บทที่ 725 คลอดก่อนกำหนด

กำหนดคลอดของซูจือหลิ่วอยู่ห่างไปอีกหนึ่งเดือน ดังนั้นการคลอดครั้งนี้จึงเร็วกว่ากำหนด ทุกคนตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

ถึงแม้หมอตำแยและท่านหมอจะถูกเชิญมาประจำนานแล้ว ทว่าเวลานี้พวกเขาไม่ได้อยู่ที่บ้านลู่เซวียน จึงต้องไปหาคนมาใหม่

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของซูจือหลิ่วดังมาจากในห้อง ลู่จื่ออวิ๋นรู้สึกทั้งปวดใจทั้งรู้สึกผิด

นางเคยอยู่เคียงข้างมารดาตอนคลอดน้องชายน้องสาว นางรู้ดีกว่าผู้ใดว่าการให้กำเนิดนั้นยากเพียงใด เมื่อคิดว่าอาสะใภ้รองต้องคลอดก่อนกำหนดเพราะนางเป็นต้นเหตุ นางก็ได้แต่เสียใจ ได้แต่คิดว่าไม่ควรกลับมาเร็วเพียงนี้

มู่ซืออวี่อยู่เคียงข้างซูจือหลิ่วข้างใน พวกนางไม่ให้ลู่จื่ออวิ๋นเข้าไป ฝ่ายหลังจึงทำได้เพียงรออยู่ข้างนอก

ลู่เซวียนพาหมอตำแยและท่านหมอมาแล้ว

อีกทั้งท่านหมอยังเชิญมาจากในวัง

ลู่เซวียนกำลังหารือเรื่องราชการอยู่ในวังพอดี ทันทีที่เขาออกมาก็ได้ยินบ่าวรับใช้มารายงานว่าซูจือหลิ่วกำลังจะคลอดก่อนกำหนด เขาจึงรีบกลับไปหาฟ่านหยวนซีเพื่อขอหมอหลวงสองคนมาทันที

ส่วนหมอตำแย เขายืมตัวมาจากบ้านของขุนนางอีกคน ภรรยาขุนนางผู้นั้นกำลังจะคลอดเช่นกัน ลู่เซวียนเพิ่งได้ยินเมื่อไม่นานมานี้ ดังนั้นเมื่อผ่านบ้านของเขาจึงพาหมอตำแยมาด้วย

“เป็นอย่างไร?!” ลู่เซวียนเอ่ยถามหมอหลวง

หลังจากท่านหมอตรวจดูซูจือหลิ่วแล้วจึงเอ่ย “พร้อมคลอดแล้วขอรับ”

“ภรรยาของข้าคงไม่ได้รับอันตรายกระมัง?”

“ใต้เท้าวางใจ ถึงแม้จะได้รับความตื่นตระหนก ทั้งยังคลอดก่อนกำหนด แต่กำหนดคลอดของฮูหยินรองก็ใกล้เข้ามาแล้ว ถึงแม้ตอนนี้นางจะไม่ได้คลอด อย่างไรสามสี่วันให้หลังก็ต้องคลอดออกมาอยู่ดี”

“แต่ว่ากำหนดคลอดเป็นหนึ่งเดือนให้หลัง”

“ท่านหมอคนก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกว่าฮูหยินท้อง… ลูกแฝดหรือ?”

ลู่เซวียนตกตะลึง

ท่านหมอหลวงกล่าวต่อ “หากในท้องมีลูกแฝด แน่นอนว่าต้องคลอดก่อนกำหนดอยู่แล้ว”

ลู่จื่ออวิ๋นเห็นลู่เซวียนนิ่งอึ้งไปเช่นนั้น จึงเอ่ยถาม “ท่านอาเล็ก ท่านหมอก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกหรือ?”

“ไม่” ลู่เซวียนสั่นศีรษะ

“เหตุใดเขาต้องปิดบัง?”

ในตอนนี้เอง โม่จู๋สาวใช้ของซูจือหลิ่วก็เดินออกมาบอก “เป็นความต้องการของฮูหยินเจ้าค่ะ”

“เพราะเหตุใด?”

“ฮูหยินบอกว่ามีลูกแฝดนั้นหนักหนา อีกทั้งยังอันตรายกว่าผู้อื่น นางไม่อยากให้ใต้เท้าคอยพะวงอยู่กับนางจนทำงานไม่ได้ หากเป็นเช่นนั้น นางคงมีความผิดใหญ่หลวงแล้ว”

“เหตุใดนางจึงโง่เขลาเพียงนี้?” ลู่เซวียนเอ่ยถามด้วยความโมโห “หากเอ่ยถึงเรื่องนี้กับข้าล่วงหน้า ข้าจะได้เตรียมตัวให้ดี ไม่ใช่ทำอะไรไม่ถูกเช่นนี้”

“ใต้เท้า อย่าได้กังวล ฮูหยินฝึกฝนวรยุทธ์ตั้งแต่ยังเล็ก ร่างกายและกระดูกของนางดีกว่าผู้อื่น นางจะต้องคลอดลูกออกมาได้อย่างปลอดภัยแน่นอน” ท่านหมอหลวงเอ่ย

“ใช่ ท่านอาสะใภ้รองจะต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอน”

เมื่อลู่อี้รู้ข่าว ซูจือหลิ่วก็ปวดท้องคลอดได้สองชั่วยามแล้ว ขณะที่เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ นางก็ยังไม่คลอดออกมาเสียที แม้กระทั่งท่านหมอก็ไม่กล้าบอกเวลาที่แน่ชัด

อันอวี้และฮั่วอวิ๋นซิ่วก็มาแล้วเช่นกัน

พวกนางเป็นสตรี อีกทั้งยังสนิทชิดเชื้อกับมู่ซืออวี่และซูจือหลิ่ว ดังนั้นจึงเข้าไปรอด้านใน

โม่จู๋นำโสมตามเข้าไป

เดิมทีร่างกายของลู่เซวียนก็บอบบางอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขากระวนกระวายใจขึ้นมาเรื่อย ๆ หากยังไม่คลอดออกมา ถึงแม้ซูจือหลิ่วและลูกจะไม่เป็นไร ก็เกรงว่าจะเกิดเรื่องกับร่างกายของลู่เซวียนก่อนแล้ว

หลายปีมานี้เขาดูแลตนเองดีมาตลอดจนร่างกายเหมือนคนปกติ อันที่จริงในฤดูหนาว ร่างทั้งร่างของเขาจะเย็นขึ้นและต้องอาบน้ำสมุนไพรทุกวันเพื่อให้ร่างกายทำงานได้อย่างเต็มที่

“ทานยา” ลู่อี้หยิบขวดยามาจากข้างเอวของลู่เซวียน เทยาออกมาจากขวดสามเม็ดยัดใส่ในมือน้องชาย

ลู่เซวียนเงยหน้าขึ้นแล้วทานมันลงไป

“ขอบคุณพี่ใหญ่” ลู่เซวียนเอ่ย “ข้าไม่เป็นไร”

“แน่นอนว่าเจ้าต้องไม่เป็นไร น้องสะใภ้และเด็ก ๆ สองคนยังต้องให้เจ้าดูแล เจ้าไม่อาจล้มลงเป็นอันขาด”