บทที่ 15 กลับไปเยี่ยมแม่

บทที่ 15 กลับไปเยี่ยมแม่

เมื่อไม่มีเสือน้ำหนักตัวหลายร้อยจินแล้ว การเดินทางของจินเฟิงและคนอื่น ๆ จึงรวดเร็วกว่าขามามาก พวกเขาเดินทางออกจากตัวเมืองจินชวนหลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จและไปถึงซีเหอวานก่อนที่ฟ้าจะมืด

“อ่ะ ถังหูลู่!”

หลังจากจินเฟิงส่งชาวบ้านที่มาต้อนรับกลับไปแล้ว เขาก็หยิบห่อกระดาษน้ำมันออกมาจากถุงผ้า

“เหตุใดเจ้าจึงซื้อมามากมายเช่นนี้?”

กวานเสี่ยวโหรวเปิดห่อกระดาษน้ำมันออกและพบว่าด้านในมีถังหูลู่สิบกว่าไม้

“ไม่บ่อยนักที่จะได้เข้าไปในตัวอำเภอ ข้าก็เลยซื้อมามากหน่อย”

จินเฟิงเผยรอยยิ้มและหยิบถังหูลู่ขึ้นมาไม้หนึ่ง “ข้าได้ยินมาจากคนในโรงเตี๊ยมว่านี่คือถังหูลู่ที่ดีที่สุดในอำเภอ เจ้าลองดูสิ”

“หากเสี่ยวเอ๋อเห็นถังหูลู่เหล่านี้ นางต้องมีความสุขมากแน่ ๆ”

กวานเสี่ยวโหรวแทบรอไม่ไหว อยากจะตรงกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้

นางเคยถูกขนานนามว่าเป็นดาวหายนะ แต่ในระยะเวลาสั้น ๆ สองสามวันหลังจากมาที่นี่ นางกลับกลายเป็นสตรีที่มีแต่ความผาสุขจนใคร ๆ ต่างก็พากันอิจฉา

นางอยากนำข่าวดีนี้ไปบอกท่านแม่และน้องสาว

แต่การกลับไปเยี่ยมญาติตอนเช้าตรู่คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม แม้จะอยากกลับบ้านแค่ไหน นางก็รอจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นแล้วค่อยออกเดินทาง

“ไอหยา ดาวหายนะของเหล่าซานกลับมาแล้ว!”

“ข้าบอกแล้วว่านางเป็นดาวหายนะที่ไม่มีใครต้องการ ดูสิ แต่งงานได้สามวันเท่านั้นก็ถูกขับไล่กลับมาเสียแล้ว?”

“ข้าว่านี่ไม่เหมือนการโดนไล่กลับมา เมื่อครู่ข้ายังเห็นทั้งสองพูดจาและหัวเราะด้วยกันอยู่เลย”

“หากไม่ใช่การถูกขับไล่ แล้วชายผู้นั้นหอบถุงผ้ามาด้วยทำไม? ด้านในต้องเป็นข้าวของของกวานเสี่ยวโหรว ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสินค้าขาดทุนแน่”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร ด้านในอาจเป็นของกำนัลที่ลูกเขยนำมาให้พ่อตาก็ได้”

“เจ้าแก่ขนาดนี้แล้ว เคยเห็นลูกเขยคนใดนำของขวัญมาให้พ่อตาด้วยหรือ ยิ่งเป็นคู่ของกวานเสี่ยวโหรวดาวหายนะยิ่งแล้วใหญ่”

“ได้ยินมาว่าเมื่อวานนี้พบเสือลงมาจากเขา บางทีอาจจะเกิดจากดาวหายนะก็ได้ รีบไปเรียกเหล่าซานกลับมาเร็ว เราจะปล่อยให้นางกลับมาหมู่บ้านนี้ไม่ได้!”

