บทที่ 287 ข้าจะทำให้ทุกคนมีชีวิตรอด

บทที่ 287 ข้าจะทำให้ทุกคนมีชีวิตรอด

“อยู่ทางไหน? ไกลหรือไม่?”

จินเฟิงรีบเข้าไปถามนายพรานอย่างเร่งรีบ

“ไม่ไกลหรอก จากทางที่เราเพิ่งผ่านมาเมื่อครู่ เดินไปด้านหลังอีกประมาณสองลี้ก็ถึงแล้ว”

นายพรานชี้ไปที่ถนนด้านหลัง

“เช่นนั้นก็รีบไปเร็วเข้า!”

จินเฟิงตะโกนทันที “เหล่าเฮย ปิดถนนเร็วเข้า ถอนกำลัง!”

“ปิดกั้นถนน!”

เหล่าเฮยตะโกน จากนั้นทหารผ่านศึกห้าคนในแถวด้านหลังก็ถอดย่ามออกจากเอวของพวกเขาอย่างรวดเร็วและเทน้ำมันตะเกียงลงไปที่พื้น

“ถอย!”

เหล่าเฮยตะโกนอีกครั้ง จากนั้นเขากับทหารผ่านศึกอีกสี่นายในแถวหน้าก็ผลักพวกโจรออกไปและหันหลังวิ่งอย่างว่องไว

ทหารผ่านศึกที่อยู่ด้านหลังนำตะบันไฟออกมา เมื่อเหล่าเฮยและทหารผ่านศึกทั้งสี่ถอนตัวออกมาแล้ว พวกเขาก็โยนตะบันไฟลงบนพื้นเพื่อจุดน้ำมันตะเกียงที่เพิ่งราดลงไป

ฟึ่บ!

เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นในทันที ขวางพวกโจรไว้ด้านหลัง

ในเวลานี้ ทหารหญิงหันหัวม้ากลับอีกครั้งและวิ่งย้อนกลับไปตามเส้นทางที่นายพรานบอก

นายพรานเป็นผู้นำทางและพวกของจินเฟิงก็ขี่ม้าตามไปเป็นขบวน

หลังจากวิ่งไปได้กว่าสองลี้ก็เห็นทางขึ้นไปบนภูเขาซึ่งความลาดชันน้อยกว่าเส้นทางเมื่อครู่ โดยคนสามารถปีนขึ้นไปได้

ในเวลานี้ พวกโจรที่นำโดยชายหน้าบากก็ตามพวกเขามาและอยู่ห่างออกไปหนึ่งลี้เท่านั้น

เมื่อเห็นกลุ่มของจินเฟิงย้อนกลับมา พวกโจรที่อยู่ฝั่งตรงข้ามต่างก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น พร้อมโบกอาวุธในมืออีกครั้ง

“ทุกคนทิ้งม้าของตนแล้วขึ้นไปบนภูเขา อาเหมย นำธนูจ้งหนู่ไปด้วย!”

จินเฟิงตะโกนเสียงดัง จากนั้นทุกคนก็กระโดดลงจากหลังม้า

เหล่าเฮยนำคนสองคนวิ่งไปข้างหน้าเพื่อสำรวจเส้นทาง อาเหมยเองก็เดินตามหลังมาอย่างใกล้ชิดโดยแบกธนูจ้งหนู่และกล่องที่บรรจุลูกธนูไว้

ทหารผ่านศึกสองคนช่วยถือกล่องที่อาเหมยแบกไว้บนหลัง

จินเฟิงจูงมือถังเสียวเป่ยเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งและจูงกวานเสี่ยวโหรวด้วยมืออีกข้างหนึ่งเดินตามพวกอาเหมยไป

ข้างหลังพวกเขาคือชิ่งมู่หลาน ทหารหญิง และทหารชายที่เหลืออีกห้าคนปิดท้าย

เนินเขาข้าง ๆ ไม่สูงนัก สามารถขึ้นไปถึงยอดเขาได้หลังจากเดินไปตามทางไม่กี่จั้ง

อีกด้านของยอดเขาเป็นหน้าผาและไม่มีถนน

“ข้าต้องขอโทษท่านอาจารย์จินด้วย นี่เป็นสถานที่เดียวที่ข้านึกออก”

นายพรานพูดด้วยความรู้สึกผิด “หากเราไปอีกสามถึงสี่ลี้ ที่นั่นจะมีถนนบนภูเขาที่สามารถนำไปสู่ถนนหลวงทางตอนเหนือของเฮยสุ่ยโกว”

“เจ้าไม่ต้องขอโทษพวกข้าหรอก พวกข้ามากกว่าที่ต้องขอบคุณเจ้า”

จินเฟิงตบไหล่นายพรานแล้วพูดว่า “ครั้งนี้หากไม่ได้เจ้า เราคงถูกโจรสองกลุ่มขวางอยู่บนถนนและไม่มีหนทางหลบหนี”

“ท่านอาจารย์ กองกำลังปราบโจรของท่านช่วยล้างแค้นให้กับฆาตกรที่ฆ่าบิดาของข้า นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ!”

นายพรานส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“หากวันนี้เราสามารถรอดชีวิตไปได้ เจ้าอยากย้ายไปอยู่ที่ซีเหอวานหรือไม่?”

จินเฟิงเอ่ยชักชวนนายพรานผู้มีพระคุณ

โหวจื่อได้รับบาดเจ็บและตอนนี้เขาก็ขาดผู้คุ้มกันที่รับหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมฝีมือดี

ความมีสติที่นายพรานแสดงออกมาเมื่อครู่และความชำนาญเส้นทางบนภูเขาและป่าของเขาสอดคล้องกับความต้องการของจินเฟิงเป็นอย่างมาก

“ตราบใดที่ท่านอาจารย์จินไม่ติดเงื่อนไขเรื่องอายุของข้า ข้าก็ยินดี!”

ใบหน้าที่เริ่มมีร่องรอยแห่งความชราของนายพรานแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

“เช่นนั้นก็ดี หากผ่านวันนี้ไปได้ เจ้าไปหาข้าที่ซีเหอวานได้เลย!”

จินเฟิงตบไหล่นายพรานอีกครั้งแล้วหันไปมองทหารผ่านศึก

“เหล่าเฮย ปิดถนนบนภูเขา! อาหลานเจ้านำทหารหญิงไปช่วยเหลือทหารชายในการใช้หน้าไม้และธนูจ้งหนู่!”