บทที่ 708 เที่ยวชมเมืองหลวงยามค่ำคืน

“คืนนี้ค่อนข้างคึกคักทีเดียว เพราะเหตุใด?”

ฟ่านหยวนซีมองท้องถนนที่สว่างไสวซึ่งมีคนมากหน้าหลายตาเดินขวักไขว่ผ่านไปผ่านมา จึงได้เอ่ยถามเสียงเรียบ

“วันสิ้นปีใกล้เข้ามาแล้ว คนที่ไปทำงานต่างเมืองกลับมาเฉลิมฉลองกับครอบครัว จำนวนคนจึงเพิ่มขึ้น แน่นอนว่าต้องครึกครื้นยิ่งกว่าเดิมเพคะ” ซ่างกวนจิ่นซิ่วตอบ

ฟ่านหยวนซีหันกลับไปมองนาง “ปีนี้ไม่อาจเฉลิมฉลองกับครอบครัวได้ เจ้าคิดถึงพวกเขาหรือไม่?”

“คิดถึงเพคะ” ซ่างกวนจิ่นซิ่วพยักหน้า “เพียงแต่ ท่านก็นับเป็นครอบครัวของข้าเช่นกัน วันนี้ได้ฉลองปีใหม่ด้วยกันกับท่าน นั่นก็นับว่าเป็นการฉลองกับคนในครอบครัว”

ฟ่านหยวนซีมองซ่างกวนจิ่นซิ่วคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ไม่กลัวข้าแล้วหรือ?”

ซ่างกวนจิ่นซิ่วเอ่ยอย่างขึงขัง “กลัวก็เป็นคนในครอบครัว ท่านเป็นสามีข้า อีกทั้งยังเป็นคนที่จะเกื้อหนุนข้าในภายหน้า”

ฟ่านหยวนซีลูบผมของซ่างกวนจิ่นซิ่วเบา ๆ “ดูเหมือนข้าจะแต่งแม่นางโง่เขลาผู้หนึ่งมาเสียแล้ว”

“ข้าไม่ได้โง่เสียหน่อย” ซ่างกวนจิ่นซิ่วบ่นพึมพำ

นางไม่กล้าเอ่ยออกมาดัง ๆ ทำได้เพียงประท้วงเช่นนี้

ฟ่านหยวนซียื่นมือออกไป “คืนนี้มีคนมากมาย ข้าไม่อยากต้องตามหาคนภายหลัง”

ซ่างกวนจิ่นซิ่ววางมือเล็ก ๆ ของนางลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา

ฟ่านหยวนซีกระชับมือตนเอง จับมือเล็ก ๆ นั้นไว้แน่น

พวกเขาทั้งสองเดินไปตามท้องถนน ภัตตาคารเป็ดย่างที่ว่านั้นก็เดินผ่านมาแล้ว ซ่างกวนจิ่นซิ่วเหลือบมองมัน จากนั้นก็หันกลับไปมองฟ่านหยวนซีเพราะไม่กล้าเอ่ยเตือน

“รบกวนขอทาง… รบกวนขอทาง…” ชายผู้หนึ่งอุ้มเด็กหญิงวิ่งผ่านมา “ลูกสาวข้าป่วย รบกวนขอทาง…”

ที่นี่มีคนมากมาย แม้ชายผู้นั้นจะเอ่ยเช่นนั้น ฝูงชนก็ยังไม่ยอมหลีกทางให้

ชายผู้นั้นกระวนกระวายใจยิ่ง

ถนนคับแคบเป็นอย่างมาก มิหนำซ้ำยังไม่มีเส้นทางอื่น เมื่อเห็นคนยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาที่อุ้มลูกไว้ก็ไม่สามารถขยับไปได้เพียงนิด ชายชาตรีอกสามศอกแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาแล้ว

ซ่างกวนจิ่นซิ่วดึงแขนเสื้อของฟ่านหยวนซี “สามี ท่านมีเหรียญทองแดงหรือไม่?”

