บทที่ 274 บุกเฮยสุ่ยโกว

บทที่ 274 บุกเฮยสุ่ยโกว

หลังจากนั้นสองวัน กลุ่มโจรเล็ก ๆ อีกสี่กลุ่มก็ถูกกำจัดโดยกองกำลังปราบโจรซีเหอวาน

แต่ก็มีผู้บาดเจ็บล้มตายในหมู่กองกำลังปราบโจรด้วยเช่นกัน

ภายใต้การจัดการของผู้บงการ พวกโจรได้วางกับดักกองกำลังปราบโจรที่นำโดยต้าจ้วง เมื่อกองกำลังปราบโจรปะทะกับกลุ่มโจร โจรอีกกลุ่มหนึ่งก็ออกมาจากด้านหลัง

รูปแบบการต่อสู้ของกองกำลังปราบโจรมีทหารผ่านศึกอยู่ข้างหน้าและมีทหารหญิงอยู่ด้านหลังโดยใช้หน้าไม้บังทหารผ่านศึก

เมื่อศัตรูปรากฏตัวขึ้นข้างหลัง ทหารหญิงส่วนใหญ่ที่เป็นทหารเกณฑ์ใหม่ก็ตื่นตระหนกในทันที

แม้ว่าต้าจ้วงจะเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี แต่ทหารหญิงสี่คนก็ถูกกลุ่มโจรสังหารอย่างโหดร้าย ทหารชายสองคนก็ถูกสังหารเช่นกัน

ต้าจ้วงโกรธมากจึงนำทหารผ่านศึกเข้าต่อสู้ประชิดตัว

เป็นเพราะไม่ได้มีความตั้งใจในการต่อสู้หรือความร่วมมือซึ่งกันและกัน พวกโจรจึงไม่สามารถเทียบกับทหารผ่านศึกได้ หลังจากเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งก้านธูปของการต่อสู้อย่างสิ้นหวัง ในที่สุดกองกำลังปราบโจรก็สามารถเอาชนะพวกโจรได้สำเร็จ

แต่พวกเขาเองก็ประสบความสูญเสียอย่างหนักเช่นกัน

กล่าวคือเหลือทหารหญิงเพียงสองคนที่ยังมีชีวิตอยู่ และทหารชายเหลือเพียงสิบสองจากยี่สิบคนที่ยังมีชีวิต ทุกคนต่างก็ได้รับบาดเจ็บ

สิ่งเดียวที่น่าประหลาดใจคือเสี่ยวเวย หมอทหารหญิงที่แลดูอ่อนแอกลับรอดชีวิตและช่วยเหลือทหารผ่านศึกตรงหน้าซึ่งถูกโจรทำร้ายจนสามารถรอดชีวิตมาได้

หลังจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้เกิดขึ้นก็เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะปราบโจรต่อ ตอนนี้แม้แต่การรักษาชีวิตต่อไปก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเกิดขึ้นได้หรือไม่

เพราะขณะนี้กองกำลังปราบโจรที่ยังคงเคลื่อนไหวได้ปกติเหลือเพียงทหารหญิงและหมอทหารเท่านั้น

มีทหารผ่านศึกห้าถึงหกคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและเดินต่อไม่ได้

โชคดีที่เสี่ยวชิงจื่อซึ่งขี่ม้าอยู่บริเวณใกล้เคียงได้พบกับโจรอีกกลุ่มในบริเวณนั้นก่อน กลุ่มของต้าจ้วงจึงรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด

นี่เป็นเหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งกองกำลังทหารผ่านศึกมา

เนื่องจากทหารผ่านศึกได้รับการอบรมและฝึกมาอย่างชาติทหารจึงต้องมีการให้รางวัลและบทลงโทษ

จินเฟิงให้รางวัลแก่ทหารผ่านศึกและทหารหญิงที่ต่อสู้อย่างกล้าหาญในการรบครั้งนี้ และมอบเงินบำนาญให้กับครอบครัวของทหารหญิงและทหารผ่านศึกที่เสียชีวิต

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้แสดงความเมตตาต่อหัวหน้าอย่างต้าจ้วงที่ประเมินศัตรูต่ำเกินไปจึงไล่ต้าจ้วงออกจากตำแหน่งหัวหน้ากองกำลังและคาดโทษด้วยการโบยด้วยไม้กระบองต่างหาก อีกทั้งจินเฟิงยังจะลงโทษต้าจ้วงต่อหน้าธารกำนัลหลังจากที่เขาหายจากอาการบาดเจ็บทันที

ในวันที่พวกของต้าจ้วงถอนกำลังออกไป กองกำลังปราบโจรที่จางเหลียงดูแลก็กลับมายังซีเหอวาน

หลังเวลาพลบค่ำ รถม้าก็เคลื่อนออกจากซีเหอวานอย่างเงียบ ๆ ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง

ในเวลาเดียวกัน ณ ภัตตาคารเว่ยเจียในอำเภอจินชวน

ก็ยังเป็นจ้าวเสี้ยนเว่ยและคหบดีทั้งสองที่มารวมตัวกันในห้อง ๆ เดิม

พวกเขาทั้งสามดื่มกันอย่างเมามายจนใบหน้าแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์สุรา

วันนี้พวกเขามีความสุขเป็นอย่างมาก

หลังจากที่โดนจินเฟิงปราบปรามมานาน ในที่สุดในวันนี้พวกเขาก็มีโอกาสได้จัดการกับจินเฟิงสักที

“เหล่าเผิง ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าวิธีการของเจ้านั้นยอดเยี่ยม!”

จูเหล่าเหยียยกนิ้วขึ้นเพื่อแสดงความชื่นชม จากนั้นก็พูดออกมาทั้งที่ยังมีกลิ่นสุราคลุ้งเต็มปาก “กองกำลังปราบโจรเป็นกลุ่มบุรุษและสตรีที่หยิ่งผยองมิใช่หรือ? วันนี้เราฆ่าคนของเขาไป จินเฟิงตกใจราวกับสุนัขโดนน้ำร้อนลวกและรีบดึงคนของตนกลับทันที นั่นทำให้ข้ามีความสุขมาก”

“ฮ่า ๆ ๆ!”

เผิงเหล่าเหยียเองก็หัวเราะอย่างมีความสุขเช่นกัน

“อย่าภาคภูมิใจเร็วไปหน่อยเลย กองกำลังปราบปรามโจรของจินเฟิงยังไม่ถอนตัว พอพวกเขาถอนกองกำลังออกไปหมดแล้วก็ยังไม่สายที่จะแสดงความยินดี”

จ้าวเสี้ยนเว่ยยังคงประคองสติได้

“ไม่ต้องกังวลขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะรวบรวมกลุ่มโจรอีกสองกลุ่มไปทำลายกองกำลังปราบปรามโจรอีกครั้ง ข้าไม่เชื่อว่าจินเฟิงจะยังคงรับมือกับเรื่องนี้ได้!”

เผิงเหล่าเหยียกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าได้ยินมาว่าจินเฟิงสัญญากับทหารผ่านศึกเหล่านี้ว่าพวกเขาจะได้รับค่าชดเชยเมื่อเสียชีวิต และมันก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เรามาใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ฆ่าผู้คนให้มากขึ้นเถอะ! ข้าจะดูว่าเขาจะสามารถจ่ายค่าชดเชยได้อย่างที่พูดหรือไม่!”