บทที่ 667 ไม่ต้องกังวล

เซี่ยเฉิงจิ่นส่งน้ำหนึ่งถ้วยให้ลู่อี้

ลู่อี้เหลือบมองเซี่ยเฉิงจิ่นแล้วรับน้ำถ้วยนั้นไป

เขาเงยหน้าดื่มน้ำ

“ใต้เท้าลู่ไม่กลัวว่าน้ำจะมียาพิษหรือ?”

“หากท่านต้องการฆ่าข้า ย่อมไม่ทำเรื่องไร้ความจำเป็นเช่นนี้ นอกจากนี้แล้ว ข้าคิดไม่ออกว่าเหตุใดท่านต้องลงมือฆ่าข้า”

“ท่านและข้าล้วนมีนายของตนเอง บรรยากาศระหว่างอาณาจักรทั้งสามในยามนี้ตึงเครียดมาก หากฆ่าใต้เท้าลู่เสีย ย่อมทำให้อาณาจักรท่านสูญเสียขุนนางคนสำคัญ มีเพียงจะเป็นประโยชน์ไม่มีโทษต่ออาณาจักรเฟิ่งหลิน ยิ่งไปกว่านั้น หากฆ่าใต้เท้าลู่แล้วโยนความผิดให้ราชวงศ์หรือโทษอาณาจักรเหลียง ด้วยทรัพยากรทางการเงินของฮูหยินลู่ ทั่วทั้งใต้หล้าย่อมหลีกเลี่ยงความวุ่นวายโกลาหลที่จะเกิดขึ้นไม่ได้ ผู้ใดกล่าวว่าไม่มีเหตุจูงใจให้ข้าฆ่าใต้เท้าลู่กัน? ไม่ว่าคิดอย่างไร หากใต้เท้าลู่ตายก็ย่อมเป็นประโยชน์ต่อข้ามากอยู่ดี”

“ท่านมาหาข้าโดยเฉพาะเพื่อเอ่ยเรื่องไร้สาระเหล่านี้หรือ?” ลู่อี้เอนตัวลงด้วยท่าทีเกียจคร้าน “ท่านมาหาข้ามีเรื่องอะไรกันแน่?”

“ข้าต้องการร่วมมือกับใต้เท้าลู่ ข้าเป็นซื่อจื่ออู่อันโหวหลายปีมานี้ ข้าพอมีความเข้าใจเรื่องในราชสำนักของท่านอยู่บ้าง ข้ารู้ว่ามีกลุ่มคนในเงามืดที่พยายามสะสมเงินทุน ชุบเลี้ยงกองกำลังส่วนตน เลี้ยงม้า แม้กระทั่งเพื่อให้ได้อาวุธที่ดีที่สุดมา หลายปีที่ผ่านมาพวกมันยังเข่นฆ่าล้างสกุลใหญ่ ๆ ไปมากมาย กลุ่มคนเหล่านั้นพวกท่านตรวจสอบมานานแล้ว ทว่ามันมักจะเลือนหายไปเสมอ แต่ข้ากลับรู้ข้อมูลบางอย่างมา”

“ท่านคิดจะร่วมมืออย่างไร?”

“เรื่องนั้นไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ยังคงรบกวนใต้เท้าลู่เขียนจดหมายหนึ่งฉบับถึงฮูหยินลู่ว่าท่านปลอดภัยเสียก่อน มิฉะนั้น เกรงว่าบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านอาจสร้างความวุ่นวายโกลาหลทั่วทั้งอาณาจักรเหลียง ครอบครัวของท่านคงรู้ข่าวการหายตัวไปของท่านแล้ว หากยังไม่ติดต่อพวกเขาอีก เกรงว่าจะเป็นห่วงท่าน”

“จิ่นอ๋องไม่ได้ส่งของให้ลูกสาวของข้าอยู่หรือ? คนของข้าเกรงว่าจะอยู่ภายใต้การควบคุมแล้ว เช่นนั้นใช้ช่องทางท่านส่งจดหมายถึงครอบครัวข้าเถอะ!”

เซี่ยเฉิงจิ่น “…”

ที่แท้เขาก็รู้ทุกสิ่ง

ลู่อี้เห็นสีหน้าของเซี่ยเฉิงจิ่นแล้วก็คาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร

“รอบกายลูกสาวข้ามีผู้ใดเข้าหา ข้าที่เป็นพ่อผู้นี้ย่อมรู้ทุกอย่าง แม้ตัวข้าจะอยู่ในอาณาจักรเหลียง ข่าวพวกเขาแม่ลูกก็ยังคงรายงานมายังข้าตลอดเวลา”

เมื่อมู่ซืออวี่ได้รับจดหมาย โครงการการกุศลทั้งหมดภายใต้ชื่อการกุศลสงบสุขก็อยู่ระหว่างการดำเนินการ แม้ว่านางจะให้คนของนางจัดการเรื่องเหล่านี้ ทว่านางก็ยังคงยุ่งเสียจนเท้าแทบไม่ได้แตะพื้น

ในยามนี้ จดหมายจากคนที่นางไม่รู้จักทำให้นางรู้สึกสดชื่นไปทั่วทั้งร่าง

“ผู้ใดส่งมา?”

ฉานอีเอ่ย “บ่าวจะถามผู้อื่นดูประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

หลังจากฉานอีไปสอบถามได้ความก็กลับมารายงาน “ไม่มีผู้ใดเห็นเจ้าค่ะ”

“ไม่มีผู้ใดเห็น แต่จดหมายฉบับนี้กลับปรากฏอยู่ในห้องของข้า เช่นนั้นหมายความว่าแม้ในบ้านมีผู้คุ้มกันมากมายเพียงนี้ก็ยังไม่ปลอดภัยอย่างนั้นหรือ?” มู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว

“ในจดหมายเขียนว่าอย่างไรเจ้าคะ?” ซางจือเอ่ยถาม

“นายท่านปลอดภัย เขากำลังพักฟื้นอยู่ในที่แห่งหนึ่ง” มู่ซืออวี่เอ่ย “เรียกเซี่ยคุนมา บอกว่าข้ามีบางอย่างจะสอบถาม”

เซี่ยคุนอ่านดูจดหมาย เขาจดจำลายมือของลู่อี้ได้ ถ้าเห็นข้อความนี้จากที่อื่นโปรดกลับมาเยี่ยมเราบ้างนะ ไอรีนโนเวล ขอบคุนจ้า

“ข้ารู้ว่าเขาจะไม่เป็นอะไร ทว่าเขาไม่ได้บอกว่าเหตุใดเขาจึงหายไปนานเพียงนี้ อีกทั้งยังไม่ได้เขียนว่าเขาพักฟื้นอยู่ที่ใดด้วย”

“ในเมื่อเราอยู่ไกลเพียงนี้ยังได้รับจดหมายมาแล้ว เช่นนั้นจือเชียนคงไปสมทบกับใต้เท้าลู่แล้ว”