ตอนที่ 694
บทที่ 694 ไม่พบกันนาน เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์
October 22, 2026
“กระโจมมีหลายแบบ พวกเราสามารถใช้กระโจมที่ทำจากวัสดุคุณภาพดีและมีคุณสมบัติในการกักเก็บความอบอุ่นได้” ลู่จื่ออวิ๋นเคาะลงบนภาพแบบที่แขวนอยู่ตรงผนัง “ท่านแม่ข้าสามารถออกแบบแผ่นแปะทำความร้อนได้ เราก็สามารถออกแบบเตาสร้างความอบอุ่นที่ไม่ปล่อยควันได้เช่นกัน หากไม่ปล่อยควัน ย่อมไม่ทำให้เกิดไฟโดยไม่จำเป็น อีกทั้งยังสามารถรักษาอุณหภูมิในกระโจมให้อบอุ่นได้ด้วย”
“ความคิดของคุณหนูยอดเยี่ยมยิ่ง เช่นนั้นเรื่องนี้ต้องถามฮูหยินหรือไม่?”
“ท่านแม่ข้าหมู่นี้ยุ่งเป็นอย่างมาก เรื่องที่นี่ล้วนมอบให้ข้าจัดการ” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ส่วนวัสดุที่จะใช้ในการทำกระโจม ข้าจะรับหน้าที่หาเอง นอกจากนี้แล้ว ด้านบนของกระโจมควรโปร่งใส จึงจะสามารถนอนดูหิมะ ทั้งยังได้ดื่มด่ำกับภาพเกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนดอกเหมยอันงดงามได้ด้วย”
ผู้ดูแลหลายคนออกไปจากห้องตำรา
“คุณหนูใหญ่ยังเยาว์เกินไป วัสดุเช่นนั้นจะหาได้ง่าย ๆ อย่างไรกัน?”
“คุณหนูใหญ่คุ้นเคยกับผ้ามาก บางทีนางอาจหาเจอก็เป็นได้”
“ถึงแม้จะหาพบก็ยังไม่ต้องกล่าวถึงต้นทุนในการทำที่สูงลิ่ว แขกผู้สูงศักดิ์เหล่านั้นจะยอมจ่ายเงินซื้อมันหรือไม่ก็ยังไม่รู้! มีเพียงคนโง่เขลาเท่านั้นที่จะตั้งกระโจมบนภูเขา ดื่มด่ำกับหิมะในวันที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้!”
“โง่หรือ? ข้ากลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจทีเดียว” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา
ผู้ดูแลกำลังนินทาเจ้านายลับหลัง อีกทั้งยังถูกชายผู้ที่ดูแล้วไม่ควรล่วงเกินผ่านมาได้ยินเข้า จึงไม่กล้าเอ่ยอะไรให้มากความอีก พวกเขารีบออกจากที่นั่นไปอย่างรวดเร็ว
ลู่จื่ออวิ๋นเดินออกมา
เมื่อเห็นบุรุษที่ยืนอยู่ตรงข้าม แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
นางกะพริบตาปริบ ๆ ตะลึงงันไปชั่วขณะก่อนจะพบว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงข้ามนางเป็นเซี่ยเฉิงจิ่นจริง ๆ
เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่?
“ไม่พบกันนานนะ เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์”
ใบหน้าของลู่จื่ออวิ๋นแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงชื่อเรียกธรรมดา ๆ ชื่อหนึ่ง พ่อแม่และพี่ชายของนางล้วนเรียกนางเช่นนี้ เมื่อก่อนนางไม่เคยคิดว่ามีอะไรแปลก เหตุใดเมื่อออกมาจากปากเขา นางจึงรู้สึกแปลก ๆ ได้เล่า?
“เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่?”
“ข้าเป็นทูตของอาณาจักรเฟิ่งหลิน”
“อ้อ” ลู่จื่ออวิ๋นตอบรับคำหนึ่ง แล้วจึงตระหนักบางอย่างขึ้นมาได้ “ไม่ถูกสิ ในฐานะทูตของอาณาจักรเฟิ่งหลิน หากท่านมาเมืองหลวง เหตุใดไม่มีผู้อื่นเอ่ยถึงเลยเล่า?”
“เพราะข้าเพิ่งมาถึง”
“ท่านเพิ่งมา…” ลู่จื่ออวิ๋นจ้องมองเขา “ท่านเพิ่งมาถึง แล้วจะมาทำอะไรที่นี่? ท่านควรจะเข้าวังหลวงไปพบฮ่องเต้พระองค์ใหม่ของอาณาจักรเราไม่ใช่หรือ?”
“ไม่รีบร้อน ข้าเพียงแค่อยากดูว่าห้องที่ข้าจองไว้ที่นี่มีผู้อื่นเข้าพักหรือไม่ โชคดีที่เรือนพักผ่อนบนภูเขาของสกุลลู่เป็นกิจการที่ยุติธรรมที่สุด ไม่เคยมีผู้ใดเข้าพักในห้องข้า”
“หากท่านเห็นแล้วก็สามารถไปที่วังได้แล้วกระมัง”
“ไม่รีบ” สายตาของเซี่ยเฉิงจิ่นเหม่อมองออกไปไกล “ข้าอยากเห็นเจ้าชาด”
“ท่านตามข้ามา”
เมื่อเอ่ยถึงเจ้าชาด ลู่จื่ออวิ๋นก็ไม่ได้เร่งเร้าเขาอีก
ม้าตัวนั้นเป็นเขาที่มอบให้นาง เขามีสิทธิ์ที่จะเห็นมันเมื่อไหร่ก็ได้
เซี่ยเฉิงจิ่นเดินเคียงข้างตามนางไป
ลู่จื่ออวิ๋นเหลือบมองเขาจากข้าง ๆ “ท่านผอมลงไปไม่น้อย”
“ข้ากินไม่อิ่ม นอนก็ไม่ค่อยหลับ แต่ละวันข้าเอาแต่คิดถึงอาหารอันโอชะของเรือนพักผ่อนบนภูเขา ย่อมเป็นธรรมดาที่จะผอมลง” เซี่ยเฉิงจิ่นยิ้มบาง ๆ “ดังนั้นระหว่างนี้เจ้าต้องช่วยชดเชยให้ข้าด้วยเล่า”
“เกี่ยวอะไรกับข้ากัน?” ลู่จื่ออวิ๋นพึมพำ
อันที่จริงนางรู้ว่าคำพูดของเขาล้วนเป็นเรื่องล้อเล่น
อาณาจักรเฟิ่งหลินเกิดเรื่องราวขึ้นมากมายหลายอย่าง เขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวขององค์หญิงที่เกิดในอาณาจักรอื่น อีกทั้งยังอยู่ในฐานะที่สามารถแย่งชิงบัลลังก์กับฮ่องเต้องค์ใหม่ได้ ไม่รู้ว่าเซี่ยซื่อจื่อผู้นี้ต้องพบเจอกับกลอุบายต่าง ๆ และถูกลอบสังหารมาแล้วกี่ครั้ง
“เจ้าชาดโตขึ้นแล้ว ทั้งยังแข็งแกร่งขึ้นมาก”
“ข้าไม่ได้ละเลยม้าของท่าน โล่งใจแล้วกระมัง?”
“นั่นเป็นม้าของเจ้า นับตั้งแต่วันที่ข้ามอบมันให้เจ้า มันก็เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว”
“อืม”