บทที่ 650 เลื่อนขั้นเร็วเกินไป

“กงกง เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่?” มู่ซืออวี่เหลือบมองฉานอี

ฉานอียัดถุงเงินตุง ๆ ถุงหนึ่งใส่มือของกงกงทันที

เมื่อกงกงสัมผัสได้ว่าเป็นใบไม้ทองคำ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับกลายเป็นจริงใจมากขึ้น

“ใต้เท้าลู่มีความสามารถ ฮูหยินรู้แค่ว่านี่เป็นเรื่องดีสำหรับพวกท่านก็พอ เรื่องอื่นต้องรอใต้เท้าลู่กลับมาแล้วค่อยถามเขา ข้าเป็นเพียงข้ารับใช้ ไม่เข้าใจสิ่งใดทั้งสิ้น”

“กงกงถ่อมตัวเกินไปแล้ว นอกจากสกุลพวกเรา ยังมีสกุลอื่นได้รับพระราชโองการอีกหรือไม่?”

“นายท่านรองลู่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีกรมพระคลัง ใต้เท้าฉีเซียวได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จิ้งอันโหว ยังมีใต้เท้าอีกหลายท่านที่ได้รับพระราชทานรางวัลมากมาย แน่นอนว่า มีคนยินดีปรีดาประสบความสำเร็จ ย่อมมีคน…”

กงกงที่มาถ่ายถอดราชโองการไม่ได้เอ่ยจนจบ แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่คนโง่ ย่อมเข้าใจว่าคำพูดที่ยังไม่ทันกล่าวจบหมายถึงอะไร

มีคนยินดีปรีดาประสบความสำเร็จ ย่อมมีคนกลายมาเป็นนักโทษ

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ขณะที่พวกเขาไม่รู้เรื่องราวนั้นมีบางอย่างเกิดขึ้นในเมืองหลวง และสามีของนางก็มีบทบาทสำคัญในเหตุการณ์นี้ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ได้รับพระราชทานรางวัลใหญ่เช่นนี้

บรรดาศักดิ์ที่สามารถสืบทอดได้นั้นไม่ใช่ผู้ใดก็มีได้ มีเพียงผู้ที่ร่วมก่อตั้งอาณาจักรเท่านั้นที่จะได้รับเกียรติเช่นนี้ นางหลับไปเพียงหนึ่งตื่นก็กลับกลายมาเป็นฮูหยินจวนโหวแล้ว เรื่องนี้จะต้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหล้าเป็นแน่

หลังจากส่งกงกงที่มาถ่ายทอดราชโองการกลับไปแล้ว มู่ซืออวี่ก็ให้ฉานอีออกไปสอบถามเรื่องนี้

ไม่นานหลังจากนั้น ฉานอีก็กลับมารายงานข่าวให้นางทราบ

“บีบบังคับให้สละราชสมบัติหรือ?”

“เจ้าค่ะ พรรคพวกของเจียงเก๋อเหล่าล้วนถูกโยนเข้าคุกแล้ว คดีนี้ถูกส่งต่อไปให้สามศาล”

“เมื่อคืนเขาไปทำเรื่องใหญ่ถึงเพียงนั้น”

มู่ซืออวี่ไร้ซึ่งกะจิตกะใจจะไปที่ร้านเช่นกัน

เมื่อลู่อี้กลับมาก็ดึกมากแล้ว ทว่าวันนี้แตกต่างออกไปจากปกติ ปกติแล้วมู่ซืออวี่รอเขาไม่ไหวก็จะเข้าพักผ่อนก่อน แล้วเหลือแสงไฟไว้ให้เขาที่ประตู ทว่าวันนี้ไฟที่ประตูดับไปแล้ว แสงเทียนด้านในห้องกลับยังสว่างไสว

“ท่านโหวกลับมาแล้วหรือ” มู่ซืออวี่นั่งอยู่บนเตียง ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง นางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเกียจคร้าน “ท่านโหวอยู่ข้างนอกลำบากแล้ว น้องไม่ได้ออกไปต้อนรับท่าน ช่างละเลยหน้าที่ตนเองเสียจริง”

ลู่อี้ “…”

ดูท่าไม่ดีนัก

อย่าได้เห็นว่ารอยยิ้มของนางน่ามอง จากการเป็นสามีภรรยากันมาหลายปีทำให้เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แสนอันตราย

“ฮูหยิน ข้ามีบางอย่างจะสารภาพกับเจ้า” ลู่อี้ก้าวเข้าไปหานาง “ทุกสิ่งเกิดขึ้นกะทันหันเป็นอย่างยิ่ง ข้าเองก็ไร้ทางเลือก ทำได้เพียงต้องจัดการ…”

มู่ซืออวี่มองหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม

“กะทันหัน? ไร้ทางเลือก? จำเป็นต้องทำอย่างนั้นหรือ?” มู่ซืออวี่ถาม “หากท่านไม่ได้มีการเตรียมการล่วงหน้าจริง ๆ แต่ควบคุมสถานการณ์ที่ฝ่ายเจียงเก๋อเหล่าตระเตรียมวางแผนมาอย่างถี่ถ้วนได้ง่ายดายเพียงนี้ ฝ่ายเจียงเก๋อเหล่าคงไร้ความสามารถเกินไปแล้วกระมัง เขาสามารถก่อคลื่นลมในราชสำนักมาได้หลายปีเพียงนี้ ที่แท้เป็นเพราะผู้อื่นไร้ความสามารถเกินไป หรือก่อนหน้านี้เขาโชคดีเกินไปหรือ?”

“ฮูหยินอย่าได้โกรธข้าเลย”

“ข้าไม่ได้โกรธ” มู่ซืออวี่ปิดหนังสือดังตุ้บ “อากาศร้อนเกินไป ข้าอยากนอนคนเดียว ท่านไปนอนที่อื่นเถอะ!”

ลู่อี้จะผละไปได้อย่างไร?

หากวันนี้เขาไปจริง ๆ เช่นนั้นการจะง้อฮูหยินของเขาไม่ยากขึ้นไปกว่าเดิมหรือ

นอกจากนี้ ตอนนี้นางโกรธแล้ว หากง้อนางได้ เช่นนั้นนางย่อมสงบลง หากเขาไปจริง ๆ นั่นจะไม่ทำให้ยิ่งทำให้นางโกรธมากกว่าเดิมหรือ เขาทนปล่อยให้นางบึ้งตึงอยู่เพียงลำพังไม่ได้

“ฮูหยิน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า”

“ข้าไม่ได้เป็นห่วงท่าน ข้าเพียงแค่คิดว่าหากจะแต่งงานใหม่คงยุ่งยากยิ่งนัก”

ลู่อี้ดึงมือมู่ซืออวี่ไปกอบกุมไม่ยอมปล่อย “เมื่อคืนข้าไม่ได้นอนทั้งคืน ยามดาบเหล่านั้นพุ่งเข้ามา สมองของข้าพลันว่างเปล่า…”

มู่ซืออวี่ “…”

เขาเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว