บทที่ 138 ทางนั้นยังไม่ส่งข่าวมาอีกหรือ

บทที่ 138 ทางนั้นยังไม่ส่งข่าวมาอีกหรือ

“อาจวี๋ ไม่เลวเลย”

อาเหมยชื่นชมและเดินไปยังจุดที่กลุ่มโจรรวมตัวกัน มีโจรอยู่สามคนที่ยังคงร้องโหยหวน และสุดท้ายเสียงของพวกเขาก็หยุดลงเพราะดาบยาวของนาง

การแสดงออกของอาเหมยไม่เปลี่ยนไป ราวกับว่านางฆ่าไก่สามตัวไม่ใช่ชีวิตมนุษย์สามคน

บางทีการแสดงของอาเหมยอาจสร้างความมั่นใจให้กับทหารหญิงที่เริ่มทยอยยกดาบทีละคนได้ พวกนางจึงเริ่มมองหาเป้าหมาย

ในความเป็นจริง วิธีที่ดีที่สุดในการสังหารโจรเหล่านี้คือการใช้หอกยาว เพื่อไม่ให้ศัตรูที่แกล้งทำเป็นตายลอบโจมตีได้ง่าย

แต่เพื่อให้ทหารหญิงได้สัมผัสกับความตายในระยะประชิดและปรับตัวเข้ากับสนามรบโดยเร็วที่สุด จินเฟิงจึงกำหนดให้พวกนางใช้ดาบยาว

ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย จางเหลียงจึงแยกทหารชายออกเป็นสองกลุ่มให้กระจายตัวไปทั่วลานนวดข้าว โดยถือหน้าไม้และลูกธนูพร้อมตรึงขบวนทหารไว้

เมื่อพบโจรที่พยายามตุกติก ทหารชายจะทำการยิงทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่ฆ่าคน ทหารหญิงยังไม่คุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวมากนัก พวกนางยังจำเป็นต้องเอาชนะอุปสรรคทางจิตใจ ดังนั้นกระบวนการจึงไม่รวดเร็วเท่าไร

การสังหารซ้ำครั้งสุดท้ายกินเวลานานกว่าครึ่งชั่วยามและยังไม่สิ้นสุด

ผู้ที่อ่อนแอ สตรี และเด็กที่ซ่อนตัวอยู่ในเนินเขาด้านหลังต่างก็ถูกเรียกกลับมาโดยหัวหน้าหมู่บ้าน ทุกคนยืนเงียบ ๆ รอบลานนวดข้าว มองดูทหารหญิงโจมตีพวกโจรจนหมดสิ้น

เสียงคำรามของพวกโจรในลานนวดข้าวเริ่มลดลงและเงียบหายไปในที่สุด

ไม่ว่าพวกโจรจะได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิตก็ตาม ทุกคนจะมีรูที่คอไม่มากก็น้อย

ชิ่งมู่หลานค่อย ๆ เดินออกจากลานนวดข้าวพร้อมกับทหารหญิงคนอื่น ๆ

เนื้อตัวของพวกนางเต็มไปด้วยเลือด มีเลือดไหลหยดลงมาตามเส้นผมและเสื้อผ้า

ไม่เพียงแต่ทหารผ่านศึกอย่างจินเฟิงและจางเหลียงเท่านั้น แต่สตรีในหมู่บ้านที่เฝ้าดูอยู่ก็เห็นว่าทหารหญิงเหล่านี้มีความเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

สตรีในหมู่บ้านหลายคนถึงกับก้มหัวลงและไม่มีความกล้าที่จะมองไปที่เหล่าทหารหญิง

“เรียบร้อยแล้ว ท่านอาจารย์!”

ชิ่งมู่หลานกำหมัดขึ้นเพื่อแสดงความเคารพและพูดอย่างจริงใจ “ขอบคุณท่านอาจารย์!”

ในฐานะผู้บังคับบัญชาการทหารหญิง นางรับรู้ได้อย่างกระจ่างและเข้าใจสิ่งต่าง ๆ ได้มากที่สุด

นางยังเข้าใจความตั้งใจที่แท้จริงของจินเฟิงที่ให้นางพาทหารหญิงไปซ้ำดาบด้วย

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หญิงรับใช้ที่ติดตามนางมาหลายปีกลุ่มนี้จะมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าสู่สนามรบอย่างแท้จริง

“เหนื่อยหน่อยนะ!”

จินเฟิงไม่สนใจเลือดบนร่างกายของชิ่งมู่หลานและตบไหล่ของนางอย่างชื่นชม “รุ่นเหนียงเตรียมน้ำไว้ให้แล้ว พวกเจ้าไปอาบน้ำเถิด”

“อื้ม!”

ผู้คนที่เฝ้ามองอยู่รอบ ๆ หลีกทางให้ชิ่งมู่หลานออกไปพร้อมกับทหารหญิง

“เสี่ยวเฟิง พวกเราจะเอาอย่างไรต่อไปดี?”

หลังจากที่ชิ่งมู่หลานจากไปแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยถามจินเฟิง

วันนี้มีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นซึ่งมันแทบจะล้มล้างทัศนคติของหัวหน้าหมู่บ้านไปโดยสิ้นเชิง

จนถึงตอนนี้เขายังคงรู้สึกชาที่หนังศีรษะ ขาของเขายังคงอ่อนแรงเมื่อก้าวเดิน

“ในเมื่อทุกคนก็อยู่ที่นี่แล้ว รบกวนท่านอาหลิวแจ้งให้ทุกคนไปยังโรงงานสิ่งทอเถิด ข้ามีเรื่องจะพูดเล็กน้อย”

จินเฟิงยิ้มและพูดว่า “ที่นี่กลิ่นไม่พึงประสงค์เท่าไรนัก”

“แล้วจะทำอย่างไรกับที่แห่งนี้ดี?”

หัวหน้าหมู่บ้านถามพร้อมชี้ไปที่ลานนวดข้าว

“เมื่อสังหารโจรจากเขาเถี่ยกว้านได้ เราน่าจะได้รับรางวัลตอบแทน แต่เราต้องรอให้อู่จั้วมาชันสูตรพลิกศพก่อนจึงจะฝังพวกเขาได้”

จินเฟิงกล่าวว่า “ให้พี่เหลียงและพวกเฝ้าดูไปก่อน”

“เอาตามที่เจ้าว่าแล้วกัน”

หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า พร้อมหันกลับไปแจ้งให้ชาวบ้านไปรวมตัวกันที่โรงงานสิ่งทอ

จินเฟิงกำชับให้จางเหลียงและทหารผ่านศึกคอยคุ้มกันนักโทษก่อน จากนั้นค่อยตามไปทีหลัง

เมื่อพวกเขามาถึงโรงงานสิ่งทอ กวานเสี่ยวโหรว ถังตงตง และเสี่ยวเอ๋อก็รออยู่ที่ประตูแล้ว

“สามี เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

กวานเสี่ยวโหรวเห็นจินเฟิงกลับมาจึงรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย ข้าเพียงสั่งการอยู่ด้านหลังเท่านั้น จะเป็นอะไรได้เล่า?”