บทที่ 674 ต้องขอบคุณซื่อจื่อผู้นั้น

ท่านหมอตรวจดูร่างกายของลู่อี้

มู่ซืออวี่ถามท่านหมอถึงได้พบว่าสาเหตุหลักที่ทำให้ลู่อี้หมดสติเป็นเพราะเขาขาดน้ำนานเกินไปจึงได้ล้มป่วย ด้วยเหตุนี้เขาถึงได้ดูซูบเซียวลง ราวกับจู่ ๆ ก็แก่ขึ้นในพริบตา

นางนั่งอยู่ข้างเตียง ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดแก้มของลู่อี้

เมื่อฉานอีและซางจือรู้ว่า ‘นายท่าน’ ตรงนี้คือลู่อี้ ก็จัดเตรียมให้ผู้อื่นไปดูแลเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้าง ๆ ทันที

สภาพของผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านั้นย่ำแย่กว่าลู่อี้เป็นอย่างมาก แต่ละคนล้วนขาดน้ำอย่างรุนแรง อีกทั้งยังกินของไม่สะอาดเข้าไป สีหน้าของแต่ละคนจึงดูไม่ดีนัก

สิ่งของและยาที่มู่ซืออวี่นำมาไม่น้อยจึงได้ใช้ประโยชน์ในคราวนี้แล้ว

“ผู้ดูแลหลิน คนที่อยู่บนเกาะไม่มีปัญหากระมัง? พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่ มีความไม่สะดวกอะไรหรือไม่?”

“ฮูหยินวางใจ แขกทุกท่านสบายดี แม้ว่าฝนจะตกหนัก ทว่าพวกเราไม่ขาดอาหาร ไม่ขาดเครื่องดื่ม ไม่ขาดความสนุก ทั้งยังสามารถดื่มด่ำกับทิวทัศน์อีกแบบหนึ่งได้ แขกที่พักอาศัยอยู่ที่นี่ไม่รู้ว่ามีความสุขมากเพียงใด!”

ลู่อี้ลืมตาขึ้นมา เขาเห็นเงาร่างที่สง่างามเงาหนึ่งราง ๆ

เงาร่างนั้นปรากฏอยู่ในความฝันนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าทุกครั้งหลังจากตื่นขึ้นมา ทุกอย่างพลันกลับกลายเป็นความว่างเปล่า เหลือไว้เพียงความรู้สึกว้าเหว่เดียวดาย

เขาหลับตาลงอีกครั้ง

คราวนี้ เสียงนั้นกลับไม่หายไป

“ฝนนี้มาได้ไม่ถูกเวลา ทว่าไม่ได้เลวร้ายเสียทีเดียว เรือลำใหม่ออกทะเลได้ในสภาพอากาศที่เลวร้ายเพียงนี้ พิสูจน์ให้เห็นว่าเราทำสำเร็จแล้ว อีกอย่าง นับตั้งแต่วันแรก ๆ ที่ทำการปรับปรุงเกาะจนกระทั่งถึงบัดนี้เราไม่เคยพบเจอสภาพอากาศที่ย่ำแย่มาก่อน แขกจึงได้เห็นเพียงทิวทัศน์ที่สวยงามราวกับสรวงสวรรค์ ไม่เคยเห็นทิวทัศน์เช่นนี้ เจ้าจัดเตรียมคนไปตรวจสอบดูรอบ ๆ เถิด หากพบเจอปัญหาใดให้รีบรายงานทันที พวกเราจะได้แก้ไขได้ทัน”

“ขอรับ”

“นอกจากนี้ แขกที่เข้าพักมาจากทั่วทุกสารทิศ พวกเขาย่อมมีรสนิยมในการทานอาหารที่แตกต่างกัน เมื่อรับแขกเข้าพัก อย่าลืมจดจำให้ชัดเจนว่าพวกเขามาจากที่ใด เช่นนี้จะได้ง่ายต่อการเตรียมอาหารที่ถูกปากพวกเขา”

“ขอรับ”

“ยังมี…”

ลู่อี้ฟังน้ำเสียงที่ชัดถ้อยชัดคำเหล่านั้นแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ไม่ใช่ความฝัน

หากเป็นความฝัน คงอยู่ได้ไม่นานถึงเพียงนี้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าจะดูสมจริงเช่นนี้ด้วย

“ฮูหยิน…” ลู่อี้ส่งเสียงเรียกนาง

เสียงที่กำลังพูดนั้นหยุดลง

มู่ซืออวี่ที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างเงยหน้าขึ้นมา

เมื่อเห็นลู่อี้ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง นางก็โบกมือให้ผู้ดูแลหลินที่อยู่ข้าง ๆ แล้วรีบสาวเท้าก้าวเข้าไป

“สามี ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” มู่ซืออวี่มองลู่อี้

ลู่อี้คว้ามือนางมากุม มองหน้านางแล้วจึงเอ่ย “ข้าตกมาอยู่ในมือเจ้าได้อย่างไร?”

“มีอะไรหรือ? ท่านไม่อยากตกมาอยู่ในมือข้า หรือยังอยากตกไปอยู่ในมือผู้ใด?” มู่ซืออวี่หยิกลงบนเอวเขาเบา ๆ

“ซี้ด!”

“เหตุใดท่านถึงได้รับบาดเจ็บเพียงนี้? แล้วท่านขาดน้ำได้อย่างไร? ช่วงที่ผ่านมานี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“ข้าประเมินศัตรูต่ำเกินไป” ลู่อี้เอ่ย “จึงถูกคนแทงข้างหลัง ทว่าโชคยังดี กว่าจะหาเรือลำหนึ่งมาได้ไม่ง่ายเลย รอข้ารักษาบาดแผลจนหายดีแล้ว ข้าจะหาตัวคนลอบสังหารข้าผู้นั้นออกมาชำระหนี้แค้นนี้เสีย”

“คนในเมืองหลวงหรือ?”

“มีคนไม่อยากให้ข้ากลับมา เขาพยายามทำทุกวิถีทางที่จะขวางข้า ทำให้ข้าหนีไม่พ้น แน่นอนว่าเหตุผลที่ข้าไม่ได้กลับมานานถึงเพียงนี้ เป็นเพราะข้ากำลังตรวจสอบบางอย่าง ไม่ใช่ว่าไม่ได้สิ่งใดกลับมาเลย”

“อย่าเพิ่งเอ่ยถึงเรื่องนั้น ข้าไม่อยากได้ยิน ทั้งยังไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นเลยสักนิด” มู่ซืออวี่เอ่ย “ซางจือ โจ๊กเล่า?”