บทที่ 696 อยู่ที่ว่าคุณหนูคิดอย่างไร

เซี่ยเฉิงจิ่นยกมือขึ้นกุมบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ “โอ๊ย…”

ลู่จื่ออวิ๋นถึงได้เห็นว่าที่ไหล่ของเขามีบาดแผล เพราะเมื่อครู่นี้เขาใช้วิชาตัวเบา บาดแผลของเขาจึงปริออก บาดแผลที่ปรินั้นมีเลือดไหลซึมเสื้อผ้าออกมาเป็นจำนวนมาก

“ท่านได้รับบาดเจ็บ เหตุใดยังกล้าทำถึงเพียงนี้?!”

“เดิมทีก็เป็นเพียงบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงแต่อยู่ระหว่างการเดินทางจึงไม่มีเวลารักษา มันเลยปริแล้วปริอีก ตอนนี้ดีนัก บาดแผลร้ายแรงขึ้นเรื่อย ๆ ข้ายังไม่ทันได้รักษา มันก็เริ่มสร้างปัญหาเสียแล้ว”

“ข้าจะเชิญท่านหมอมาให้ท่าน”

“อย่าเลย ข้าลอบเข้ามาในบ้านเจ้ายามนี้ หากท่านพ่อท่านแม่เจ้ารู้เข้าจะต้องรังเกียจข้าแน่นอน ข้าไม่อยากให้พวกเขาเกลียดข้า”

“ท่านพ่อท่านแม่ข้าจะเกลียดท่านหรือไม่นั้น สำคัญมากหรือ?”

“สำคัญเป็นอย่างยิ่ง เรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงเรื่องที่ว่า ข้าจะผ่านการทดสอบของพวกเขาได้หรือไม่”

เซี่ยเฉิงจิ่นสารภาพความในใจของตนออกมานานแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่จื่ออวิ๋นเขาก็ไม่ได้ปิดบังซ่อนเร้น ‘ความทะเยอทะยาน’ ของตนเองอีกต่อไป

ลู่จื่ออวิ๋นผ่านพิธีปักปิ่นมาแล้ว นับวันยิ่งมีคนมาสู่ขอนางมากขึ้นเรื่อย ๆ ทว่ามู่ซืออวี่และลู่อี้มักจะถามลู่จื่ออวิ๋นว่านางคิดอย่างไรเสียก่อน หากพวกเขาได้รับคำตอบเชิงปฏิเสธ ทั้งคู่ก็จะปฏิเสธผู้ที่มาสู่ขอเหล่านั้นทันที

“เช่นนั้นก็ให้คนของท่านมารับเถิด!”

“ไม่เช่นนั้น…” เซี่ยเฉิงจิ่นเอนตัวอยู่ตรงนั้นอย่างอ่อนแรง “เจ้าช่วยข้าทำแผลเป็นอย่างไร?”

ลู่จื่ออวิ๋นยิ้มน้อย ๆ “ชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน ข้าไม่ค่อยสะดวกนัก”

“โอ๊ย…” เซี่ยเฉิงจิ่นกุมบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ “ข้าเสียเลือดมากเกินไป รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวแล้ว ไม่รู้ว่าจะตายจากการเสียเลือดมากหรือไม่ หลายปีมานี้ผู้คนมากมายในอาณาจักรเฟิ่งหลินล้วนเห็นว่าข้าเป็นอุปสรรคขวากหนาม พยายามที่กำจัดข้าหลายครั้งหลายครา บัดนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรแล้ว ข้าคงเป็นคนแรกในหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกฆ่าอย่างใจไม้ไส้ระกำเพราะความเฉยเมยของคนที่ข้ารัก”

“ท่านแสดงมากเกินพอดีแล้ว จิ่นอ๋อง”

“ข้าแสดงมากเกินไปหรือ?” เซี่ยเฉิงจิ่นสงบลง จากนั้นก็แสดงสีหน้าเจ็บปวดที่ดูสมจริงออกมา “แล้วเช่นนี้เล่า? ดีขึ้นหรือไม่?”

