื่อย ๆ หากท่านสามารถแต่งงานกับคุณหนูสกุลลู่ได้ เช่นนั้นสกุลลู่ก็จะเกี่ยวพันกับสกุลเจียงของพวกเราอย่างแน่นแฟ้น ไม่อาจหลุดพ้นไปได้อีก ท่านต้องพยายามให้มากขึ้น ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะเอาใจแม่นางน้อยคนหนึ่งไม่ได้”

เมื่อลู่จื่ออวิ๋นมองไม่เห็นเงาสองพี่น้องสกุลเจียง นางถึงได้ผ่อนฝีเท้าลง

“พี่ชายข้าเป็นจ้วงหยวน ข้าไม่ใช่จ้วงหยวนเสียหน่อย คนเหล่านี้คิดจะทำอะไรกับข้า?” ลู่จื่ออวิ๋นพึมพำ

“จื่ออวิ๋น…” ฉินเหลียนวิ่งตรงมา “เจ้ารีบไปดูทางโน้นเร็วเข้า ทางโน้นมีคนตกน้ำ!”

“บ่าวรับใช้กำลังช่วยคนอยู่หรือ?”

“ตอนที่ข้ามาถึงก็มีคนกระโดดลงไปช่วยแล้ว”

ลู่จื่ออวิ๋นเร่งฝีเท้าไปที่สระน้ำทันที

ที่นั่นมีคนมาร่วมชมความครื้นเครงกันมากมายแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น? ผู้ใดตกลงไปในน้ำ?” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยถาม

“ผู้หนึ่งเป็นคุณหนูเจ็ดสกุลหยาง อีกผู้หนึ่งเป็นคุณหนูห้าสกุลสิง” คนที่อยู่ข้างๆ เขาเอ่ยขึ้น “คุณหนูเจ็ดสกุลหยางผู้นั้นกับคุณหนูสามสกุลสิงไม่ลงรอยกัน เมื่อครู่นี้นางพ่ายแพ้ให้กับคุณหนูสามสกุลสิง ขณะที่นางออกมาสูดอากาศก็พบกับคุณหนูห้าสกุลสิงเข้า ในใจพลันโกรธยิ่งกว่าเดิม นางจึงผลักคุณหนูห้าไปหนึ่งที”

“คุณหนูห้าสกุลสิงดึงคุณหนูเจ็ดสกุลหยางไว้ ทั้งสองคนจึงตกลงไปในน้ำด้วยกันเช่นนี้”

“เหตุใดในน้ำถึงมีเลือด ผู้ใดได้รับบาดเจ็บ?” มีคนถามขึ้นมา

คุณหนูห้าสกุลสิงถูกอุ้มขึ้นฝั่งมาแล้ว

“ท่านพี่…” ลู่จื่ออวิ๋นเห็นลู่ฉาวอวี่อุ้มสิงเจียซือขึ้นฝั่งมา ปากนางอ้าค้างด้วยความตกใจ

ลู่ฉาวอวี่เอ่ยกับคนข้าง ๆ “เชิญท่านหมอ”

คุณหนูเจ็ดสกุลหยางก็ได้รับการช่วยเหลือขึ้นมาแล้วเช่นกัน ผู้ที่ช่วยเหลือนางเป็นข้ารับใช้หนุ่มคนหนึ่ง

“เสื้อผ้านี้….” คนที่อยู่ด้านข้างยกมือขึ้นปิดปาก