บทที่ 88 หนีไม่พ้นเนื้อเรื่องต้นฉบับ

ณ ศาลาว่าการ นายอำเภอฉินจ้องมองบันทึกคดีความในมือพลางกล่าวว่า “ยอดเยี่ยม”

ลู่อี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกล่าวอย่างยินดี “ขอบคุณขอรับ”

“ข้าเลือกคนไม่ผิดจริง ๆ เพียงไม่กี่วันเจ้าก็สามารถจัดการบันทึกคดีความที่ค้างคามานานหลายปีได้ ฝีมือและความสามารถของเจ้าเหมาะสมกับตำแหน่งที่ดีกว่านี้ คงจะเป็นเรื่องดีไม่น้อยหากเจ้าสังกัดฝ่ายราชทัณฑ์ เจ้าจัดทำเอกสาร ดำเนินการสอบสวนเองได้หรือไม่?” ผู้พิพากษามองลู่อี้ด้วยสายตาชื่นชม

ลู่อี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ลู่อี้ เจ้าต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แม้ตอนนี้จะยังไม่มีชื่อเสียง แต่เจ้าฉลาดเฉลียว วันหนึ่งก็คงไต่เต้าไปสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นได้ ศาลไม่ได้ไม่ดูดำดูดีผู้มีความสามารถหรอกนะ”

ลู่อี้ประสานมือพลางกล่าวว่า “ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้จะทำอย่างดีที่สุด”

นายอำเภอฉินจ้องมองไปยังลู่อี้พลางทอดถอนใจ “นี่แหละผู้มีพรสวรรค์! แต่น่าเสียดายที่ใบหน้าของเจ้าเสียโฉม เจ้าหน้าที่ศาลไม่อาจมีใบหน้าเช่นนี้ได้ แต่หากเจ้ายอมสนับสนุนเราด้วยเงินก้อนหนึ่งเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียง ข้ารับประกันได้ว่าจะเป็นการแลกที่คุ้มค่า”

“นายท่าน” เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านข้าง “เพียงคัดลอกบันทึกคดีความ ผู้ใดก็ย่อมทำได้ เหตุใดท่านจึงชื่นชมลู่อี้นัก?”

“ลองดูแล้วเจ้าจะรู้เอง” นายอำเภอฉินมอบบันทึกคดีความในมือให้ชายข้างกาย

เมื่อชายผู้นั้นเปิดมันออก สีหน้าของเขาก็เผยความประหลาดใจ

“ลู่อี้คนนี้ไม่เพียงคัดลอกบันทึกคดีความเท่านั้น แต่เขายังสามารถหาคำตอบให้กับคดีที่ยังไม่คลี่คลายได้ เขาค้นพบประเด็นที่น่าสงสัยจากคำให้การของโจทก์ จำเลย และพยาน ช่างเป็นบุคคลที่น่าประหลาดใจ”

ลู่อี้เปลี่ยนสังกัดตามคำสั่งของนายอำเภอฉิน เพียงก้าวเท้าเข้าไปในคุก เขาก็ได้กลิ่นเลือดคละคลุ้ง

“ฮ่าฮ่า เสมียนเช่นพวกท่านคงไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อนใช่หรือไม่? อย่ากลัวเลย อีกไม่นานท่านก็จะชิน” หัวหน้าผู้คุมเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คนที่ท่านจะได้สอบปากคำในวันนี้ปากแข็งไม่น้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมปริปาก ท่านหาวิธีอื่นแง้มปากเขาเถอะ อย่าประหม่าล่ะ”

เพียะ! เพียะ!

