บทที่ 702 พิธีอภิเษกสมรสฮองเฮา

ในตอนท้ายของงานเลี้ยง ฮ่องเต้ฮุ่ยได้เอ่ยถึงเรื่องแต่งตั้งองค์หญิงอาณาจักรเฟิ่งหลินเป็นฮองเฮาขึ้นมาอีกครั้ง

ขุนนางบุ๋นบู๊ลุกขึ้นยืนแสดงความยินดีกับฮ่องเต้ฮุ่ยและซ่างกวนจิ่นซิ่ว

ซ่างกวนจิ่นซิ่วหันไปมองเซี่ยเฉิงจิ่น

ฝ่ายหลังจึงพยักหน้าให้

นางลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปหาฟ่านหยวนซี

ทูตอาณาจักรเหลียงยังคงไม่ยอมจำนน ใต้เท้าจิ่งลุกขึ้นและเอ่ยกับฮ่องเต้ฮุ่ย “ฝ่าบาท กระหม่อมยังมีบางอย่างจะกล่าว”

ฟ่านหยวนซีมองด้วยท่าทีเกียจคร้าน “ใต้เท้าจิ่งเป็นคนฉลาด คงรู้ว่าอะไรควรเอ่ย อะไรไม่ควรเอ่ยกระมัง?”

ใต้เท้าจิ่งประกบมือแล้วกล่าว “พ่ะย่ะค่ะ ทว่ากระหม่อมคิดว่านี่เป็นเรื่องมงคลสำหรับทั้งสองอาณาจักร คงเอ่ยเรื่องนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นท่านลองว่ามา เป็นเรื่องมงคลอะไรกัน”

เมื่อฟ่านหยวนซีเห็นเด็กน้อยที่อยู่ข้าง ๆ จึงตบลงบนบัลลังก์มังกรข้างตัวแล้วเอ่ยว่า “องค์หญิงจิ่นซิ่ว นั่งลงเถิด!”

ซ่างกวนจิ่นซิ่วหันมองขุนนางที่อยู่เบื้องล่าง จากนั้นก็หันไปมองที่ว่างข้าง ๆ ฟ่านหยวนซี ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงด้วยท่าทีประหม่า

อย่างไรก็ตาม นางกล้าเพียงนั่งลงตรงมุมเล็ก ๆ มุมหนึ่งเท่านั้น

ฟ่านหยวนซีคว้าแขนนางแล้วดึงไปอยู่ข้าง ๆ เขาคอยกดไหล่นางให้นั่งนิ่ง ๆ

“เรา… ไม่กินคน ถึงแม้จะอยากกิน ร่างกายเล็ก ๆ นี้ของเจ้าก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้ข้าอิ่ม นั่งดี ๆ เถิด”

“ฝ่าบาท องค์หญิงอาณาจักรข้าตกหลุมรักกับเซวียนอ๋อง ต้องการแต่งงานกับเซวียนอ๋องเพื่อเป็นพระชายาของเขา” ท้ายที่สุดใต้เท้าจิ่งก็เอ่ยความตั้งใจที่แท้จริงออกมา

เซวียนอ๋องหันไปมองลู่จื่ออวิ๋น

ทว่าฝ่ายหลังไม่ได้เหลียวแลเขาด้วยซ้ำ

แววตาของเขาปรากฏความหงุดหงิดขึ้นมา

ซูฟางหวากำมือ หันไปมองทางลู่อี้ สายตาของนางเต็มไปด้วยความริษยาเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังปรนนิบัติมู่ซืออวี่

นางคิดว่าถึงอย่างไรตนก็ต้องได้เป็นฮองเฮา อย่างไรเสีย ขุมอำนาจของอาณาจักรเหลียงก็แข็งแกร่งกว่าอาณาจักรเฟิ่งหลินมากนัก เพียงแต่คนต่างอาณาจักรที่น่าเกลียดชังกลับสร้างความอับอายให้นางถึงเพียงนี้

เซวียนหวางเฟย…

ฟังแล้วดูเหมือนจะดี แต่ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าเซวียนอ๋องริษยาฮ่องเต้ฮุ่ย เขาไม่มีอำนาจที่แท้จริง มีเพียงสถานะที่ฟังดูดีเท่านั้น

