บทที่ 241 ปิดล้อมเมือง

บทที่ 241 ปิดล้อมเมือง

“ใต้เท้า เรื่องนี้วางใจได้ เราทุกคนเข้าใจกฎดี อีกอย่างค่าตอบแทนที่ท่านมอบให้พวกข้านั้นเพียงพอสำหรับพวกข้าที่จะไปเที่ยวเล่นที่สถานเริงรมย์หลวงได้หลายเดือนเชียวล่ะ พวกข้าไม่มีวันแตะต้องนางแน่”

ชายร่างใหญ่รีบยกมือขึ้นและสาบาน

“รู้เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

ชายสวมหน้ากากพยักหน้าแล้วลงจากรถม้าไป จากนั้นเขาก็กระโดดข้ามกำแพงลานใกล้เคียงแล้วหายตัวไปในที่สุด

“เขากระโดดได้สูงขนาดนั้นได้อย่างไร”

หญิงวัยกลางคนอุทานพร้อมเบิกตากว้าง

“นี่เป็นการส่งสัญญาณว่า เขามีความสามารถมากพอที่จะฆ่าพวกเราได้ตลอดเวลา”

ชายที่เพิ่งพูดหันกลับมามองสหายที่อยู่ด้านข้าง “เหล่าเอ้อร์ ระวังมือเท้าของเจ้าให้ดี อย่าแตะต้องหญิงผู้นี้ หากเจ้ามีความต้องการ รอเสร็จงานนี้แล้ว ข้าจะพาเจ้าไปที่สถานเริงรมย์หลวง ถึงตอนนั้นเจ้าอยากทำอะไรก็ตามใจ!”

“พี่ใหญ่ ข้ารู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร อีกอย่างตอนมีการคัดเลือกฮวาขุย ข้าเคยพบถังเสียวเป่ยแล้ว และข้าก็ได้ยินมาว่านางเป็นเย่เม่ย ข้าไม่มีทางแตะต้องดาวหายนะหรอก”

เพื่อพิสูจน์ว่าเขาเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี เหล่าเอ้อร์จึงเดินตามหลังเพื่ออยู่ให้ห่างจากถังเสียวเป่ย

“เจ้าเข้าใจก็ดี” ชายคนนั้นรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นสิ่งนี้

“พี่ใหญ่ ข้าได้ยินมาว่าที่ตรอกเฟิงเยว่มีลูกเล่นใหม่ ๆ มากมาย เจ้าช่วยพาข้าไปดูหน่อยได้หรือไม่?”

“ได้ แต่ต้องรอเสร็จงานนี้ก่อน”

“ข้าขอหญิงสาวสองคนได้หรือไม่?”

“ตราบใดที่พวกเจ้าทำงานได้ดี จะขอสามคนก็ย่อมได้”

“เช่นนั้นสี่คนได้หรือไม่?”

“ตราบใดที่งานนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น เจ้าจะขอแปดคนข้าก็ไม่ว่า พอใจหรือยัง?”

“แปดคนก็มากเกินไป หากเล่นสนุกได้ไม่ครบทุกคนคงเสียดายแย่ แค่สี่คนก็พอ ข้างหน้าหนึ่งคน ข้างหลังหนึ่ง และซ้ายขวาอีกอย่างละหนึ่ง หากมากกว่านี้ก็ไม่รู้จะไปอยู่ตรงไหนแล้ว”

“ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องตายเพราะสตรีเป็นแน่”

“หากตายภายใต้กระโปรงของหญิงงาม แม้จะต้องกลายเป็นผี ข้าก็ยอม!”

“รีบขึ้นรถม้าเร็วเข้า ข้าได้ยินมาว่าถังเสียวเป่ยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับจวิ้นโส่ว บริเวณนี้อาจถูกตรวจค้นในภายหลัง เราต้องรีบออกไปก่อน!”

“ได้เลย”

รถม้าเคลื่อนไปทางเหนือของเมืองอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางการสนทนาระหว่างทั้งสอง

…

จินเฟิงมีข้อกำหนดที่เข้มงวดสำหรับทหารผ่านศึกและทหารหญิง โดยปกติแล้วหากอยู่ในเมือง ทหารผ่านศึกมักไม่ค่อยชักดาบออกจากฝักและมักทำตัวไม่โดดเด่น

แต่ในเวลานี้ บนถนนใหญ่ด้านนอกจวนจวิ้นโส่ว มีทหารหญิงคนหนึ่งขี่ม้าศึกตัวสูงและควบม้าอย่างดุเดือดเข้ามาจนคนที่เดินเท้าผ่านไปผ่านมาต้องหลบเลี่ยง

เมื่อไปถึงประตูจวนจวิ้นโส่ว ทหารหญิงไม่มีเวลาสนทนากับผู้เฝ้าประตู นางกระโดดลงจากหลังม้าและบุกเข้าไปในจวนชั้นในโดยตรง

จวิ้นโส่วเป็นถึงผู้ปกครองเมืองระดับจังหวัด แน่นอนว่ามีทหารคอยดูแลจวนแห่งนี้ เมื่อพวกเขาเห็นใครบางคนกำลังบุกเข้าไปในจวนจวิ้นโส่ว ทหารก็รีบพุ่งหอกออกไปทันที

โชคดีที่หัวหน้ากลุ่มทหารยังจำทหารหญิงคนนี้ได้ว่าเป็นหนึ่งในคนของถังเสียวเป่ย จึงสั่งการให้คนนำตัวนางลงมาจากรถม้าโดยไม่ได้ทำร้ายนางแม้แต่น้อย

“พี่ใหญ่ แม่นางเสียวเป่ยถูกลักพาตัวไป รีบบอกฮูหยินเร็วเข้า เรารอช้าไม่ได้แล้ว!” ทหารหญิงแทบจะร้องไห้

“อะไรนะ แม่นางเสียวเป่ยถูกลักพาตัวไป?!”

มีใครในจวนจวิ้นโส่วไม่รู้บ้าง ว่าฮูหยินจวิ้นโส่วนั้นเอ็นดูถังเสียวเป่ยมาก?

หัวหน้ากลุ่มทหารท้องถิ่นสะดุ้งและตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ เขารีบพูดว่า “แม่นางรอที่นี่ครู่เดียว ข้าจะไปรายงานฮูหยินทันที!”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ทิ้งหอกยาวและวิ่งไปยังลานด้านใน

เพียงครู่เดียวเท่านั้น ฮูหยินจวิ้นโส่วผู้นิ่งสงบและมีจิตใจดีก็วิ่งออกมาจากเรือนด้านหลัง พร้อมกับหญิงรับใช้ที่ตามมาติด ๆ ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด อีกฝ่ายคอยย้ำเตือนให้ฮูหยินลดความเร็วลง