บทที่ 256 ไล่ล่าอย่างดุเดือด

บทที่ 256 ไล่ล่าอย่างดุเดือด

นายน้อยเหวินเหยวียนและผู้คุ้มกันของเขาอยู่ข้างหน้า ขณะที่จินเฟิงและคนของเขาอยู่ข้างหลัง พวกเขาอยู่ห่างกันหลายลี้ และกำลังไล่ล่าไปตามแนวถนน

หลังผ่านถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยว ในที่สุดทั้งสองฝ่ายก็มองเห็นกัน ฝ่ายหนึ่งอยู่ด้านบนและอีกฝ่ายหนึ่งอยู่ด้านล่าง

“ไม่แปลกใจเลยที่มีคนบอกว่าจินเฟิงเปรียบเสมือนคนบ้า เขาช่วยถังเสียวเป่ยไว้ได้แล้วมิใช่หรือ? เหตุใดยังไล่ล่าเราอย่างดุเดือดเช่นนี้เล่า?”

โจวเหวินเหยวียนสบถด้วยความโกรธ

แต่เมื่อสบถแล้ว เขาก็ยังต้องวิ่งหนีต่อไป

ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีม้าศึกที่ยอดเยี่ยมซึ่งนำกลับมาจากเฉ่าเหยวียน และความเร็วของพวกมันก็ใกล้เคียงกัน

แต่หลังจากวิ่งไปนานกว่าหนึ่งชั่วยาม ความเร็วของม้าศึกที่ผู้คุ้มกันโจวเหวินเหยวียนขี่อยู่ก็ค่อย ๆ ช้าลง

ผู้คุ้มกันตัวหนักเกินไป ตอนแรกม้าศึกก็ยังอดทนได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ลมหายใจที่ออกมาจากปากและจมูกของเขาก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

โชคดีที่นี่เป็นถนนบนภูเขา ทั้งสองฝ่ายจึงไม่ได้ขี่ม้าด้วยความเร็วเต็มที่นัก ไม่เช่นนั้นม้าคงจะหมดแรงตายไปแล้ว

ผู้คุ้มกันของนายน้อยโจวไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากใช้แส้เฆี่ยนก้นม้าอย่างแรง และกระตุ้นม้าด้วยความเจ็บปวด

วิธีนี้ใช้ได้ผลดีในช่วงแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ

การไล่ล่าดำเนินต่อไปจนถึงช่วงบ่ายและระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก็เหลือไม่ถึงหนึ่งลี้ จึงสามารถมองเห็นกันได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องมองผ่านถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยว

“บ้า จินเฟิงผู้นี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ!”

นายน้อยเหวินเหยวียนรู้สึกว่าเขากำลังจะเสียสติ

จินเฟิงไล่ตามเขามาเป็นระยะทางกว่าร้อยลี้ และม้าทั้งสองฝั่งก็วิ่งช้ามาก

แม้ว่าจะหยุดตอนนี้ ม้าศึกก็คงไม่ได้หยุดได้ในทันที

แต่จินเฟิงยังคงติดตามเขามาอย่างใกล้ชิด

“นายน้อย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เราจะไม่สามารถหลบหนีได้อย่างแน่นอน”

ผู้คุ้มกันฟาดเข้าที่ก้นม้าอีกครั้งและไล่ตามโจวเหวินเหยวียนไป “เราไม่สามารถใช้ถนนเส้นหลักได้อีกแล้ว”

ในฐานะทหารผ่านศึก เขาสัมผัสได้ว่า ม้าจะวิ่งได้มากที่สุดอีกสิบลี้เท่านั้น แล้วม้าก็จะหมดแรงลง

“เช่นนั้น จะทำอย่างไรดี?”

โจวเหวินเหยวียนมองย้อนกลับไปและเป็นกังวล

“เราจะลงไปทางถนนสายรอง หากม้าศึกไม่ไหว ข้าจะพานายน้อยเข้าไปในป่าเพื่อหลบเลี่ยงพวกมัน”

“เอาตามที่ท่านอาจารย์ชวีว่าเถอะ!”

ตอนนี้โจวเหวินเหยวียนคิดอะไรไม่ออกเช่นกัน เขาทำได้เพียงติดตามผู้คุ้มกันและวิ่งไปตามเส้นทาง

เมื่อไล่ตามอีกฝ่ายมาจนถึงจุดหนึ่ง จินเฟิงที่ไม่มีวันยอมแพ้ก็นำคนของเขาลงไปตามถนนหลวง

หลังจากวิ่งไปตามทางประมาณสองสามลี้ แม่น้ำสายเล็กก็ปรากฏขึ้น มันกว้างกว่าสามจั้ง เส้นทางถูกตัดลัดเลาะไปริมฝั่งแม่น้ำ ยิ่งไกลออกไป ยิ่งแคบลง และยิ่งใกล้กับแม่น้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในเวลานี้ เส้นทางกลับถูกปิดกั้น ผู้คุ้มกันและโจวเหวินเหยวียนทำได้เพียงกัดฟันและขี่ม้าเพื่อหลบหนีต่อไปตามริมฝั่งแม่น้ำ

ตุ้บ!

ในที่สุดม้าของผู้คุ้มกันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป มันล้มลงกับพื้นด้วยขาที่อ่อนแรง

อย่างไรก็ตาม เขาได้เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีจึงไม่ได้รับอันตรายจากการที่ม้าล้มลง

“มันจบแล้ว มันจบแล้ว คราวนี้มันจบแล้วจริง ๆ…”

โจวเหวินเหยวียนรู้สึกสิ้นหวังและอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองครั้ง

เหตุใดเขาจึงต้องไปยั่วยุถังเสียวเป่ยด้วยนะ?

ตอนนี้จินเฟิงผู้นั้นเป็นบ้าไปแล้ว…

อันที่จริง นี่คือผลลัพธ์ที่จินเฟิงต้องการเช่นกัน

ตอนนี้ไม่มีใครในอำเภอจินชวนกล้ายั่วยุเขา นั่นเป็นเพราะเขาฆ่าโจวซือเหยียอย่างโหดเหี้ยมและทิ้งภาพลักษณ์ที่บ้าคลั่งเอาไว้มิใช่หรือ?

ในเวลานี้ ม้าของนายน้อยโจวเองก็หมดกำลังลงแล้วและผู้คุ้มกันก็วิ่งด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี แต่จินเฟิงเร็วกว่าพวกเขามาก อีกฝ่ายตามมาทันอย่างรวดเร็ว

“นายน้อย ตอนนี้เราทำได้แค่หนีขึ้นเขาแล้วจริง ๆ”

ผู้คุ้มกันกำลังจะนำตัวโจวเหวินเหยวียนให้ลงมาจากหลังม้าและแบกขึ้นหลังเพื่อหนีไปบนเขา ทันใดนั้นเขาก็เห็นบ้านไม้หลังเล็กกลางป่าที่อยู่เลยริมแม่น้ำไปหน่อย

สิ่งสำคัญที่สุดคือ มีเรือหาปลาลำเล็กจอดอยู่บนพื้นหญ้าข้างบ้านไม้หลังนั้น

นอกจากนี้ยังมีบุรุษหนุ่มคนหนึ่งกำลังตากอวนจับปลาอยู่ที่ประตูบ้านไม้

“นายน้อย สวรรค์ทรงอวยพรพวกเราแล้ว!”