หัวหน้าเรือนจำฟาดแส้ใส่ชายที่ถูกแขวนอยู่ผู้หนึ่ง

ชายหนุ่มโอดครวญด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลทะลักออกมาจากบาดแผล ไหลนองราวกับแอ่งน้ำอยู่บนพื้น

“ไม่ได้อะไรเลย พี่เฉิน ชายผู้นี้ยังคงไม่ยอมเอ่ยอะไร”

“ข้าขอดูบันทึกคดีความของเขาได้หรือไม่?” ลู่อี้เอ่ยถาม

“ย่อมได้ ท่านต้องอ่านมันอยู่แล้ว” หัวหน้าผู้คุมเฉินกล่าว “เสมียนผู้ที่ทำการจดบันทึกก่อนหน้านี้ป่วยกะทันหัน เขาเลยฝากเรื่องนี้ไว้กับท่าน”

ลู่อี้เปิดดูเนื้อหาของบันทึกคดีความ เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ พร้อมเสียงเลือดหยดกระทบลงพื้นภายในคุกอันเงียบงัน

ผู้คุมสองสามคนหมดความอดทน พวกเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านข้างพลางงีบหลับ

เมืองนี้มีคดีร้ายแรงไม่มากนัก พวกผู้คุมจึงชินกับการอยู่นิ่งในวันทำงาน ไม่ชินกับการจัดการคดีนาน ๆ พอนักโทษผู้นี้ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไร อีกทั้งยังถ่วงเวลาไว้ ผู้คุมจึงโกรธ ลงโทษเขาอย่างหนัก

“ปล่อยเขาไป เขาไม่ใช่ฆาตกร” ลู่อี้ปิดบันทึกคดีความ “ข้าจะนำบันทึกคดีความกลับบ้านแล้วจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”

“ว่าอย่างไรนะ?” หัวหน้าผู้คุมเฉินเอ่ยถามด้วยความงุนงง “หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าชายผู้นี้ไม่ใช่ฆาตกร? เขาไม่ใช่ฆาตกรอย่างนั้นหรือ? แต่หลักฐานทั้งสิ้นล้วนชี้ไปที่ตัวเขา”

“ข้าจะบอกนายอำเภอฉินเอง เฝ้าดูชายคนนี้ให้ดีก่อน อย่าเพิ่งทุบตีเขา หากยังไม่อยากให้เขาตายเพราะน้ำมือตัวเองก็พาไปหาหมอ ไม่เช่นนั้น…”

ลู่อี้ทำเพียงปรายตามองชายหนุ่มที่ถูกแขวนไว้ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป

“พี่เฉิน ชายผู้นี้เป็นผู้ใดกัน? เราสอบปากคำมานานนับครึ่งเดือน แต่เขามาเพียงวันเดียวกลับบอกว่าชายผู้นี้ไม่ใช่ฆาตกร”

หัวหน้าผู้คุมเฉินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทำตามคำสั่งเขา! นายอำเภอฉินออกคำสั่งให้เขาเป็นผู้ดูแลคดีนี้ หากมีคำสั่งก็ต้องปล่อยตัว แต่เราทุบตีเขาหนักเช่นนี้… เราจะทำอย่างไรดี?”

“เราไม่ได้ทำอะไรผิด”

“เราไม่ผิด แต่หากชายผู้นี้ไม่ใช่ฆาตกรก็ไม่อาจถูกสังหาร อย่าเพิ่งกังวลอะไร พาเขาไปหาหมอก่อน จากนั้นค่อยเรียกเก็บเงินจากครอบครัวเขา ต้นตระกูลของเขาได้รับการสืบทอดมาสามชั่วอายุคนแล้วไม่ใช่หรือ? ดูเหมือนจะร่ำรวยไม่น้อย”

ไม่นานนัก หมอก็ถูกเชิญมาตามคำสั่งของนายอำเภอฉิน

ลู่อี้เดินออกมาจากศาลาว่าการ พบว่ามีกลุ่มคนเดินเข้ามาหาเขา

“ลู่อี้ เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” เฉียนจงอวิ๋นเอ่ยถามพลางจ้องมองไปยังฟางโจวอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความสับสน

ลู่อี้ถามกลับไปว่า “แล้วผิดปกติตรงไหน?”

“เราต่างเป็นสหายร่วมชั้น ไม่ค่อยได้พบหน้า เรามาดื่มฉลองกันดีหรือไม่? ข้าจ่ายเอง” ฟางโจวอวี่กล่าวเสียงเบา