บทที่ 295 แจ้งข่าว

บทที่ 295 แจ้งข่าว

“โจรปล้นฆ่าท่านอาจารย์อย่างนั้นหรือ?!”

ทหารผ่านศึกตกใจกับคำพูดของชายร่างสูง “ตอนนี้เหตุการณ์เป็นอย่างไร?”

“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน!”

ชายร่างสูงจับต้นไม้แล้วพูดว่า “ข้า… มองไม่เห็น… เลยมาแจ้งข่าว!”

“มีโจรกี่คน?”

ทหารผ่านศึกถามอย่างกังวล

“อย่างน้อย… หนึ่งร้อยห้าสิบ…”

“แย่แล้ว ท่านอาจารย์ขนคนไปเพียงสิบคนเท่านั้น!”

ทหารผ่านศึกตบต้นขาของเขาแล้วพูดกับสหายข้าง ๆ “เหล่าเฉวียน รีบกลับไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านให้ไปที่บ้านท่านอาจารย์จิน ข้าจะพาสหายผู้นี้ไปหาหัวหน้าโรงงานถังก่อน”

จินเฟิงคือราชาแห่งซีเหอวาน หากเกิดอะไรขึ้นกับเขา ทั้งหมู่บ้านก็เหมือนถูกทำลายลง

ทหารผ่านศึกไม่มีสิทธิ์ที่จะยืนยันว่าคำพูดของนายพรานเป็นจริงหรือเท็จ ดังนั้นจึงทำได้แค่พาเขาไปพบถังตงตงและหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้น

“รับทราบ!”

ทหารผ่านศึกอีกคนวิ่งไปทันที

“สหายหาน มากับข้า!”

หลังจากพูดอย่างนั้น ทหารผ่านศึกก็ดึงนายพรานแล้ววิ่งไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อพวกเขามาถึงบ้านของจินเฟิง รุ่นเหนียงก็บอกทหารผ่านศึกว่าถังตงตงอยู่ในโรงงาน ทหารผ่านศึกจึงทิ้งนายพรานไว้ที่บ้านของจินเฟิงและมอบหมายให้ทหารหญิงที่เฝ้าประตูจับตาดูเขา ก่อนจะหันกลับไปที่โรงงานสิ่งทอ

ในโรงงานสิ่งทอ ถังตงตงกำลังหารือเรื่องต่าง ๆ กับหัวหน้าฝ่าย เมื่อนางได้ยินรายงานของทหารผ่านศึก สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเพราะความตกใจ นางถามอย่างกังวล “ผู้ที่มาแจ้งข่าวอยู่ที่ใด?!”

“ในห้องตำราที่ท่านอาจารย์มักใช้สำหรับต้อนรับแขก…”

ก่อนที่ทหารผ่านศึกจะพูดจบ ถังตงตงซึ่งมักจะใส่ใจกับภาพลักษณ์ของตนในโรงงานสิ่งทอก็วิ่งไปที่ประตูพร้อมกับถกกระโปรงขึ้น

คนงานหญิงหลายคนหยุดสิ่งที่พวกนางกำลังทำอยู่ นึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นจึงทำให้หัวหน้าโรงงานตงตงที่มักจะสุขุมอยู่เสมอตื่นตระหนกได้เพียงนี้

เมื่อถังตงตงวิ่งกลับบ้าน ทหารผ่านศึกอีกคนก็มาถึงพร้อมกับหัวหน้าหมู่บ้านพอดี

ผู้ที่มากับเขาคือหลิวเถี่ยที่เพิ่งกลับมาจากกวางเหยวียนวันนี้

“ตงตง สหายผู้นี้บอกว่ามีโจรปล้นฆ่าท่านอาจารย์ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

หัวหน้าหมู่บ้านที่สวมเสื้อผ้าและรองเท้าเพียงข้างเดียววิ่งมาทันทีที่ได้ยินข่าว

เมื่อเขาเห็นถังตงตงเขาก็ถามอย่างร้อนรน

หลิวเถี่ยที่อยู่ข้างหลังรู้สึกเขินอายยิ่งกว่า เพราะร่างกายท่อนบนของตนและเท้าทั้งสองนั้นเปลือยเปล่า

“ข้าก็เพิ่งได้รับการแจ้งข่าวเลยรีบวิ่งมาเช่นกัน”

ถังตงตงรีบเข้าไปในห้องตำราและเห็นนายพรานที่มีท่าทางเคร่งเครียด

ห้องตำรานี้ตกแต่งโดยจินเฟิงเอง แม้ว่าจะไม่ได้หรูหรามาก แต่ก็มีความสะอาดเรียบร้อย

หลังจากนายพรานที่เคยเดินอยู่แต่บนเขาเข้ามาในห้อง เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะนั่งบนเก้าอี้ ไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัสถ้วยชาที่รุ่นเหนียงนำมาให้ตนเองด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นถังตงตงและคนอื่น ๆ เข้ามาในห้อง นายพรานก็รีบยกมือขึ้นทำความเคารพแล้วพูดว่า “ทำความเคารพฮูหยิน ทำความเคารพผู้อาวุโส ทำความเคารพ…”

“เจ้าไม่ต้องมัวแต่ทำตัวสุภาพหรอก!”

ปกติแล้วถังตงตงจะสุภาพมากเมื่อต้องติดต่อสื่อสารกับผู้คน แต่ในขณะนี้ นางไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นแล้ว หญิงสาวขัดจังหวะนายพรานและถามอย่างร้อนใจ “เจ้ามาที่นี่เพื่อแจ้งข่าวว่ามีโจรปล้นฆ่าท่านอาจารย์อย่างนั้นหรือ?”

“ใช่ เหล่าถังจากหมู่บ้านถัดไปและข้าขึ้นเขาไปเพื่อล่าสัตว์ วันนี้เราบังเอิญผ่านไปเห็น…”

นายพรานพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ถังตงตงจะถามต่อ เขาก็บอกเขาทุกอย่างที่รู้ราวกับกำลังเทถั่วลงในกระบอกไม้ไผ่

“เจ้าบอกว่ามีโจรอย่างน้อย… หนึ่งร้อยห้าสิบคนอย่างนั้นหรือ?”

หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วและถามว่า “ตอนนี้กลุ่มโจรที่ใหญ่ที่สุดถูกพวกเราล้อมไว้แล้ว พวกเขาคือโจรจากที่ใดกัน?”

“ไม่ใช่จากที่ใดที่หนึ่งหรอก แต่เป็นกลุ่มโจรสามกลุ่มที่รวมตัวกัน” นายพรานกล่าว

“โจรสามกลุ่มมารวมตัวกันหรือ?”

หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วแน่นขึ้น

โดยปกติแล้วความสัมพันธ์ระหว่างโจรด้วยกันเลวร้ายมาก พวกเขามักจะต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงดินแดน ไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเขาจะปะทะกัน

เพราะความไม่ลงรอยในกลุ่มโจรถือเป็นเรื่องปกติ

แต่ตอนนี้หมู่โจรที่อาศัยในจินชวนต่างก็รู้ดีว่าซีเหอวานไม่สามารถยั่วยุได้?