บทที่ 76 ขอทาน

เมื่อออกมาจากภัตตาคารเจียงซื่อ อาหารมากมายที่ขนมาเต็มตะกร้าก็หายไป และถูกแทนที่ด้วยเงินกว่า 400 อีแปะในกระเป๋า

เมื่อถงซื่อได้เห็นเม็ดเงินที่ลูกสาวหาได้ด้วยตาของตัวเอง นางก็ตกตะลึง นึกว่าตนอยู่ในความฝัน

“ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่?”

นางแต่งงานมานับสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเงินมากมายถึงเพียงนี้ และเงินนั้นก็มาจากความสามารถของลูกสาวนางเอง

“ท่านไม่ได้ฝันไป นี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น” มู่ซืออวี่มองไปยังร้านขายของชำฝั่งตรงข้าม “ท่านแม่ เราไปซื้อของกันเถิด”

เนื่องจากถ้วยชามที่บ้านเก่าและแตกหมดแล้ว หากยังคงใช้ต่อไปอาจสร้างบาดแผลให้กับลูก ๆ ได้ ตอนนี้มีเงินเพียงพอแล้ว นางจึงคิดจะจับจ่ายข้าวของเครื่องใช้เข้าบ้าน

นอกจากถ้วยชามและเครื่องครัวแล้ว นางยังซื้อเหยือกขนาดเล็กอีกสองสามใบเพื่อนำไปหมักน้ำส้มสายชู ซอสถั่วเหลือง และเหล้าองุ่นด้วยตนเอง ทั้งยังมีข้าวของเครื่องใช้อื่น ๆ ที่จำเป็นอีกมากมายด้วย

“พอแล้ว เหตุใดจึงซื้อมากมายนัก? เก็บเงินไว้บ้างดีกว่า” ถงซื่อกล่าวด้วยความรู้สึกปวดใจ

“เอาไว้ข้าจะมาซื้ออีกครั้งเมื่อพ่อของเด็กทั้งสองกลับมา เราสองคนคงแบกของจำนวนมากกลับไปไม่ไหว” มู่ซืออวี่กล่าว “ข้าต้องซื้อเครื่องในหมูเพิ่ม ผู้จัดการร้านบอกว่าเขาต้องการมากกว่านี้ อันที่จริงร้านอาหารของพวกเขามีรถม้าไว้ขนส่งสินค้า พรุ่งนี้พวกเขาจะมาขนของที่สั่งจากเราเอง อันที่จริงข้าคิดจะขอติดรถพวกเขาเข้ามาในเมือง ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเต็มใจหรือไม่ ข้าจึงไม่เอ่ยสิ่งใด แต่หากทำเช่นนั้นได้ เราเองก็จะประหยัดและคลายปัญหาไปได้มาก”

“หากเข้าไปเองเราต้องเสียค่าเข้าเมืองหนึ่งอีแปะ แต่หากไปกับพวกเขา เราก็ไม่จำเป็นต้องจ่าย ประหยัดไปได้อีกทางหนึ่ง ดูเหมือนผู้จัดการร้านเองก็ใจดีไม่น้อย” ถงซื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม

มู่ซืออวี่ไม่เห็นด้วยกับคำพูดของถงซื่อ

‘ความเกรงใจ’ เป็นคุณสมบัติที่มนุษย์พึงมี แม้เงินเล็กน้อยนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้จัดการร้าน แต่ความใจดีของเขาทำให้ผู้อื่นเอาเปรียบได้ง่าย ไม่น่าแปลกใจที่ถงซื่อถูกแม่เฒ่าเจียงรังแกมาตลอดหลายปี เพราะนางเป็นคนหูเบาและคิดง่าย ๆ เช่นนี้

“ท่านพี่ มีคนตามเรามา” มู่เจิ้งหานกระตุกชายเสื้อมู่ซืออวี่

มู่ซืออวี่กำลังเลือกลำไส้ หัวใจ ปอด หาง และเลือดหมูเพื่อนำไปตุ๋นขาย เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เจิ้งหาน นางก็หันไปมองบุคคลทั้งสองที่เดินเข้ามาทันที

