ตอนที่ 130
บทที่ 130 หากกล้าแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผม!
October 22, 2026
บทที่ 130 หากกล้าแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผม!
“ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าพวกข้ามาที่นี่ไม่ได้มาเพื่อเจรจากับเจ้า แต่มาเพราะต้องการแจ้งความต้องการให้เจ้ารู้เท่านั้น”
รองผู้นำกลุ่มโจรยืนขึ้นพร้อมกับตวาดเสียงดัง “เจ้าอย่ามา…”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ จินเฟิงก็เหวี่ยงถ้วยในมือไปที่ใบหน้าของโจร
!!!
ถ้วยเครื่องปั้นดินเผาแตกออกเป็นสองส่วน บาดแผลปรากฏขึ้นที่ใบหน้าด้านขวาของรองผู้นำกลุ่มโจรทันที ไม่นานเลือดก็ไหลออกมาเรื่อย ๆ
สุดท้ายเลือดก็ไหลอาบเต็มใบหน้าของรองผู้นำกลุ่มโจร
เสียงดังก้องลั่นโรงหลอมเหล็ก
ทุกคนที่ได้ยินเสียงต่างก็กุมศีรษะตัวเองเอาไว้อย่างหวาดหวั่น
“จบแล้ว!”
หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกราวกับว่าเขาตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็ง
แม้ว่าเขาจะถูกทุบตีจนตาย เขาก็ไม่คาดคิดว่าจินเฟิงจะกล้าโจมตีพวกโจรก่อน
“เจ้าอยากตายสินะ!”
ดวงตาของรองผู้นำกลุ่มโจรแดงก่ำด้วยความโกรธ
สำหรับรองผู้นำกลุ่มโจร บาดแผลบนใบหน้าเขาไม่ได้สร้างความเจ็บปวดแม้แต่น้อย แต่พฤติกรรมของจินเฟิงนั้นเกินกว่าที่เขาจะยอมรับได้
เขาเอื้อมมือกลับไปคว้าดาบยาวที่อยู่ข้างโต๊ะ แต่ก่อนที่เขาจะคว้าดาบเอาไว้ได้ ก็มีลูกธนูพุ่งเข้ามากระแทกที่ด้ามดาบจนกระเด็นออกไป
“พี่ซวนจื่อ!”
เมื่อโจรคนอื่น ๆ เห็นดังนั้น พวกเขาก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมคว้าดาบยาวออกมา
ปัก! ปัก! ปัก!
ลูกธนูจำนวนมากพุ่งออกมาปักที่เท้าของพวกโจร
แม้แต่รองผู้นำกลุ่มโจรยังถูกลูกธนูตอกเข้าที่เท้าของเขา!
โจรทั้งหมดมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว และพยายามสอดส่ายสายตาเพื่อหาว่าลูกธนูมาจากไหน
แต่แล้วพวกเขาก็ต้องเผชิญกับความผิดหวังเนื่องจากหาต้นตอไม่พบ
อันตรายที่มองไม่เห็นทำให้พวกเขาหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น
จินเฟิงหยิบถ้วยอีกใบขึ้นมาแล้วพูดอย่างใจเย็น
“นี่เป็นเพียงคำเตือน หากเจ้ายังคงคุกคามพวกข้าต่อไป ข้ารับรองว่าลูกธนูลูกต่อไปจะโดนหัวของเจ้าแน่!”
รองผู้นำกลุ่มโจรคำรามด้วยสีหน้าดุร้าย
“หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายเส้นผม ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้สิ้นซาก!”
ทันทีที่เขาพูดจบก็ถูกจินเฟิงกระชากศีรษะแล้วกระแทกลงบนโต๊ะ
รองผู้นำกลุ่มโจรถูกจินเฟิงจับหัวกระแทกอย่างเลือดเย็นทันที
จินเฟิงกระชากเส้นผมออกจากศีรษะเขาอย่างง่ายดาย
“ติดมือข้ามาหลายเส้นเชียวล่ะ เหตุใดเจ้าไม่ลงมือฆ่าตามที่เจ้าว่าให้ข้าดูสักหน่อยเล่า?”
รองผู้นำกลุ่มโจรมีอาการวิงเวียนอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะยืนขึ้น เขาจ้องมองไปที่จินเฟิงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ริมฝีปากของเขาสั่นเทา “เจ้า…เจ้า…”
“เรียกข้าทำไมหรือ? ว่าอย่างไร อยากจะฆ่าพวกข้าให้สิ้นซากอย่างนั้นรึ?”
จินเฟิงหัวเราะเยาะและพูดอย่างเย็นชา “หากเจ้าชี้นิ้วมาที่ข้าอีกล่ะก็ ข้าจะตัดนิ้วของเจ้าให้รู้แล้วรู้รอด!”
รองผู้นำกลุ่มโจรหุบนิ้วของเขาโดยไม่รู้ตัว
เพราะดวงตาอันโหดเหี้ยมของจินเฟิง เขาจึงไม่กล้าที่จะท้าทายความอาจหาญของชายผู้นี้
“กลับไปบอกหัวหน้าของพวกเจ้าซะ ไปบอกผู้อยู่เบื้องหลังของเขาว่าหากต้องการไนปั่นด้ายของข้า ก็ให้มาพูดกับข้าด้วยความตั้งใจจริง แต่ถ้าต้องการปล้นมันไปจากข้าล่ะก็ ข้าจะเผาไนปั่นด้ายทิ้งให้หมด และจะไม่ยกให้พวกเจ้าแม้แต่ตัวเดียว!”
จินเฟิงโบกมืออย่างหมดความอดทน “เอาล่ะ ไสหัวไป!”
รองผู้นำกลุ่มโจรกัดฟัน พร้อมคว้าดาบขึ้นมาจากพื้นแล้วจากไปพร้อมกับโจรที่เหลือ
เขาไม่มีท่าทางที่เย่อหยิ่งและแสดงอำนาจเหมือนตอนมาถึงอีกต่อไป แต่กลับไปในสภาพที่ดูเหมือนสุนัขจมน้ำที่กำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด
“พี่ซวนจื่อ พวกเราจะจากไปง่าย ๆ เช่นนี้หรือ?”
หลังจากออกจากหมู่บ้าน โจรคนหนึ่งก็ถามอย่างไม่เต็มใจ “ถ้าเรากลับไปเช่นนี้ บรรดาสหายของเราต้องหัวเราะเยาะแน่นอน”
“มันน่าตลกงั้นหรือ!”