บทที่ 149 เริ่มต้นใหม่

บทที่ 149 เริ่มต้นใหม่

เจ้าหน้าที่ทางการและผู้มีบรรดาศักดิ์เป็นสองชนชั้นที่แตกต่างกัน

ผู้มีบรรดาศักดิ์ หมายถึง ผู้ที่มีความดีความชอบทางทหารหรือผู้ที่ได้รับการอวยยศโดยฝ่าบาท ตัวอย่างที่พบบ่อยที่สุดคือแม่ทัพและกุนซือ หลังจากก่อตั้งอาณาจักรต้าคัง พวกเขาจะได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ต่าง ๆ เนื่องจากสร้างคุณูปการมากมายในการทำสงคราม

กล่าวตามตรงคือ คนเหล่านี้ติดตามฝ่าบาทเพื่อร่วมต่อสู้และเผชิญอันตรายต่าง ๆ ไปด้วยกัน

ผู้ที่มีเกียรติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรคือฮ่องเต้ และขุนนางก็ถือเป็นบุคคลสำคัญที่ช่วยดูแลต้าคัง

เจ้าหน้าที่ทางการเป็นเพียงผู้ที่ได้รับมอบหมายให้มาช่วยจัดการอีกแรงเท่านั้น

เช่นเดียวกับบริษัท ผู้มีบรรดาศักดิ์คือผู้ถือหุ้น ฮ่องเต้เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด และเจ้าหน้าที่ทางการก็คือผู้จัดการที่ผู้ถือหุ้นจ้างให้มาช่วยดูแลบริษัทอีกที

ผู้ถือหุ้นอาจได้รับเพียงเงินปันผลและไม่ได้บริหารจัดการบริษัทโดยตรง แต่เมื่อเห็นว่าผู้จัดการทุจริตต่อบริษัท พวกเขาก็มีอำนาจเข้ามาจัดการตามสมควร

หากจินเฟิงเป็นเพียงพลเรือน นายอำเภอในฐานะเจ้าหน้าที่ปกครองคงจัดการทุกอย่างตามที่ตนเองต้องการได้

เช่นเดียวกับหัวหน้าทีมในบริษัทที่มีอำนาจลงโทษสมาชิกในทีมด้วยการไล่ออกไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไรก็ตาม

แต่ถ้าสมาชิกกลุ่มนี้เป็นผู้ถือหุ้น ต่อให้เป็นผู้ถือหุ้นรายเล็กที่สุด สถานการณ์ย่อมแตกต่างออกไป

โดยปกติแล้วเจ้าหน้าที่ทางการมักไม่อยากมีเรื่องกับผู้มีบรรดาศักดิ์เท่าใดนัก

เพราะตราบใดที่มีหลักฐานว่าอีกฝ่ายกระทำความผิด จินเฟิงสามารถโค่นเจ้าหน้าที่ทางการได้ทันที

เว้นแต่เจ้าหน้าที่คนนั้นจะไม่มีมลทินเลยจริง ๆ

แต่ในแวดวงเจ้าหน้าที่ทางการของต้าคัง จะมีเจ้าหน้าที่สักกี่คนที่สามารถรักษาความขาวสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยได้?

แน่นอนว่าด้วยตำแหน่งของจินเฟิง เขาสามารถจัดการกับเจ้าหน้าที่ระดับล่างได้เท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่บัณฑิตหนุ่มจะโค่นขุนนางในราชสำนัก เพราะสุดท้ายแล้วขุนนางเหล่านั้นก็ประกอบไปด้วยผู้มีบรรดาศักดิ์ระดับสูง

อย่างไรก็ตาม เกียรติยศอันยิ่งใหญ่มักกระจุกตัวอยู่ในสถานที่ที่เจริญรุ่งเรือง ทว่าในสถานที่ที่รายล้อมไปด้วยภูเขาอย่างซื่อชวนซึ่งผู้มีบรรดาศักดิ์นั้นมีน้อยมาก ในอำเภอจินชวนแห่งนี้มีเพียงจินเฟิงและชิ่งไหวเท่านั้น