“เถ้าแก่ ข้าต้องการหมูจากร้านของท่านเป็นจำนวนมาก ท่านช่วยนำไปส่งที่บ้านของข้าได้หรือไม่?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม “ข้าอาศัยอยู่ในหมู่บ้านตระกูลลู่”

“ต้องการหมูจำนวนมากหรือ?” เจ้าของเขียงหมูถามด้วยความประหลาดใจ

“ใช่แล้ว ข้าต้องการทั้งหมดนี้ที่เลือกมา” มู่ซืออวี่กล่าว “ข้าได้ยินภรรยาของท่านพูดคุยกับป้าข้าง ๆ ดูเหมือนว่าครอบครัวของท่านจะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านฉือโถว หมู่บ้านของท่านอยู่ห่างจากหมู่บ้านของข้าเพียงสองหมู่บ้าน”

“ใช่แล้ว เรามีเล้าหมูที่นั่น เรามักจะไปฆ่าหมูแต่เช้าตรู่แล้วนำมาขายที่นี่ แต่ดูเหมือนว่าท่านต้องการหมูเยอะเลยนะ จะนำไปทำสิ่งใดหรือ?”

ในขณะนี้ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเนื้อตุ๋นที่มู่ซืออวี่นำมาขายนั้นปรุงจากเครื่องในหมู อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้คนส่วนใหญ่แล้ว ตราบใดที่อาหารมีรสชาติดี สิ่งอื่นก็ไม่สำคัญ

มู่ซืออวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่จำเป็นต้องรู้ถึงเรื่องนั้น หากท่านสามารถหาเครื่องในหมูเหล่านั้นให้ข้าได้ ข้าก็จะยอมจ่ายในราคาที่ยุติธรรม ห้าอีแปะต่อหนึ่งชั่ง ท่านคิดอย่างไร?”

ก่อนที่เจ้าของเขียงหมูจะทันได้เอ่ยสิ่งใด หญิงที่อยู่เคียงข้างเขาพลันแทรกขึ้นว่า “ได้แน่ สามีของข้าเลี้ยงสัตว์ไว้มากมาย การหาเครื่องในเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องยาก”

หลังจากพูดคุยกับเจ้าของเขียงเนื้อและภรรยาของเขาแล้ว มู่ซืออวี่จึงนำครอบครัวของนางเดินทางกลับ

บุคคลทั้งสองที่เดินเข้ามาในร้านยังคงติดตามมู่ซืออวี่ แต่เมื่อเห็นว่านางเดินไปยังทิศทางของศาลาว่าการ พวกเขาก็ไม่กล้าติดตามไป

“คนพวกนั้นเป็นผู้ใดกัน?” ถงซื่อเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว

“ปล่อยพวกเขาไป เรากลับบ้านกันเถิด”

ลู่ฉาวอวี่จ้องมองไปด้านหลังเป็นครั้งคราว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

ชายทั้งสองยังคงติดตามมา เพียงแต่พวกเขาหลบซ่อนได้เป็นอย่างดีจึงไม่ถูกค้นพบ

ทว่าลู่ฉาวอวี่สำรวจโดยรอบอย่างระมัดระวังจึงสังเกตเห็น และเมื่อจ้องมองมู่ซืออวี่ที่ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่อง สีหน้าของเขาก็ครึ้มลง

“เหตุใดเจ้าจึงไม่เดินต่อเล่า?” มู่ซืออวี่เอ่ยถามเมื่อเห็นลู่ฉาวอวี่หยุดเดิน “เจ้าเหนื่อยหรือไม่? หรืออยากให้ข้าช่วยอุ้ม?”

มู่ซืออวี่กล่าวด้วยความลังเล ลูกชายตัวน้อยผู้นี้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอหรือเหน็ดเหนื่อยให้นางเห็นมาก่อน

ลู่ฉาวอวี่เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “ข้าต้องการเงิน 10 อีแปะ”

มู่ซืออวี่รู้สึกประหลาดใจต่อสิ่งที่ลูกชายพูด แต่ก็หยิบเงินออกมาให้เขา 10 อีแปะโดยไม่ลังเล