บทที่ 307 ค้นตัว

บทที่ 307 ค้นตัว

ทั้งการสมรู้ร่วมคิดกับโจร การปล้นพร้อมวางแผนสังหารจินเฟิง รวมไปถึงเรื่องหนังสือแต่งตั้ง-ถอดถอนจ้าวเสี้ยนเว่ยออกจากตำแหน่ง เหล่านี้ทำให้เผิงเหล่าเหยียและจูเหล่าเหยียที่ซ่อนตัวอยู่ในขบวนต่างก็ตระหนกและวิ่งหนีออกไป…

ทันใดนั้นทั้งภาพและคำพูดจำนวนนับไม่ถ้วนก็แวบขึ้นมาในหัวของหัวหน้ากองทหารท้องถิ่น

เมื่อมองดูหนังสือแต่งตั้ง-ถอดถอนที่ประทับตราโดยจวิ้นโส่ว เขาก็เข้าใจทุกอย่าง

“จ้าวถิงจือ เจ้าหลอกข้า!”

เมื่อรู้ว่าตนเองถูกหลอก หัวหน้ากองทหารท้องถิ่นจึงหันกลับมาและตะโกนว่า “ทุกคนหลีกทาง!”

เมื่อเผชิญหน้ากับทหารม้าจำนวนมาก เหล่าทหารก็ตื่นตระหนกเช่นกัน หลังจากได้รับคำสั่งจากหัวหน้ากองทหาร พวกเขาทั้งหมดก็รีบถอยทัพออกอย่างรวดเร็ว

จินเฟิงก็โล่งใจเช่นกัน

แม้ว่าเขาจะพาผู้คุ้มกันมาด้วยหลายคน แต่หลาย ๆ คนก็ไม่ใช่คนที่เขาเกณฑ์เข้ามาด้วยตัวเอง ในทางกลับกัน พวกเขากลับมาเสริมกำลังทันทีหลังจากรู้ว่าจินเฟิงถูกโจมตี

พวกเขามาที่นี่เพื่อป้องกันความขัดแย้งกับทหารที่นำโดยจ้าวเสี้ยนเว่ย

แต่หากพวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงการสู้รบได้ จินเฟิงก็ไม่ต้องการต่อสู้กับทหารแม้แต่น้อย

สถานการณ์ปัจจุบันคือสิ่งที่เขาอยากเห็นมากที่สุด

ไป!

เซียวตูเว่ยเป็นผู้นำขบวนในการไล่ล่า

ห่างออกไปไม่กี่สิบจั้ง เผิงเหล่าเหยียและจูเหล่าเหยียต่างก็วิ่งหนีออกมาอย่างเหนื่อยหอบ

โดยปกติพวกเขาจะได้รับการปรนเปรออย่างสุขสบายจนเคยชิน เมื่อวานนี้ก็เดินทางมาทั้งวันทำให้พวกเขาเหนื่อยล้าจนแทบทนไม่ไหว แต่เพื่อความอยู่รอด พวกเขาทำได้เพียงอดทนเท่านั้น

แต่ตอนนี้ จ้าวเสี้ยนเว่ยได้ละทิ้งพวกเขาและขึ้นหลังม้าหนีไปเพียงลำพัง

นี่ทำให้พวกเขาทั้งสองตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อได้ยินเสียงกีบม้าเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองก็รู้ว่าไม่สามารถวิ่งเร็วกว่าม้าได้จึงรีบเข้าไปในป่าที่อยู่ติดกับถนนหลวง

ชิ่งมู่หลานแค่นเสียงหัวเราะพร้อมขยิบตาให้อาเหมย

อาเหมยเข้าใจสิ่งที่นางจะสื่อทันที จากนั้นจึงพลิกมือพร้อมสะบัดลูกดอกออกไปสามดอก

พริบตาต่อมา คหบดีทั้งสองที่สั่งสมอิทธิพลอยู่ในจินชวนมานานหลายปีก็ล้มลงกับพื้นทีละคน พร้อมจับบั้นท้ายของตนเอาไว้และส่งเสียงโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด

จินเฟิงและชิ่งมู่หลานไม่สนใจมองดูทั้งคู่ด้วยซ้ำ ม้าของพวกเขาเร่งความเร็วผ่านไปโดยไม่ชะลอเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่เถี่ยฉุยก็ยังไม่เหลือบมองทั้งคู่ จากนั้นเขาก็เร่งความเร็วเพื่อตามจินเฟิงให้ทัน

