บทที่ 290 อาเหมยผู้บ้าระห่ำ

บทที่ 290 อาเหมยผู้บ้าระห่ำ

เนื่องจากได้รับแรงกระตุ้นเป็นเงินถึงสองร้อยตำลึงเงิน พวกโจรจึงตาลุกวาว

พวกเขาไม่แม้แต่จะสนใจทหารหญิงตรงหน้าและรีบมุ่งหน้าไปทางซ้ายที่จินเฟิงยืนอยู่

จู่ ๆ แรงกดดันของอาหลานและอาจู๋ก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า จังหวะการป้องกันจึงหยุดชะงักทันที

ภายในไม่กี่นาที อาจู๋ก็ถูกแทงเข้าที่ขา

จินเฟิงรีบดึงนางกลับไป ทว่านายพรานเข้ามาแทนที่อาจู๋ก่อนที่จินเฟิงจะก้าวไปข้างหน้า

แต่ตอนนั้นเขาเป็นเพียงทหารเรือและไม่ได้รับการฝึกอบรมอย่างเป็นระบบในซีเหอวาน เขาไม่รู้ว่าจะร่วมมือกับอาจู๋ที่อยู่ข้าง ๆ ได้อย่างไร เขารู้เพียงวิธีฟันไปมาด้วยขวานและใส่พละกำลังที่ดุร้าย

แต่โชคดีที่เขาเป็นคนห้าวหาญและเสียงคำรามของเขาก็ดังก้อง พวกโจรจึงถูกเขาปราบปรามได้จริง ๆ

“สหาย เราไม่สามารถหยุดพักได้อีกต่อไป เราต้องรีบพาท่านอาจารย์ออกไปให้ได้โดยไวที่สุด!”

เหล่าเฮยหายใจเข้าลึก ๆ ลุกขึ้นจากพื้นแล้วรีบรุดไปข้างหน้าอีกครั้งพร้อมกับทหารผ่านศึกเพียงสามคนที่ยังพอมีแรงต่อสู้

“ท่านอาจารย์ หากท่านยังอยู่ที่นี่ต่อจะเป็นจุดสนใจมากเกินไป กลับขึ้นไปเถิด!”

เหล่าเฮยวิ่งไปข้าง ๆ จินเฟิงและดึงเขาไปอยู่ด้านหลัง

จินเฟิงเองก็เห็นด้วย ชายหนุ่มไม่ได้ขัดเหล่าเฮยและรีบถอยกลับไปด้านหลังพร้อมช่วยพยุงผู้บาดเจ็บบนพื้นและพาพวกเขาขึ้นไปบนยอดเขาทันที

ทหารผ่านศึกอีกคนผลักนายพรานออกไปและเข้ามาแทนที่เพื่อทำการต่อสู้ต่อ

“ทุกคน ทนสู้อีกนิด จินเฟิงกำลังจะหนีไปแล้ว!”

หัวหน้าโจรที่ซ่อนอยู่ข้างหลังเห็นว่าจินเฟิงกำลังจะถอยกลับไป ดังนั้นเขาจึงเริ่มจุดไฟงอีกครั้

และเหตุการณ์ก็เริ่มวุ่นวายมากขึ้น

แม้ว่าความสามารถในการรบและความร่วมมือของทหารผ่านศึกจะดีกว่าพวกโจร แต่พวกเขาล้วนมีอาการบาดเจ็บไม่มากก็น้อย ซึ่งส่งผลกระทบต่อการปฏิบัติงานของพวกเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น พวกโจรมีมากเกินไป พวกเขาสามารถรับมือได้ต่อครั้งเพียงหนึ่งหรือสองคน แต่ไม่สามารถรับมือมากกว่านั้นได้

เมื่อเห็นว่ามีโจรเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนคลื่นที่พร้อมจะกวาดล้างทหารผ่านศึกออกไปทุกเมื่อ ก่อนที่จินเฟิงจะช่วยทหารผ่านศึกที่ได้รับบาดเจ็บให้ถอยออกไป ชิ่งมู่หลานก็ค่อย ๆ หลับตาลง

“อาเหมย ข้าเกรงว่าพวกเราจะรับมือไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว พาท่านอาจารย์ออกไปซะ!”

