ตอนที่ 128
บทที่ 128 ฝึกฝนทักษะ
October 22, 2026
บทที่ 128 ฝึกฝนทักษะ
“ในเมื่อข้าเลือกจะบอกกับท่านอาจารย์แล้ว นั่นก็แปลว่าข้ามั่นใจ”
ชิ่งมู่หลานกะพริบตาอย่างภาคภูมิใจ “พี่ชายของข้ามีสายอยู่รอบตัวโจวซือเหยีย แน่นอนว่าเขาก็มีสายอยู่รอบตัวโจวฉางหลินเช่นเดียวกัน”
“ดูเหมือนว่าในอนาคตคงต้องระมัดระวังหลาย ๆ อย่างมากขึ้น”
จินเฟิงเตือนตัวเองเบา ๆ
ต้าคังดูเหมือนจะมีความคิดคร่ำครึ แต่การควบคุมของหน่วยงานราชการยังคงแข็งแกร่งมาก
อาเหมยกลับมาอย่างรวดเร็ว หมายความว่านางไม่ได้อยู่ที่จินชวนนานนัก แต่สิ่งที่นางนำกลับมานั้นมีรายละเอียดมากมาย เห็นได้ชัดว่าชิ่งซินเหยาพี่ชายของชิ่งมู่หลานได้ถักทอเครือข่ายข่าวกรองขนาดใหญ่และซับซ้อนในซื่อชวนแล้ว
จินเฟิงไม่เชื่อว่าชิ่งซินเหยาเป็นคนเดียวที่ทำสิ่งนี้ เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ เองก็ต้องมีช่องทางสืบข่าวของตนเองเช่นกัน
“ท่านอาจารย์ ดูท่าทางของท่านแล้ว ท่านวางแผนที่จะจัดการกับโจวซือเหยียอย่างนั้นหรือ?”
ชิ่งมู่หลานมองจินเฟิงสักพักแล้วถามอย่างไม่มั่นใจ
“ใช่” จินเฟิงพยักหน้า “ไม่ใช่โจวซือเหยีย แต่เป็นโจรเขาเถี่ยกว้าน!”
“โจรเขาเถี่ยกว้าน?”
ชิ่งมู่หลานมีท่าทีตกใจ “ท่านอาจารย์ ท่านรู้หรือไม่ว่าโจรเขาเถี่ยกว้านมีกำลังคนเท่าใด?”
นางคิดว่าจินเฟิงจะส่งใครสักคนไปรวบรวมหลักฐานที่โจวซือเหยียสมรู้ร่วมคิดกับพวกโจร จากนั้นก็ขอให้นางส่งหลักฐานให้พี่ชายและใช้อำนาจของเขาเพื่อสังหารโจวซือเหยีย
นี่เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด
ใครจะรู้ว่าจินเฟิงกลับเลือกที่จะต่อสู้กับโจรเขาเถี่ยกว้าน?
“ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็เห็นโจรจากเขาเถี่ยกว้านมาเก็บส่วยข้าวที่ซีเหอวานทุกปี แน่นอนว่าข้ารู้ว่าพวกเขามีกันกี่คน”
จินเฟิงหยิบถ้วยชาขึ้นมาพร้อมจิบแล้วตอบอย่างใจเย็น
“ในเมื่อรู้อย่างนั้นแล้ว ท่านยังต้องการจัดการกับพวกเขาอีกหรือ?”
ชิ่งมู่หลานมองจินเฟิงราวกับว่ากำลังมองคนบ้าคนหนึ่ง
“โจรเขาเถี่ยกว้านก็เหมือนกับระเบิด… เป็นระเบิดที่ห้อยอยู่เหนือหัวของพวกเรา หากซีเหอวานต้องการพัฒนาก็จะต้องต่อสู้กับพวกเขาไม่ช้าก็เร็วอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้”
“นั่นเป็นเรื่องจริง แต่ถ้าให้พูดตรง ๆ ท่านพี่ชิ่งไหวยังไม่สามารถทำอะไรกับพวกโจรเขาเถี่ยกว้านได้ เหตุใดท่านถึงคิดต่อสู้กับพวกโจรเขาเถี่ยกว้านล่ะ? ท่านมีกองกำลังทหารผ่านศึกเพียงสามสิบกว่าชีวิตเท่านั้นนะ?”