และด้วยความที่มีน้อย ผู้มีบรรดาศักดิ์จึงมีความสามัคคีกันมากขึ้น

สำหรับตำแหน่งหนานก็เพียงพอแล้วสำหรับจินเฟิง

ความจริงแล้วสิ่งที่จินเฟิงต้องการก็มีเพียงแค่นี้ แค่… ไม่ถูกใครมารังแกเอาง่าย ๆ

ถ้าโจวซือเหยียไม่ได้คิดร้ายกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จินเฟิงคงไม่จัดการกับเขาอย่างโหดร้าย

เพราะถึงอย่างไรมันก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มทำเงินได้มากขึ้น

แต่จินเฟิงเชื่อว่าหลังจากกรณีของโจวซือเหยียจะไม่มีใครโง่พอที่จะยั่วยุเขาอีก

ในความเป็นจริง อีกสองวันข้างหน้า ทุกคนในอำเภอจินชวนจะได้รับข่าวว่า มีขุนนางไร้เหตุผลปรากฏตัวในอำเภอจินชวน

เจ้าหน้าที่ทางการทุกคนไม่พอใจอย่างมากกับการกระทำของจินเฟิง แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรพล่อย ๆ เพราะกลัวว่าจินเฟิงจะมุ่งเป้ามาที่พวกเขา

เพราะสุดท้ายแล้วคงไม่มีใครอยากจะยุ่งกับคนบ้า

นายอำเภอยืนยันเรื่องที่เกิดขึ้นกับโจวซือเหยียอย่างรวดเร็วและเปิดเผยต่อสาธารณะผ่านการปิดประกาศที่ประตูเมือง นอกจากนี้ เขายังยกย่องจินเฟิงที่สังหารโจรเขาเถี่ยกว้านได้ด้วย

งานชันสูตรพลิกศพพวกโจรคืบหน้าไปเร็วมากและพวกอู่จั้วก็ไม่กล้าอวดดีอีกต่อไป พวกเขาทำงานล่วงเวลาเพื่อชันสูตรพลิกศพ เจ้าหน้าที่จากจวนว่าการเองก็รอการยืนยันจำนวนของศพเพื่อคำนวณและจ่ายเงินรางวัลให้ตามจำนวน

นี่คือสิทธิพิเศษของบรรดาศักดิ์และยังเป็นเหตุผลที่แสดงให้เห็นว่า เหตุใดจินเฟิงจึงตัดสินใจติดตามชิ่งไหวไปยังสนามรบ

บัณฑิตหนุ่มพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

การต่อสู้กับโจรครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ทหารผ่านศึกและทหารหญิงจะได้พัฒนาความสามารถในการรบเท่านั้น แต่ยังแสดงให้คนภายนอกได้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเขาอีกด้วย

จินเฟิงเชื่อว่าไม่มีใครในอำเภอจินชวนจะกล้ายั่วยุเขาโดยไม่มีเหตุผล

ในเวลานี้ ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่บนเนินเขาตรงทางเข้าหมู่บ้าน รู้สึกเหมือนว่าตนเองได้ถอดโซ่ตรวนออก เขาอยากจะกางปีกและบินให้สูงขึ้น!

“ท่านอาจารย์ ดูทางนั้นสิ ดูเหมือนว่าสหายจากขบวนคุ้มกันจะกลับมาแล้ว แต่เหตุใดพวกเขาถึงลากคนมาด้วยเล่า?”

เถี่ยฉุยซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ จินเฟิงชี้ไปที่ถนนบนภูเขาที่อยู่ไกลออกไปแล้วกล่าว

ตอนนี้จางเหลียงเป็นผู้นำกองกำลังทหารผ่านศึกและมีหลายสิ่งที่ต้องทำ เขาไม่สามารถอยู่กับจินเฟิงได้ตลอดเวลา เขาจึงคัดเลือกคนจากกองทหารผ่านศึกไปช่วยดูแลเรื่องความปลอดภัยของจินเฟิง ถือได้ว่าเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของบัณฑิตหนุ่ม

ซึ่งคน ๆ นั้นก็คือเถี่ยฉุย

จินเฟิงมองไปตามทิศทางที่เถี่ยฉุยชี้ แน่นอนว่าเขาเห็นขบวนเกวียนเคลื่อนมาตามถนนบนภูเขา

ดูเหมือนจะมีคนนอนอยู่บนเกวียนคันหนึ่ง

“น่าจะเป็นหู่จือที่เดินทางกลับมาแล้ว ไปดูกันเถิด”