…

เพียงแค่เข้าไปในหมู่บ้าน เสียงซุบซิบก็ทำลายความผาสุขของกวานเสี่ยวโหรวจนหมดสิ้น

และมันก็ถูกแทนที่ด้วยความกลัว

“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ที่นี่ทั้งคน”

จินเฟิงกุมมือนางเอาไว้ “จำสิ่งที่ข้าพูดได้หรือไม่? พวกเราไม่ได้ไปขอข้าวเขากิน ถือเสียว่าคำพูดของพวกเขาเป็นเพียงการผายลมเท่านั้น”

“อื้ม!”

กวานเสี่ยวโหรวรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่กอบกุมมือนางอยู่ นางจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายและสบายใจขึ้น แล้วทั้งสองก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรมหลังหนึ่ง

ภายในลานบ้าน เด็กหญิงตัวน้อย อายุเจ็ดแปดขวบกำลังนอนอยู่ใต้ผนังพร้อมกับใช้มือเขี่ยอะไรบางอย่าง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า นางก็ค่อย ๆ ยกศีรษะขึ้นมอง

เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือกวานเสี่ยวโหรว เด็กหญิงตัวน้อยก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ “หา ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้วหรือ?”

“เสี่ยวเอ๋อ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ?”

กวานเสี่ยวโหรวรีบเดินเข้าไปหาน้องสาวตัวน้อยและดึงนางให้ลุกจากพื้น

“ท่านพี่ ข้าได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องจากตรงนี้ รังของมันต้องอยู่ตรงนี้แน่เลย”

เด็กหญิงตัวน้อยชี้ไปที่ผนังด้านล่างและกล่าว “ท่านพี่ ท่านปล่อยข้าลงก่อน ข้าจะจับจิ้งหรีดมาย่างกิน เรามากินด้วยกันนะ”

“เสี่ยวเอ๋อ เมื่อวานนี้พี่สะใภ้ไม่ได้ให้เจ้ากินข้าวหรือ?”

กวานเสี่ยวโหรวกอดน้องสาวเอาไว้ในอ้อมแขน นางอดไม่ได้ที่จะเสียน้ำตาให้กับเรื่องนี้

“พี่สะใภ้บอกว่ายังไงข้าก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน กินไปก็เปลืองเปล่า ๆ และนางยังบอกให้พี่ใหญ่นำข้าไปทิ้งที่หลังเขาด้วย…”

เด็กหญิงตัวน้อยเริ่มร้องไห้เช่นเดียวกัน “ท่านพี่ พวกเขาบอกว่าท่านแต่งงานแล้ว ท่านพาข้าไปอยู่ด้วยได้หรือไม่ อย่าให้พี่ใหญ่พาข้าไปทิ้งที่หลังเขาเลยนะ ตรงนั้นมีหมาป่า ข้ากลัว… ข้าจะปั่นด้ายให้ท่าน ไปเก็บผักป่ามาให้ท่าน ท่านพี่พาข้าอยู่ด้วยได้หรือไม่…”

กวานเสี่ยวโหรวกอดน้องสาวเอาไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองจินเฟิงด้วยสายตาอ้อนวอน…

บัณฑิตหนุ่มพยักหน้า เมื่อเขาได้ยินแบบนี้ก็อดรู้สึกเจ็บปวดไปด้วยไม่ได้

แอ๊ด..!

หญิงวัยกลางคนผมเผ้ายุ่งเหยิงเปิดประตูบ้านออกมา

“ท่านแม่!”

กวานเสี่ยวโหรวปาดน้ำตาและรีบแนะนำ “นี่คือสามีของข้า…”

หญิงวัยกลางคนมองดูบุตรสาวที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา นางก็หน้าถอดสี ก่อนที่จินเฟิงและกวานเสี่ยวโหรวจะได้พูดอะไร ผู้มีศักดิ์เป็นแม่ยายก็รีบวิ่งไปคุกเข่าต่อหน้าลูกเขย