ลู่จื่ออวิ๋น “…”

ปีศาจน้อยในตอนนั้นผ่านอะไรมากันแน่ เหตุใดเขาจึงกลับกลายมาเป็นคนไร้ยางอายถึงเพียงนี้?

“เจ้าช่วยข้าทายาดีหรือไม่? เจ้าวางใจเถิด บาดแผลอยู่ที่ไหล่ข้า ข้าไม่ต้องถอดเสื้อผ้าสักชิ้น”

แก้มของลู่จื่ออวิ๋นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ นางถลึงตามองเซี่ยเฉิงจิ่น “ท่านเงียบปากไปเลย!”

เซี่ยเฉิงจิ่นกะพริบตาปริบ ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา “ข้าพูดไม่ถูกหรือ? หรือว่าเจ้า… อันที่จริงแล้วตั้งตารอให้ข้าถอดเสื้อผ้า…”

ตุ้บ!

หมอนนุ่ม ๆ ใบหนึ่งถูกขว้างมาทันที

เซี่ยเฉิงจิ่นที่รับหมอนได้เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “นี่เจ้าชวนข้าค้างที่นี่คืนนี้หรือ? ไม่ดีกระมัง? เหตุใดจู่ ๆ อวิ๋นเอ๋อร์ถึงได้กระตือรือร้นเช่นนี้เล่า?”

“ท่านยังอยากทำแผลอยู่หรือไม่?!”

บาดแผลยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา ยิ่งนานไปยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มมาสักพักแล้ว

ทว่าแม้ใบหน้าของคนผู้นี้จะซีดเซียวเพียงใด เขาก็ยังมีลิ้นที่ร้ายกาจเช่นเคย เซี่ยเฉิงจิ่นทำให้นางโกรธมากเสียจนไม่อาจทนมองเขาเลือดออกได้

“ข้าต้องอยากสิ” เซี่ยเฉิงจิ่นกระโดดลงมาจากหน้าต่าง “เช่นนั้นต้องรบกวนอวิ๋นเอ๋อร์แล้ว”

ห้องของลู่จื่ออวิ๋นมีชุดเครื่องมือรักษาพยาบาล

เมื่อนางหยิบชุดเครื่องมือรักษาพยาบาลออกมา เซี่ยเฉิงจิ่นก็ถอดเสื้อคลุมของเขาออก จากนั้นก็เปิดเสื้อตัวใน เผยให้เห็นตำแหน่งของบาดแผล

ลู่จื่ออวิ๋นมองรอยเลือดที่อยู่บริเวณไหล่ หัวใจของนางพลันสั่นไหว

นางไม่ใช่คนที่ไม่เคยเห็นบาดแผลมาก่อนและนางก็ไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนหนู ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อนางเห็นบาดแผลบนไหล่เขา นางกลับรู้สึกเจ็บแปลบในใจราวกับได้รับบาดเจ็บเสียเอง

ไม่สิ ถึงแม้นางจะได้รับบาดเจ็บ นางก็คงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ แต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยเป็นสตรีที่บอบบาง บาดแผลเพียงเล็กน้อยย่อมไม่ส่งผลอะไรต่อหัวใจได้

“แผลเป็นหนองแล้ว”

“นั่นน่ะสิ เห็นได้ชัดว่าข้าบอบบางเพียงใด เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ต้องดูแลข้าให้ดี ๆ เล่า ไม่เช่นนั้นข้าคงเสียใจมาก”

“ต้องจัดการกับส่วนที่เป็นหนองก่อน”

“มาเถอะ! เจ้าทำอย่างที่เจ้าต้องการได้ทั้งสิ้น”

ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยด้วยความโกรธ “ท่านเงียบปากไปเถิด”

หากเขาไม่เงียบ นางอาจจะควบคุมมีดในมือไม่ได้

เซี่ยเฉิงจิ่นหัวเราะเบา ๆ แล้วหลับตาลง “ไม่ต้องสงสารข้า ลงมือเถอะ!”