ผู้คุ้มกันคนอื่น ๆ ก็ผ่านไปเร็วพอ ๆ กับเถี่ยฉุย มีเพียงทหารม้าสองคนสุดท้ายเท่านั้นที่หยุดและมัดพวกเขาทั้งสองเอาไว้

แม้ว่าหัวหน้ากองทหารจะรีบออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะไล่ตามทัน ในเวลานี้จ้าวเสี้ยนเว่ยได้ทิ้งช่วงห่างไปสี่ลี้แล้ว

ม้าที่จ้าวเสี้ยนเว่ยขี่ไม่ใช่ม้าศึกเฉ่าเหยวียน แต่เป็นม้าศึกตัวเล็ก ๆ จากสู่ตี้ ซึ่งอ่อนแอกว่าม้าศึกเฉ่าเหยวียนทั้งในแง่ของขนาด ความอดทน และความเร็ว

อย่างไรก็ตาม ภายใต้การควบไปอย่างไม่หยุดยั้งและการตีม้าอย่างแรงของจ้าวเสี้ยนเว่ย ม้าของเขาก็ระเบิดความเร็วที่เทียบได้กับม้าศึกเฉ่าเหยวียน

อย่างไรก็ตาม รอยเลือดค่อย ๆ ซึมออกมาจากหลังม้า ทั้งยังเริ่มมีฟองออกมาจากปากม้าด้วย ซึ่งม้าตัวนี้ไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว

ขณะที่จ้าวเสี้ยนเว่ยกำลังควบม้าอยู่ จู่ ๆ ก็มีต้นไม้เล็ก ๆ ล้มลงตรงหน้าเขา

ตุบ!

จ้าวเสี้ยนเว่ยไม่สามารถควบคุมม้าให้หยุดได้

น่าเสียดายที่มันสายเกินไป ม้าศึกชนเข้ากับต้นไม้และล้มลงจัง ๆ

จ้าวเสี้ยนเว่ยตัวลอยออกจากหลังม้าและกลิ้งไปบนพื้นไกลถึงสองจั้งก่อนที่จะหยุดลงในที่สุด หัวไหล่ของเขาเองก็ได้รับบาดเจ็บ

เหล่าเฮยเดินออกมาจากป่าพร้อมกับนายพรานถังเฟย

แม้ว่าจินเฟิงจะไม่เก่งในการหลบหลีก แต่เขาจะไม่ตกหลุมพรางเดิมเป็นครั้งที่สอง

ครั้งก่อนที่เขาไล่ตามโจวเหวินเหยวียน โจวเหวินเหยวียนก็หนีลงน้ำ ครั้งนี้จ้าวเสี้ยนเว่นเองก็กำลังมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำเจียหลิงเช่นกัน จินเฟิงจึงต้องระวังให้มากขึ้น

เขาไม่เพียงแต่ส่งเถี่ยฉุยตามจ้าวเสี้ยนเว่ยไปเท่านั้น แต่ยังขอให้นายพรานพาเหล่าเฮยล่วงหน้าไปเพื่อซุ่มโจมตีพวกเขาในเส้นทางที่นำไปสู่แม่น้ำเจียหลิง

นั่นเป็นสาเหตุที่จินเฟิงไม่ตื่นตระหนกเมื่อพบว่าจ้าวเสี้ยนเว่ยขึ้นหลังม้าหนีไปแล้ว

จ้าวเสี้ยนเว่ยถูกทุบตีจนมีเลือดออกเต็มศีรษะ ในจังหวะที่เขาพยายามจะลุกขึ้นจากพื้นก็ถูกเหล่าเฮยเตะซ้ำอีกครั้ง

“พี่ชาย ขอแค่เจ้าปล่อยข้าไป ข้าจะให้เงินตอบแทนพวกเจ้าคนละ 500 ตำลึงเงินเป็นอย่างไร?”

จ้าวเสี้ยนเว่ยพยายามทนต่อความเจ็บปวดที่แขนของเขา และหยิบตั๋วเงินสองใบออกมาจากใต้แขนเสื้อเพื่อมอบให้เหล่าเฮยและนายพราน