บทที่ 291 อาวุธพิเศษ

บทที่ 291 อาวุธพิเศษ

“ท่านอาจารย์ นี่ก็จวนได้เวลาแล้ว ท่านมีแผนอะไรบอกข้ามาเร็วเข้าเถิด!”

ชิ่งมู่หลานยังคงไม่เชื่อ

หลังจากการต่อสู้ด้วยมือเปล่า ทหารผ่านศึกและทหารหญิงได้รับบาดเจ็บสาหัสทำให้ในเวลานี้เหลือกำลังคนน้อยกว่าสิบคนที่ยังคงถือดาบและเข้าสู่การต่อสู้ได้

นางคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจินเฟิงจะทำอะไรได้อีก

จินเฟิงมองไปรอบ ๆ และพบว่าทหารผ่านศึกและทหารหญิงเองก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเดินไปที่กล่องไม้สำหรับบรรจุธนูจ้งหนู่และเปิดช่องที่ซ่อนอยู่ จากนั้นก็หยิบท่อนไม้ไผ่ออกมาสามท่อน

“นี่คือวิธีที่ข้าพูดถึง”

“สิ่งนี้คืออะไร?”

ชิ่งมู่หลานมองกระบอกไม้ไผ่ด้วยความสับสนแล้วเอ่ยถาม “สองสิ่งนี้สามารถขับไล่โจรได้หรือไม่”

ทหารผ่านศึกและทหารหญิงต่างก็ให้ความสนใจกับสิ่งที่จินเฟิงนำออกมา พวกเขาหยุดพันผ้าพันแผลและเงยหน้าขึ้นมองท่อนไม้ไผ่ในมือชายหนุ่ม

ท่อนไม้ไผ่นี้มีขนาดประมาณถ้วยกระติกน้ำร้อนทั่วไปในชีวิตก่อน ปลายทั้งสองข้างถูกปิดเหลือเพียงส่วนที่ดูเหมือนเชือกไม้ขีดด้านนอกเท่านั้น

ไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อนรวมไปถึงกวานเสี่ยวโหรวด้วย และพวกเขาไม่รู้ว่าในนั้นจินเฟิงได้ใส่ยาอะไรลงไป

“นี่คืออาวุธพิเศษที่ข้าทำขึ้นมา!”

จินเฟิงยกกระบอกไม้ไผ่ขึ้นและเริ่มอธิบายวิธีใช้

หลังจากฟังจินเฟิงอธิบาย ดวงตาของทุกคนรอบตัวก็เกิดประกายแห่งความหวัง

“ท่านอาจารย์ สิ่งนี้มีประโยชน์อย่างที่เจ้าพูดจริง ๆ หรือ?”

ชิ่งมู่หลานถามอย่างตื่นเต้น

แม้ว่านางพร้อมที่จะตายในการต่อสู้ที่นี่ แต่ก็ไม่มีใครเต็มใจที่จะตายหากยังมีหนทางให้มีชีวิตรอด

“แน่นอน ข้าได้ลองแล้ว”

จินเฟิงกล่าวอย่างมั่นใจ

“เยี่ยมมาก สหาย อีกไม่เกินหนึ่งชั่วยามฟ้าก็จะมืดลง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนต้องฮึดสู้ให้ถึงที่สุด!”

ชิ่งมู่หลานพูดอย่างตื่นเต้น “ไม่จำเป็นต้องประหยัดลูกธนูจ้งหนู่อีกต่อไป อาเหมย โปรดช่วยพี่น้องของเราด้วย!”

“เฮ้!”

ทหารผ่านศึกและทหารหญิงที่เหลือต่างก็ส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น

จินเฟิงมองไปที่ร่างของทหารผ่านศึกที่นอนอยู่บนพื้นและรู้สึกอึดอัดในใจ

เมื่อต้องรับมือกับศัตรูเขาสามารถบังคับตัวเองให้เข็มแข็งและพร้อมกำจัดศัตรูได้ทุกวิถีทาง แต่ไม่ว่าศัตรูจะตายไปกี่คนเขาก็จะรู้สึกอึดอัดและไม่สบายนัก ทั้งทางสายตาและกลิ่นที่ล้วนน่าสะอิดสะเอียน ทว่าเขาจะรู้สึกแบบนี้กับตัวเองอยู่สักพักและไม่นานก็จะลืมมันไป

แต่หากเป็นคนที่จินเฟิงรู้จักดีตายไป เขาจะรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด

นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ชายหนุ่มเกลียดสงคราม

แม้ว่าเขาจะชนะ แต่ผลของสงครามก็ไม่ทำให้เขาพอใจเลย

เขาไม่ใช่คนทะเยอทะยานจนเกินตัวตั้งแต่แรก ไม่เคยต้องการพิชิตโลก แต่กลับถูกบังคับให้ต่อสู้อย่างต่อเนื่อง

“ท่านอาจารย์ มีอะไรผิดปกติ?”

ชิ่งมู่หลานเห็นสิ่งผิดปกติในใบหน้าของจินเฟิงจึงกระซิบถามเขา

“ข้ากำลังคิดว่า หากข้ารู้ว่าพวกโจรมีมือยิงธนูและหากข้ารู้ว่าอาเหมยมีฝีมือขนาดนี้ พวกเขาคงไม่ตาย”

จินเฟิงมองดูร่างของทหารผ่านศึกแล้วพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา “ทั้งซวนจื่อและซานโก่วจือต่างก็มีลูกสองคน ข้าไม่รู้ว่าข้าจะบอกเด็ก ๆ อย่างไรว่าพ่อของพวกเขาไม่อยู่แล้ว”

“ท่านอาจารย์ อย่างที่เจ้าเคยบอกข้า สนามรบนั้นป่าเถื่อนและโหดร้าย เต็มไปด้วยเรื่องไม่คาดฝันอยู่เสมอ”

ชิ่งมู่หลานเอ่ยปลอบ “เจ้าอย่ากล่าวโทษตัวเองเลย ไม่มีใครคิดหรอกว่าพวกโจรจะมีมือยิงธนูและโล่ป้องกันหน้าไม้ ส่วนอาเหมย นางเก่งมากจริง ๆ แต่นางก็ต้องเหนื่อยมากเป็นพิเศษ แม้ว่านางจะมีข้อได้เปรียบในเรื่องพื้นที่ แต่นางก็ไม่สามารถหยุดพวกโจรทั้งหมดได้ด้วยตัวคนเดียว ความเมตตาไม่สามารถใช้ควบคุมกองทัพได้ เมื่อมุ่งเป้าไปที่ศัตรูเจ้าต้องไม่ใจอ่อน เจ้าต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อปราบศัตรูให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นจะถือว่าเจ้านำความโหดร้ายมาสู่สหายของตน ท่านอาจารย์เป็นคนสอนเรื่องนี้กับข้า เหตุใดจึงลืมเสียเองเล่า?”

“ข้าไม่ได้ลืม ข้าเข้าใจเหตุผลทุกอย่างดี ข้ารู้ด้วยว่าข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าไม่ได้รู้สึกผิด แค่รู้สึกเหมือนโดนบีบที่หัวใจ”

จินเฟิงคุกเข่าลงพร้อมส่ายหัวแล้วพูดว่า “เจ้าไม่ต้องห่วงข้า ขอข้าอยู่คนเดียวสักพัก”