ตอนที่ 104
บทที่ 104 ความหลงใหลของกวานเสี่ยวโหรว
October 22, 2026
บทที่ 104 ความหลงใหลของกวานเสี่ยวโหรว
ในไม่ช้า จงอู่ก็จากไปพร้อมกับทหารองครักษ์และแยกย้ายกันไปยังเมืองต่าง ๆ เพื่อค้นหาทหารผ่านศึกของกองทัพเถี่ยหลิน
การลงมือปฏิบัติเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการฝึกฝนหม่านชาง เขาทำงานในเว่ยโจวมานานกว่าสองเดือนแล้ว และมีความเชี่ยวชาญอย่างมากในงานตีเหล็กขั้นพื้นฐาน
จินเฟิงมองอยู่สักพัก เมื่อไม่พบปัญหาอะไรเขาก็เดินจากไป
จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังลานที่สร้างขึ้นใหม่เพื่อดูพื้นที่โดยรอบ ก่อนจะไปที่โรงงานเตาเผาอิฐ
เป็นเวลากว่าสองเดือนที่บัณฑิตหนุ่มไม่อยู่ทำให้มีอิฐกองอยู่บนพื้นที่โล่งริมแม่น้ำจำนวนมาก รวมถึงมีหลุมขนาดใหญ่สองแห่งบริเวณเชิงเขา
หลุมทั้งสองนี้ถูกขุดเพื่อนำดินมาทำอิฐ
ตอนนี้ในหลุมเต็มไปด้วยบุรุษที่กำลังทำงานโดยเปลือยแผ่นหลัง พวกเขาดูกระตือรือร้นกับการทำงานเป็นอย่างมาก
ในขณะที่หัวหน้าหมู่บ้านยืนอยู่บนปากหลุมเพื่อคุมงาน เมื่อเขาเห็นจินเฟิงก็รีบเข้ามาทักทายทันที
“ไม่ได้เจอกันสองเดือน ดูเหมือนว่าอาหลิวจะดูแข็งแรงและกระฉับกระเฉงขึ้นนะ!”
จินเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณเจ้าแล้ว”
ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะจนตาปิด “ก่อนหน้านี้ข้ากินข้าวได้แค่วันละสองมื้อเท่านั้น อีกทั้งยังกินได้ไม่อิ่มท้องอีกด้วย แต่ตอนนี้ข้ากับเถี่ยจือทำงานที่เตาเผาอิฐ ส่วนสตรีสามคนในครอบครัวก็ทำงานปั่นด้ายที่บ้านของเจ้า ครอบครัวของเราสามารถกินอาหารได้ครบทั้งสามมื้อแล้ว อีกทั้งบางครั้งยังได้กินเนื้อสัตว์อีกด้วย แน่นอนว่าต้องมีกำลังวังชาเพิ่มขึ้น แต่มันไม่ใช่แค่ข้า เจ้าไม่ได้สังเกตหรือว่าทุกคนก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม?”
“เช่นนั้นก็ดีเลย”
จินเฟิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็ชี้ไปที่ก้อนอิฐริมแม่น้ำแล้วเอ่ย “ดูเหมือนว่าสองเดือนที่ผ่านมาทุกคนจะตั้งใจทำงานโดยไม่ได้พัก อีกทั้งยังสามารถผลิตก้อนอิฐออกมาได้จำนวนไม่น้อย”
ก่อนที่จะมา ชายหนุ่มยังกังวลว่าอาจมีคนงานชายแอบเกียจคร้านตอนที่เขาไม่อยู่ แต่จำนวนอิฐกลับมีปริมาณมากกว่าที่เขาคาดไว้
“ต้องขอบใจแม่นางตงตงของเจ้า”
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวว่า “หลังจากที่เจ้าเดินทางออกไป นางก็ประกาศว่าโรงงานปั่นด้ายทอผ้าและโรงงานเผาอิฐจะไม่คำนวณค่าจ้างรายวันอีกต่อไป แต่ยิ่งทำงานมากเท่าไรก็จะยิ่งได้รับค่าตอบแทนมากขึ้นเท่านั้น ตงตงจะให้เหลียงจื่อมานับยอดและนางจะคิดคำนวณให้ทุกคน ส่งผลให้ทุกคนทำงานหนักและรวดเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก ได้ยินมาว่า มีคนในโรงงานปั่นด้ายพยายามแย่งไนปั่นด้ายกันเพื่อทำงานให้ได้มากขึ้นด้วย”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ จินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น
สมแล้วที่ถังตงตงมาจากครอบครัวที่ทำธุรกิจ นางมีทักษะในการบริหารจัดการที่ดี
การจ่ายค่าจ้างตามชิ้นงานเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการกระตุ้นความกระตือรือร้นของคนทำงาน
“ใช่แล้ว ตอนที่เจ้ามาที่นี่ เจ้าก็น่าจะเห็นแล้วว่าในลานบ้านของคนในหมู่บ้านมีกองอิฐอยู่”
หัวหน้าหมู่บ้านอธิบาย “นั่นเป็นเพราะลูก ๆ ของพวกเขาไปที่ภูเขาด้านหลังเพื่อเก็บฟืนและนำมาแลกเป็นอิฐ ตงตงเป็นผู้คำนวณเรื่องนี้เอง”
“อาหลิว เรื่องนี้ไม่ต้องบอกก็ได้ ข้าจะไม่เชื่อใจท่านได้อย่างไร?”
จินเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าดีใจที่เจ้าเชื่อมั่นในตัวข้า แต่เนื่องจากเจ้าทิ้งเตาเผาอิฐไว้ให้ข้าดูแลตอนไม่อยู่ ข้าจึงอยากพูดให้ชัดเจนไว้ก่อน”
ผู้ใหญ่บ้านกล่าวว่า “หากข้าไม่พูดอะไรให้ชัดเจน แล้วเกิดปัญหาขึ้นภายหลังคงจะดูไม่งามใช่หรือไม่?”
“ท่านพูดถูก”
จินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย
ความเข้าใจผิดบางอย่างสามารถแก้ไขได้ แต่ถ้าไม่คุยกันตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็จะค่อย ๆ กลายเป็นปมใหญ่
นี่เป็นสิ่งที่หัวหน้าหมู่บ้านยึดถือมาทั้งชีวิตของเขา
เรียบง่าย ตรงไปตรงมา ง่าย ๆ แต่ได้ผล
“หัวหน้าหมู่บ้าน เราสะสมอิฐไว้มากมายแล้ว หากเราทำอิฐเพิ่มคงไม่มีที่วาง”
จินเฟิงกล่าวว่า “แจ้งทุกคนว่าหลังจากทำงานวันนี้เสร็จแล้ว ไม่ต้องทำการสร้างอิฐอีกต่อไป”
“ได้ อีกเดี๋ยวข้าจะไปบอกพวกเขาว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว”
แต่เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านคิดถึงผลลัพธ์จากคำสั่งดังกล่าว เขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
มีหลายครอบครัวในหมู่บ้านพึ่งพาเตาเผาอิฐ ชีวิตของพวกเขาเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ จากการทำงานนี้
ทันทีที่หยุดเผาอิฐ บุรุษทั้งหลายก็จะกลายเป็นผู้ว่างงาน ค่าจ้างรายวันของพวกเขาที่เคยได้รับวันละสองสามเหรียญทองแดงก็จะหายไป และชีวิตของพวกเขาก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม
แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็รู้ว่าการตัดสินใจของจินเฟิงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ตอนนี้มีอิฐมากพอแล้ว มากเสียจนตอนนี้แทบไม่มีที่จะวาง
“หัวหน้าหมู่บ้าน ทุกคนยังสามารถมาที่เตาเผาอิฐได้ เพราะอิฐดิบที่ขึ้นรูปแล้วอย่างไรก็ต้องทำการเผาให้หมด ไม่เช่นนั้นหากถูกฝน มันจะไม่สามารถใช้งานได้”
จินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม “และหากมีผู้ใดยินดี พวกเขาสามารถมาช่วยข้าสร้างบ้านได้ ข้าจะจ่ายค่าจ้างวันละ สองเหรียญทองแดง”
“บ้านของเจ้ายังสร้างไม่เสร็จหรือ? เหตุใดเจ้าจึงต้องการคนงานมากมายขนาดนี้?”