ฟ่านหยวนซีอย่างไรเสียก็เคยผ่านความยากลำบากมา ออกมาข้างนอกย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่พกถุงเงินอีกทั้งถุงเงินยังไม่อาจมีเพียงใบไม้เงินหรือใบไม้ทอง ดังนั้นเมื่อเทของในถุงเงินออกมา ข้างในจึงมีเหรียญอยู่จำนวนหนึ่งจริง ๆ

“ข้าขอยืมก่อน” ซ่างกวนจิ่นซิ่วมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง “ได้หรือไม่?”

“เอาไปใช้เถอะ!” ฟ่านหยวนซีเอ่ย “อย่างไรข้าก็เป็นผู้ปกครองแผ่นดิน เงินเล็กน้อยเท่านี้ยังพอมีให้เจ้า”

“ขอบคุณสามี” ซ่างกวนจิ่นซิ่วหยิบเหรียญทองแดงออกมา จากนั้นก็หว่านเงินไปบนทางที่ไม่ไกลนัก “รบกวนทุกคนหลีกทางด้วย เงินเหล่านี้เป็นของทุกคนแล้ว!”

“เงิน! นั่นเงินนี่…”

“มีเงิน! รีบหยิบเงินเร็วเข้า…”

ซ่างกวนจิ่นซิ่วหว่านเงินไปหลาย ๆ ทางเพื่อให้คนกระจายกันออกไป เมื่อชายคนนั้นและลูกน้อยในอ้อมแขนผ่านไปได้ นางจึงหยุดมือ

“ขอบคุณแม่นาง ขอบคุณ…” ชายร่างกำยำผู้นั้นเอ่ยอย่างซาบซึ้ง

“ท่านรีบช่วยคนเถอะ!”

“ขอรับ ๆๆ ขอบคุณ” ชายผู้นั้นอุ้มลูกเดินจากไปแล้ว

กลุ่มคนค่อนข้างแออัดจึงมีคนชนเข้ากับซ่างกวนจิ่นซิ่ว

ฟ่านหยวนซีกอดซ่างกวนจิ่นซิ่ว จากนั้นก็คว้ามือปลาหมึกข้างนั้น

“อ๊ากก!!! เจ็บ… ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!”

“รนหาที่ตาย!” สีหน้าของฟ่านหยวนซีดำทะมึน

ชายผู้นั้นคิดจะฉวยโอกาสกับซ่างกวนจิ่นซิ่ว ทว่าเขาหยุดเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นคนโง่ผู้นี้คงถูกลูบคลำแล้ว

คนมากมายถึงเพียงนั้น แม้นางจะถูกลูบคลำ หากเขาไม่อยู่ เกรงว่านางจะเสียเปรียบไปโดยเปล่าประโยชน์

ไม่ว่าอย่างไรคนโง่ผู้นี้ก็เป็นภรรยาในนามของเขา จะให้เจ้าคนสกปรกทำให้แปดเปื้อนได้อย่างไร?

“นายท่านไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่กล้าทำแล้ว ข้าไม่ได้จงใจแตะต้องลูกสาวของท่าน!”

ในคราแรกซ่างกวนจิ่นซิ่วยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คิดว่าคนผู้นี้เกือบจะเหยียบเท้านาง ดังนั้นจึงถูกฮ่องเต้ทำเช่นนี้ จากนั้นก็กลับกลายเป็นสับสนกับคำพูดของเขาเสียแล้ว

ลูกสาว?

นางเหลือบมองฟ่านหยวนซีด้วยความระมัดระวัง

เขาคงไม่โกรธกระมัง?

เขาคงไม่ระบายโทสะใส่นางกระมัง?

นางไม่ได้คิดว่าเขาแก่ หากเขาโกรธ นางจะง้อเขาอย่างไรเล่า?