บทที่ 293 ตาบอด

บทที่ 293 ตาบอด

“นั่นอะไรน่ะ?”

“มันมืดเกินกว่าจะมองเห็นได้ชัดเจน มันดูเหมือนกระบอกไม้ไผ่”

“เขาบอกว่าเป็นของล้ำค่ามิใช่หรือ กระบอกไม้ไผ่จะล้ำค่าได้อย่างไร? ดูเหมือนเขาอยากจะไขความกระจ่าง ว่าแต่กระบอกไม้ไผ่นี้จะทำให้เราเข้าใจสิ่งใดได้?”

“ใครจะรู้เล่า เขาบอกให้พวกเราไปดู พวกเราก็แค่เข้าไปดูเถิด”

…

ความสนใจของพวกโจรและหัวหน้าโจรหลายคนถูกดึงดูดโดยกระบอกไม้ไผ่ในมือของเหล่าเฮย

ภายใต้สายตาที่จับตามองของพวกโจรทั้งหมด เหล่าเฮยก็ได้รับตะบันไฟมาจากอาหลาน

เขาออกแรงเป่าแล้วจุดไฟที่เชือกบนกระบอกไม้ไผ่

เมื่อเชือกนั้นกำลังจะไหม้จนหมด ต้าเฮยก็ตะโกนว่า “ดูสิ!”

จากนั้นเขาก็ใช้กำลังทั้งหมดโยนกระบอกไม้ไผ่ขึ้นไปในอากาศ

กระบอกไม้ไผ่โค้งขึ้นในอากาศและลอยไปในทิศทางของโจรที่ตีนเขา

สายตาของพวกโจรมองตามกระบอกไม้ไผ่ และไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเหล่าเฮยนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ใช้แขนปิดตาของเขาไว้แน่น และซุกศีรษะไว้บนตักของตนเอง

ไม่เพียงแต่เหล่าเฮยเท่านั้น แต่ทหารผ่านศึกและทหารหญิงทุกคน รวมถึงจินเฟิง กวานเสี่ยวโหรวและคนอื่น ๆ ต่างก็เคลื่อนไหวเช่นเดียวกัน

กระบอกไม้ไผ่ลอยไปเหนือหัวของพวกโจรและระเบิดออกมาในชั่วพริบตา จากนั้นก็ได้ยินเสียง “หึ” อันแผ่วเบา

ทันใดนั้น แสงที่สว่างวาบก็ระเบิดตัวออก!

ดูเหมือนว่าพวกโจรจะได้เห็นแสงแดดอันเจิดจ้าในตอนเที่ยง ดวงตาของพวกเขามองเห็นทุกอย่างเป็นสีขาว จากนั้นพวกเขาก็มองไม่เห็นอะไรเลย

“มันคือสิ่งใด เหตุมันถึงสว่างนัก?”

“ไม่นะ ตาข้าบอดหรือไม่?”

“ข้าก็มองอะไรไม่เห็นเช่นกัน!”

“อากุ้ย เจ้าอยู่ที่ใด?”

…

โจรทั้งหมดตาบอดด้วยแสงจ้าที่จู่ ๆ ก็ระเบิดความสว่างออกมา พวกเขาพยายามขยี้ตาด้วยความตื่นตระหนก

ไม่แปลกใจเลยที่คนที่อยู่บนยอดเขาบอกว่าหลังจากดูแล้วถึงจะเห็นได้ชัดเจน

ใช่ ชัด ชัดเจนมาก

แสงพราว สีขาวสว่างจ้า!

ใช่แล้ว อาวุธพิเศษของจินเฟิงคือระเบิดแสง

ในความเป็นจริง ก่อนที่จะไปที่เมืองเว่ยโจว จินเฟิงได้ให้ผู้ดูแลของชิ่งไหวช่วยไปหาซื้อผงแมกนีเซียม และเขาก็ได้มาหนึ่งถุง

อย่างไรก็ตาม จินเฟิงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการสร้างระเบิดแสงและในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ

ความจริงแล้ว เขายังเตรียมดินปืนเพื่อทำระเบิดมือด้วย อย่างไรก็ตามเนื่องจากเงื่อนไขที่จำกัด ดินปืนจึงไม่เสถียรและอาจระเบิดได้เมื่อสัมผัส จินเฟิงจึงไม่กล้าให้เหล่าทหารผ่านศึกถือไว้หรือบรรทุกไว้บนรถม้า

เขาใส่เพียงระเบิดแสงทำเองสองสามลูกลงในกล่องธนูจ้งหนู่

นอกจากนี้ เนื่องจากเงื่อนไขที่จำกัด ระเบิดแสงแบบทำเองจึงไม่ทรงพลังเท่ากับระเบิดแสงที่จินเฟิงเคยเห็นในชีวิตที่แล้ว และประสิทธิภาพของพวกมันก็ลดลงอย่างมากในช่วงกลางวัน ดังนั้นเขาจึงต้องรอจนมืดก่อนจึงจะใช้พวกมัน

ตอนนี้ดูเหมือนว่าผลที่ได้จะดีกว่าที่เขาคิดไว้

อย่างน้อยตอนนี้พวกโจรก็ตาบอดทั้งหมดและหลายคนก็คลำหาทางและวิ่งเตลิดด้วยความกลัว

โจรจำนวนมากสะดุดก้อนกรวด กิ่งไม้ หรือเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น บ้างก็สะดุดทับพวกเดียวกัน

มีผู้เคราะห์ร้ายเพียงไม่กี่คนที่บังเอิญเดินไปยังอีกฝั่งของถนนหลวงและตกหน้าผาลงไป

แม้แต่ม้าศึกที่ผูกอยู่ริมถนนก็ไม่ละเว้น แม้ว่าพวกมันจะไม่ได้มองตรงไปที่ระเบิดแสง แต่พวกมันก็ยังเห็นแสงจ้าและตาบอดเช่นกัน พวกมันต่างก็กระทืบเท้าและสะบัดขาไปมา พยายามหาทางดิ้นรน

“ท่านอาจารย์ สิ่งที่เจ้าทำยอดเยี่ยมเกินไปหรือไม่?”

ชิ่งมู่หลานยืนขึ้นและมองไปที่กลุ่มโจรบริเวณตีนเขา นางคว้าแขนของจินเฟิงและตะโกนอย่างตื่นเต้น “ตอนนี้พวกโจรตาบอดกันหมด!”

“ท่านอาจารย์ทรงพลังจริง ๆ!”

เหล่าเฮยและทหารผ่านศึกหลายคนส่งเสียงชื่นชมอย่างตื่นเต้น

ดวงตาของอาเหมยเองก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

นางไม่คาดคิดว่าจินเฟิงจะทำแบบนั้นได้จริง ๆ

ด้วยความแข็งแกร่งของเขาทำให้โจรหลายร้อยคนสูญเสียความสามารถในการต้านทาน

ดวงตาของกวานเสี่ยวโหรวและถังเสียวเป่ยมองไปที่จินเฟิงเปี่ยมไปด้วยความรักและความชื่นชมอย่างสุดซึ้ง

บุรุษด้านหน้าพวกนาง ไม่เคยทำให้ผิดหวัง