“คุณหนู…”

ใบหน้าของอาเหมยเต็มไปด้วยความสับสน

“ไม่เชื่อฟังคำสั่งของข้าแล้วอย่างนั้นหรือ?”

ชิ่งมู่หลานหันหลังและตะโกน “ไปเร็วเข้า!”

“รับทราบ!”

อาเหมยมองดูชิ่งมู่หลานอีกครั้งก่อนที่จะกระโดดลงมาจากยอดเขา

จินเฟิงเคยถูกกิ่งไม้ใหญ่ฟาดที่ไหล่และตอนนี้เขาก็ได้รับบาดเจ็บที่แขน เมื่อเขาเห็นอาเหมยมาก็รีบพูดว่า “อาเหมย เจ้ามาได้ทันเวลา ช่วยข้าพยุงเขาขึ้นที”

“ท่านอาจารย์ คุณหนูขอให้ข้าพาท่านออกไป!”

อาเหมยไม่ได้ช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ แต่เงยหน้าขึ้นมองจินเฟิง

“พาข้าออกไปอย่างนั้นหรือ?” จินเฟิงถามด้วยความสับสน “เราถูกพวกโจรขวางไว้จะออกไปได้อย่างไร?”

“ฆ่าพวกมันทิ้ง!”

อาเหมยพูดอย่างใจเย็น

“เจ้าว่าอย่างไรนะ? ฆ่าทิ้งอย่างนั้นหรือ?”

จินเฟิงสงสัยว่าตนเองอาจได้ยินผิด ดังนั้นเขาจึงหันกลับมาและชี้ไปที่กลุ่มโจรที่อัดแน่นอยู่บนช่องเขาแล้วถามว่า “เราจะฝ่าคนจำนวนมากออกไปได้อย่างไรเล่า?”

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า ท่านอาจารย์ตามข้ามาก็พอ”

เสียงของอาเหมยยังคงสงบนิ่งใจเย็น “ข้าไม่สามารถรับประกันได้ว่า ข้าจะฆ่าคนพร้อมกับคุ้มกันท่านอาจารย์ได้ดีแค่ไหน แต่ข้ารับรองได้ว่าหากต้องตาย ข้าจะเป็นผู้ที่ตายก่อนท่านอาจารย์”

“อาเหมย ข้าขอบคุณเจ้ามาก แต่พวกเราคงฆ่าพวกมันไม่ไหวหรอก และข้าก็จะไม่ละทิ้งภรรยาและมู่หลานแล้วหนีไปก่อน”

จินเฟิงส่ายหัวแล้วพูดว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหน แต่หากเจ้าเปิดเส้นทางบนเขานี้ได้ ตราบใดที่เจ้าสามารถยื้อเวลาได้จนถึงตอนค่ำ ข้ารับประกันได้ว่าจะพาทุกคนมีชีวิตรอดออกไป”

“ท่านอาจารย์ มาถึงขนาดนี้แล้ว ท่านอย่าใช้คำเหล่านี้เพื่อสร้างขวัญกำลังใจเลย ทุกคนกำลังพยายามทำทุกอย่างสุดชีวิตและกำลังของพวกเขา”

อาเหมยก็เหมือนกับชิ่งมู่หลาน นางคิดเสมอว่าจินเฟิงพูดถ้อยคำนี้เพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจ

“เสริมสร้างขวัญกำลังใจหรือ?”

จินเฟิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที “อาเหมย ข้าไม่ได้พยายามส่งเสริมขวัญกำลังใจ แต่ข้ามั่นใจจริง ๆ”

“แน่ใจจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”