“เซวียนอ๋อง ท่านคิดเห็นอย่างไร” ฟ่านหยวนซีเอ่ยถาม

“น้องชื่นชมองค์หญิงฟางหวามานานแล้ว เสด็จพี่ได้โปรดอนุญาต” เซวียนอ๋องลุกขึ้นยืน

“อย่างนั้นหรือ ก่อนหน้านี้เราคิดจะพระราชทานสมรสให้เจ้า เพียงแต่เจ้ากล่าวว่าหวางเฟยเพิ่งจากไปได้ไม่นาน ไม่คิดจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งของหนุ่มสาว บัดนี้เจ้าผิดคำพูดเพื่อองค์หญิงฟางหวา ดูเหมือนพวกเจ้าสองคนจะรักใคร่ลึกซึ้งกันจริง ๆ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ได้ เราจะพระราชทานสมรสให้พวกเจ้า” ฟ่านหยวนซีเอ่ย “เซวียนอ๋องและองค์หญิงฟางหวาจะกลายเป็นทองแผ่นเดียวกัน เลือกวันฤกษ์งามยามดีเสีย”

“ฤกษ์งามยามดีสู้วันที่เหมาะสมไม่ได้ ไม่สู้เป็นวันถัดจากพิธีอภิเษกฮองเฮาเป็นอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?” ลู่อี้เอ่ย “เช่นนี้ ทูตอาณาจักรเหลียงจะได้เข้าร่วมพิธีแต่งงาน จากนั้นค่อยกลับไปยังอาณาจักรตนเพื่อรับหน้าที่ต่อหลังจากได้เป็นประจักษ์พยานให้กับเหตุการณ์อันเป็นมงคลด้วยตาตนเอง พวกเขาจะได้รู้สึกสบายใจ”

“จัดการตามนี้แล้วกัน”

หลังจากเลือกฮองเฮาแล้ว ขุนนางบุ๋นบู๊ก็เฝ้ารอให้ฮ่องเต้เลือกนางสนม ผลที่ได้คือฮ่องเต้ฮุ่ยกล่าวว่าเขาไม่มีความตั้งใจที่จะสร้างวังหลัง ส่งสาวงามทั้งหมดที่ผ่านการคัดเลือกกลับไป ไม่เหลือใครไว้แม้แต่ผู้เดียว เช่นนี้วังหลังของเขาจึงมีเพียงฮองเฮาเท่านั้น

ในฐานะฮ่องเต้ผู้บ้าระห่ำที่สุดในประวัติศาสตร์ ไม่มีขุนนางคนใดกล้าทักท้วงเรื่องนี้ ถึงแม้พวกเขาจะไม่ยินดี พวกเขาก็กล้าเพียงเอ่ยปากกับลู่อี้ ขอให้เขาออกหน้าโน้มน้าวฮ่องเต้ ทว่าลู่อี้เองก็ขึ้นเชื่อเรื่องรักใคร่เอาใจใส่ภรรยาตน ขอเพียงมีขุนนางคนใดกล้าโน้มน้าวให้เขามีอนุ ตำแหน่งขุนนางของคนผู้นั้นย่อมสั่นคลอน ผ่านไปหลายครั้งเข้าก็ไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืนเรื่องต้องห้ามนี้อีก

ก่อนพิธีอภิเษกฮองเฮาจะเริ่มต้น ซ่างกวนจิ่นซิ่วยังคงอาศัยอยู่ในจวนลู่ ในวันพิธี นางออกจากจวนลู่ เข้าพิธีอภิเษกฮองเฮาที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

“เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ?” จู่ ๆ เซี่ยเฉิงจิ่นก็มาปรากฏตัวด้านหลังลู่จื่ออวิ๋น

ลู่จื่ออวิ๋นขยับกล้วยไม้กระถางหนึ่ง หมุนมันกลับไปกลับมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร อีกทั้งยังเหม่อลอยเล็กน้อย การปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของเซี่ยเฉิงจิ่นปลุกนางให้ตื่นจากความงุนงง

“กล้วยไม้กระถางนี้กำลังจะตายแล้ว”

“ให้ข้าดูหน่อย”