บทที่ 719 เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้ว

ซ่างกวนจิ่นซิ่วล้มป่วยแล้ว

นับตั้งแต่นางวิ่งออกจากตำหนักหย่างซินในวันนั้น ภายหลังก็ได้รับความทุกข์ทรมานจากอาการป่วยไข้ทั้งที่ไม่สาหัสและทั้งที่สาหัส อาการของนางจึงทรุดลงเรื่อย ๆ

“ถวายบังคมฝ่าบาท”

เมื่อนางกำนัลที่คอยรับใช้ตำหนักจิ่นซิ่วเห็นฟ่านหยวนซีก็รีบถวายบังคมทันที

หลีเซียงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น เหลือบมองไปทางฮองเฮาน้อยด้วยความเป็นกังวล

วันนั้นซ่างกวนจิ่นซิ่ววิ่งออกมาจากพระตำหนักหย่างซิน ดูเหมือนว่านางจะได้รับความหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง มิหนำซ้ำคืนนั้นยังตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้ายหลายครั้งหลายครา อาการหวัดจากลมเย็นจึงกลายเป็นอาการป่วยภายหลัง จากอาการป่วยก็กลายเป็นล้มป่วย พระนางฮองเฮานอนซมอยู่บนเตียงเป็นเวลาหลายวัน

ฟ่านหยวนซีมองซ่างกวนจิ่นซิ่วที่ยังไม่ได้สติ

เดิมทีก็เล็กมากแล้ว บัดนี้ใบหน้าของนางยิ่งหดเล็กลงไปกว่าเดิมอีก กระดูกไหปลาร้าของนางเห็นเด่นชัดขึ้นมา ราวกับมีคนมาสูบเอาเลือดเนื้อไป

“ท่านหมอหลวงว่าอย่างไร?”

“ทูลฝ่าบาท ท่านหมอหลวงกล่าวว่าอาการป่วยของฮองเฮาเป็นเพราะความกังวลที่มากเกินไป หากต้องลมหนาวเพียงเล็กน้อย เสวยโอสถเพียงสองสามวันก็ไม่เป็นอะไรแล้ว เพียงแต่ฮองเฮาไม่อาจเสวยโอสถได้จึงไม่ดีขึ้นเลยเพคะ”

“วันนี้นางเสวยโอสถแล้วหรือยัง?”

“เดิมทีเสวยไปแล้ว แต่เมื่อครู่ทรงอาเจียนออกมาแล้วเพคะ”

“นำโอสถมา”

หลีเซียงยกยาต้มมาอย่างระมัดระวัง

ฟ่านหยวนซีรับยาต้มไป มองหญิงสาวหน้าแดงเรื่อผู้นั้นก่อนจะกลืนยาลงไปอึกหนึ่ง

“ฝ่าบาท…” หลีเซียงคิดจะห้ามเขา ทว่าสายไปแล้ว

ด้วยความหวาดกลัว นางคลุกเข่าลงพลัน

หากเกิดอะไรขึ้นกับฟ่านหยวนซี คนทั้งตำหนักต้องถูกกลบฝังไปพร้อมกับฮ่องเต้

ฟ่านหยวนซีก้มศีรษะลงค่อย ๆ ป้อนยาในปากให้ซ่างกวนจิ่นซิ่ว

หนึ่งอึก สองอึก สามอึก…

กระทั่งยาต้มในถ้วยหมดแล้วเขาถึงได้หยุด

ฟางกงกงนำน้ำชามาให้ฟ่านหยวนซีบ้วนปากทันที

ฟ่านหยวนซีลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ปรนนิบัตินางให้ดี”

“เพคะ”

หลังจากเขาไปแล้ว นางกำนัลในตำหนักจิ่นซิ่วถึงได้ลุกขึ้น

“แม่นางหลีเซียง นี่ฝ่าบาทหมายความว่าอย่างไร?”

“สายตาคับแคบเสียจริง เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาททรงห่วงใยพระนางฮองเฮา เพื่อฮองเฮาแล้วแม้กระทั่งพระวรกายมังกรของพระองค์ยังทรงละเลยได้ นั่นหมายความว่าฮองเฮาของเราสำคัญกับพระองค์อย่างยิ่ง”

หลายวันต่อมา ฟ่านหยวนซียังคงมาป้อนยาให้ซ่างกวนจิ่นซิ่วตรงตามเวลา

สามวันให้หลัง หมอหลวงรายงานอาการของซ่างกวนจิ่นซิ่ว ผลที่ได้แน่นอนว่าต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของซ่างกวนจิ่นซิ่วดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน อีกทั้งไข้ของนางก็ลดลงแล้วจึงรู้ได้ว่ายาออกฤทธิ์

ฟ่านหยวนซีเอื้อมมือออกไป

หลีเซียงส่งยาต้มให้เขา

เขาก้มศีรษะลงดื่มยาลงไปอึกหนึ่งดังเช่นปกติ ก่อนจะส่งยาผ่านปากให้ซ่างกวนจิ่นซิ่ว

ซ่างกวนจิ่นซิ่วสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่นุ่มหยุ่น ท่ามกลางความมึนงง นางรู้สึกได้ถึงรสขมเล็กน้อย ทว่าสัมผัสที่อ่อนนุ่มนั้นน่าสนใจเป็นพิเศษ คนป่วยจึงเริ่มดูดดึงมัน

หรือว่านี่เป็นขนมรสเลิศหรือ?

ทั้งอุ่น ทั้งนุ่ม ต้องเป็นขนมรสเลิศแน่ ๆ

เช่นนั้นลองกัดดูสักคำเถอะ!

ฟางกงกงโบกมือ ส่งสัญญาณให้ทุกคนที่อยู่ในพระตำหนักออกไป

ด้วยเหตุนี้ ทั่วทั้งพระตำหนักจึงเหลือเพียงคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน

ซ่างกวนจิ่นซิ่วสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เหตุใดขนมชิ้นนั้นกัดไม่ได้เล่า?

ฮองเฮาน้อยลืมตาขึ้นมา

เมื่อใบหน้าหล่อเหลาปรากฏขึ้นตรงหน้านางในระยะประชิด ม่านตาของนางพลันหดเล็กลง แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว

ฟ่านหยวนซีเห็นว่าในที่สุดนางก็ฟื้นขึ้นมาแล้วจึงลุกขึ้นนั่ง