ชิ่งมู่หลานถามว่า “หรือว่าท่านอาจารย์แอบฝึกทหารผ่านศึกมากกว่านี้ที่อื่นอีก?”
“ข้ามีแค่บรรดาทหารผ่านศึกสามสิบกว่าชีวิตที่เข้าด้านหลังนั่นแหละ!”
จินเฟิงกล่าวอย่างใจเย็น
“ข้ารู้ว่าในการสู้รบที่ชิงสุยกู่ ท่านทำการต่อสู้ได้ดีมาก ท่านนำกองทัพเถี่ยหลินหลายพันคนไปเอาชนะทหารม้าตั่งเซี่ยงได้หลายต่อหลายครั้ง มีการต่อสู้หลายครั้งในประวัติศาสตร์ที่ผู้อ่อนแอสามารถเอาชนะผู้แข็งแกร่ง และผู้ที่ต่ำต้อยกว่าสามารถเอาชนะผู้ที่สูงส่งกว่าได้ แต่ข้าคิดว่าไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ใด ๆ ก็มิอาจเทียบได้กับสงครามที่ชิงสุยกู่”
ชิ่งมู่หลานพูดด้วยความชื่นชม “เป็นเพราะการต่อสู้ที่ชิงสุยกู่ พี่ชายของข้าจึงตกลงให้ข้ามาที่ซีเหอวานเพื่อฝึกวิชากับท่าน”
“ประโยคถัดไปของเจ้าคงไม่มีคำว่าแต่หรอกนะ?”
จินเฟิงถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่” ชิ่งมู่หลานกล่าว “ท่านอาจารย์ แต่ทำเลที่พวกโจรเขาเถี่ยกว้านครอบครองตอนนี้เป็นพื้นที่ที่ดี ยุทธวิธีของท่านในชิงสุยกู่น่าจะไร้ประโยชน์ ลักษณะภูมิศาสตร์ของภูเขาเถี่ยกว้านนั้นคล้ายคลึงกับภูเขาชิงสุ่ยมาก ป้องกันง่ายแต่โจมตียาก มีทางขึ้นภูเขาเพียงทางเดียว ท่านมีกองกำลังเพียงสามสิบคนเท่านั้น ท่านไม่สามารถบุกขึ้นไปได้แน่!”
“แล้วเหตุใดข้าต้องบุกขึ้นไปด้วย”
จินเฟิงถามกลับ “ข้าจะทำให้พวกเขาเป็นฝ่ายลงมาเอง และกดดันให้พวกเขาดำเนินชีวิตอย่างอดอยาก แค่นั้นก็หมดปัญหาแล้วมิใช่หรือ?”
“ทำให้พวกเขาอดตายอย่างนั้นหรือ?!”
จู่ ๆ ชิ่งมู่หลานก็เบิกตากว้าง จากนั้นนางก็ตบต้นขาของตนเองอย่างแรง “ใช่! เหตุใดข้าถึงไม่มองมุมนี้กันนะ”
“มู่หลาน เจ้าต้องจำไว้ว่าวิถีแห่งสงครามคือการต่อสู้จนตัวตาย เจ้าต้องใช้เงื่อนไขที่มีอยู่ให้มากที่สุด เปลี่ยนข้อเสียให้เป็นข้อได้เปรียบ และมุ่งมั่นเพื่อชัยชนะ เข้าใจหรือไม่?”
“ขอบคุณที่ท่านอาจารย์สอนแนวคิดนี้ให้กับข้า!”
ชิ่งมู่หลานยืนขึ้นและทำความเคารพจินเฟิง โดยไม่สงสัยอีกว่าทหารผ่านศึกมากกว่าสามสิบคนจะจัดการกับโจรเขาเถี่ยกว้านได้อย่างไร
นางได้ศึกษาการต่อสู้ในชิงสุยกู่มาอย่างดี ตราบใดที่จินเฟิงสร้างเครื่องเหวี่ยงหินหรือธนูจ้งหนู่สักสองสามอันเพื่อปิดกั้นเส้นทางในเขาเถี่ยกว้าน ไม่ว่าจะมีโจรกี่คนก็คงไม่จำเป็นต้องหวาดหวั่น