บทที่ 759 ปิดบังไม่ได้อีกแล้ว

“ตามข้าเข้ามา” สิ้นคำ มู่ซืออวี่ก็หมุดตัวเดินไปทางห้องตำรา

ลู่จื่ออวิ๋นมองซางจือที่อยู่ข้าง ๆ

ซางจือลดเสียงลงแล้วเอ่ยว่า “คุณหนูวางใจเถิด ฮูหยินตัดใจลงโทษไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”

ในห้องตำรา มู่ซืออวี่กำลังจะดื่มน้ำ กลับพบว่าน้ำเย็นเสียแล้ว ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปาก ลู่จื่ออวิ๋นก็ยกกาชาขึ้นมาแล้วเอ่ยกับซางจือที่อยู่ข้าง ๆ “ซางจือ รีบไปอุ่นชาร้อน ๆ มาเร็วเข้า”

ซางจือรับคำสั่ง

“ท่านแม่ ท่านอย่าโกรธไปเลย หากโกรธจะทำร้ายร่างกายเอาได้ง่าย ๆ นะเจ้าคะ” ลู่จื่ออวิ๋นบีบนวดไหล่ของมู่ซืออวี่ เสียงของนางหวานเจื้อยแจ้ว ดูว่านอนสอนง่ายเป็นอย่างยิ่ง “ลูกรู้ความผิดแล้ว ลูกบุ่มบ่ามไป ลูกสัญญาว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีก”

มู่ซืออวี่ “…”

สิ่งที่ตนจะพูดนางก็ได้พูดไปหมดแล้ว นี่ยังมีอะไรให้สอนสั่งอีกหรือ?

“วันนี้เจ้ากระทำบุ่มบ่าม พวกเราจึงปกปิดที่อยู่ของเราไม่ได้อีกแล้ว” มู่ซืออวี่เอ่ย “นี่ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ อย่างมากพวกเราก็บอกว่ามาเยี่ยมญาติได้ ปรากฏตัวที่นี่ไม่มีอะไรแปลก ผลกระทบที่ใหญ่หลวงที่สุดคือชื่อเสียงของเจ้าต่างหาก เจ้ามอบชื่อเสียงโหดเหี้ยมทารุณให้ตนเอง ไม่รู้ว่ามีผู้คนมากน้อยเพียงใดที่เกลียดชังและนินทาว่าร้ายลับหลังเจ้า”

“ท่านแม่ ท่านก็กล่าวอยู่ว่าผู้คนเหล่านั้นเกลียดชังข้า” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเขาจะพูดอะไรสำคัญด้วยหรือ? สิ่งที่พวกเขาพูดจะกระทบอะไรข้าได้เล่า?”

“แม่ก็ไม่ใช่คนที่สนใจความคิดของผู้อื่น เพียงแต่ไม่อยากให้เจ้าได้รับความไม่เป็นธรรมเท่านั้น” มู่ซืออวี่คว้ามือบุตรสาวมาจับ “เรื่องถูก ๆ ผิด ๆ เหล่านั้น ผู้อื่นพูดไม่น่าฟังเพียงใดข้าล้วนได้ยินมาหมดแล้ว เดิมทีข้าไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เพียงแต่อวิ๋นเอ๋อร์ของข้าดียิ่งนัก หากได้ยินผู้อื่นพูดว่าเจ้าไม่ดี แม่ย่อมปวดใจ”

“ไม่ต้องกังวล ท่านแม่” ลู่จื่ออวิ๋นเอียงศีรษะพิงไหล่มู่ซืออวี่ “ผู้ที่เข้าใจเราจริง ๆ จะไม่สนใจเรื่องนี้ ข่าวลือไม่น่าฟังเหล่านั้นจะทำได้เพียงขับไล่ผู้ที่ไม่รู้จักเราดีพอออกไป”

“เจ้าให้คนฟันมือของคนเหล่านั้นจริง ๆ หรือ?”

“ฟันไปเจ็ดแปดคนกระมังเจ้าคะ”

“แม้กระทั่งแม่ยังไม่เคยทำเรื่องน่าหวาดกลัวเช่นนั้น เจ้าไม่กลัวหรือ?”

“อันที่จริงแล้วกลัวเจ้าค่ะ” ลู่จื่ออวิ๋นลดเสียงลงแล้วเอ่ยว่า “แต่ข้าบอกตนเองว่า คนเหล่านี้ควรได้รับการลงโทษ ท่านแม่ ท่านไม่รู้หรอกว่า ข้าพบเรื่องราวชั่วช้าเกี่ยวกับคนเหล่านี้มากเพียงใด ถึงแม้พวกเขาตายไปก็ไม่สามารถเป็นผู้บริสุทธิ์ได้อยู่ดี อย่างไรก็ตาม ข้าระบายโทสะแทนน้องหญิงแล้ว ที่เหลือปล่อยให้นายอำเภอจัดการ หากเขาต้องการเลื่อนขั้นสร้างเกียรติคุณก็ควรคว้าโอกาสนี้เอาไว้”

แน่นอนว่านายอำเภอกู่ต้องคว้าโอกาสนี้

เมิ่งหูเซิงและพรรคพวกถูกตัดสินโทษอย่างรวดเร็ว

ทรัพย์สินที่ได้รับมาโดยไม่ชอบของเมิ่งหูเซิงถูกริบทรัพย์แล้ว จากนั้นเมื่อดูจากสมุดบัญชีของเขา ทางการก็นำเงินทั้งหมดที่ติดค้างไปชดใช้ให้ชาวบ้านผู้เลี้ยงหม่อนไหม ส่วนเด็กหนุ่มที่ถูกฉุดมา ทุกคนได้รับเงินเป็นจำนวนมากแล้วจากไป อีกทั้งยังมีผู้บริสุทธิ์ที่ถูกเมิ่งหูเซิงและลูกน้องฆ่า ครอบครัวของพวกเขาเหล่านั้นก็ได้รับค่าชดเชยจำนวนมากเช่นกัน

แน่นอนว่าคนตายแล้ว เงินย่อมไม่อาจทดแทนได้ ทว่าเงินสามารถทำให้คนในครอบครัวใช้ชีวิตง่ายขึ้นกว่าเดิม นี่นับว่าเป็นวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่จะทดแทนได้แล้ว

“คุณหนู…” บ่าวรับใช้เดินเข้ามา “คุณหนูใหญ่ คุณชายน้อย คุณหนูรอง ท่านน้าเล็ก…”

เด็กหลายคนที่กำลังทานผลไม้หันมามองบ่าวรับใช้ที่เดินเข้ามา

“ข้างนอกมีคนมากมายมา พวกเขาอยากมาขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ”

“ผู้ใดหรือ?” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยถาม