บทที่ 692 ความแตกแล้ว

คนอื่น ๆ ออกไปแล้ว อีกทั้งก่อนจะไปยังปิดประตูไว้ให้อย่างแน่นหนา

มู่ซืออวี่หาที่นั่งแล้วหย่อนกายลง

ฉีเซียวขยับไปด้านข้างแล้วเอนตัวลงพิงกับหมอนอันอ่อนนุ่ม

หมอนเช่นนี้มีเพียงมู่ซืออวี่เท่านั้นที่มี นางทำเอง หมอนนี่เหมาะที่จะนอนเอนตัวบนเตียงอ่านบทละครพื้นบ้านเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าสาวใช้คนใดเป็นคนนำมาให้ ดังนั้นการที่ฉีเซียวได้เอนตัวพิงบนมันจึงผ่อนแรงไปได้ไม่น้อย

“ท่านจะเอ่ยอะไรหรือ?”

“ตอนที่ข้ายังไม่รู้สึกตัว ข้าได้ยินเสียงท่านเรียกข้าแว่ว ๆ”

“ตอนนั้นท่านคลุ้มคลั่งเล็กน้อย อีกทั้งยังบีบคอข้าไม่ยอมปล่อย โชคดีที่ข้าเรียกท่านสองสามครั้ง ท่านจึงยอมปล่อยมือ ไม่เช่นนั้นข้าคงทุบท่านให้หมดสติไปแล้ว”

“ตอนนั้นท่านเรียกว่าอย่างไร?”

“ในเมื่อท่านได้ยินข้าเรียก จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าข้าเรียกท่านว่าอะไร? หากท่านไม่รู้ จะรู้ตัวได้อย่างไรว่าข้าเรียกท่าน? ดังนั้น ท่านคงได้ยินแล้ว ถูกหรือไม่?”

“หมายความว่า ท่านรู้แล้วหรือ?”

“ท่านถามอะไร?”

ฉีเซียวเปิดผมด้านข้างออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ได้รับบาดเจ็บบางส่วน

บาดแผลบนใบหน้าได้รับการทายาแล้ว ทว่ายานั้นเป็นสีขาว ไม่ได้ส่งผลต่อการมองเห็นใบหน้าแต่อย่างใด

“เจ้าจำข้าได้แล้วใช่หรือไม่?”

“ใช่” มู่ซืออวี่มองหน้าเขา “ใบหน้าของท่านได้รับบาดเจ็บทั้งยังมีเลือดอาบ ทว่าเค้าโครงของใบหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป ข้าไม่ใช่คนโง่ จะจำท่านไม่ได้ได้อย่างไร? แต่ในเมื่อท่านไม่อยากให้คนจำได้ ข้าย่อมไม่เปิดโปง หากท่านอยากเป็นใต้เท้าฉี ไม่ชอบเป็นเถ้าแก่หร่วนผู้นั้น ข้าเพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้ก็สิ้นเรื่องแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไปท่านยังคงเป็นใต้เท้าฉี เถ้าแก่หร่วนเป็นเพียงตัวตนของท่านยามว่างและเบื่อหน่ายเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องจริงจัง”

“แซ่หร่วนเป็นแซ่ของท่านแม่ข้า เวลาข้าไม่ได้ทำงาน ข้าจะใช้ชื่อนี้คบค้ากับผู้คน ข้าเข้าหน่วยลับตั้งแต่อายุสิบสาม เป็นทหารตั้งแต่ยังเล็ก ข้าจึงคิดวิธีนี้ขึ้นมาเพื่อผ่อนคลาย”

“ที่แท้เป็นเช่นนี้ เช่นนั้น ‘ร้านเพียงหนึ่งเดียว’ เล่า?”

“สกุลมารดาข้าทำกิจการนี้ ข้าชินหูชินตามาตั้งแต่ยังเล็ก เพราะทักษะเรื่องกลไกมีประโยชน์ต่อคดีหลาย ๆ คดีของหน่วยลับ ข้าจึงเรียนมาบ้าง บางทีอาจเป็นเพราะสายเลือดของมารดาที่ไหลเวียนอยู่ในตัวข้า ข้าจึงมีพรสวรรค์ด้านการเรียนรู้เป็นอย่างมาก แม้กระทั่งท่านตายังกล่าวว่าข้าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่ง ต่อมาหากสกุลมีปัญหาใด ๆ พวกเขาก็จะเรียกตัวข้ากลับไปช่วยเหลือ ขอเพียงข้ากลับไปช่วย ข้าก็จะเปลี่ยนเป็นอีกตัวตนหนึ่ง”

“เถ้าแก่หร่วน ใต้เท้าฉี สองคนที่แตกต่างกันถึงเพียงนี้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคนเดียวกัน” มู่ซืออวี่มองฉีเซียว “ไม่มีหนทางที่คนทั่วไปจะมองฉีเซียวเป็นหร่วนฉีได้จริง ๆ”

“ขออภัย โกหกเจ้าแล้ว”

“นี่ไม่เรียกว่าเป็นการโกหก ท่านเพียงแค่ปกปิดมันเท่านั้น ตัวตนของท่านพิเศษถึงเพียงนี้ หากบางครั้งอยากเปลี่ยนไปใช้ชีวิตแบบธรรมดา ๆ บ้าง ข้าก็พอเข้าใจได้”

“เจ้าไม่โกรธก็ดีแล้ว”

“เรื่องนี้คงมีคนรู้ไม่มากกระมัง? ท่านวางใจ ข้าจะเก็บเป็นความลับให้ ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้แล้ว ท่านเพิ่งตื่นขึ้นมา ยังไม่รู้สถานการณ์ของฆาตรวิปริตเหล่านั้น คิดจะจัดการหน่อยหรือไม่?”

“ไม่รีบร้อน มอบให้คนของข้าไต่สวนก่อนแล้วค่อยว่ากัน” ถ้าเห็นข้อความนี้จากที่อื่นโปรดกลับมาเยี่ยมเราบ้างนะ ไอรีนโนเวล ขอบคุนจ้า

“ได้”

มู่ซืออวี่ออกมาจากห้อง กำชับให้บ่าวรับใช้ดูแลฉีเซียวให้ดี ขอเพียงเป็นความต้องการของเขา หากเขาประสงค์สิ่งใดให้พยามจัดการให้

ไม่กี่วันถัดมา ลู่อี้ก็มาถึงเมืองซานหลินพร้อมกับหมอหลวง

มู่ซืออวี่กำลังปรึกษาหารือกับเหล่านายช่างของนางที่ชายหาด เมื่อเห็นร่างที่คุ้นตา ยังนึกว่าตนตาฝาดไปแล้ว

ลู่อี้ลงมาจากหลังม้า

เขาไว้หนวดเครา กลายเป็นบุรุษที่หล่อเหลาสง่างามผู้หนึ่ง โดยเฉพาะในตอนนี้ การที่เขามีตำแหน่งสูงส่งยิ่งดูน่าเกรงขามมากขึ้นไปอีก ราวกับแสงสว่างเดินได้

“ท่านมาได้อย่างไร?”

“เกิดเรื่องใหญ่เพียงนี้กับเจ้า ข้าจะวางใจได้อย่างไร?”