บทที่ 310 ช่วงเวลาวิกฤติ

บทที่ 310 ช่วงเวลาวิกฤติ

บนเนินเขาที่อยู่ห่างจากซีเหอวานไปห้าลี้ ชายชราแขนด้วนคนหนึ่งเข้าป่ามาเก็บของป่ากับบรรดาหลาน ๆ

นั่นคือหลานสาวอายุแปดขวบและหลานชายอายุหกขวบ ทั้งสามถือตะกร้าเล็ก ๆ ที่ทำจากไม้ไผ่

พวกเขาเดินทางจากหมู่บ้านอื่นมาซีเหอวาน เพราะภรรยา ลูกสะใภ้ และลูกสาวได้มาทำงานที่โรงงานสิ่งทอ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากชายชราแขนด้วนหนึ่งข้างจึงทำงานไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องพาหลานสองคนขึ้นเขามาขุดหาสมุนไพรเพื่อช่วยค่าใช้จ่ายใช้ในบ้าน

“โห ท่านปู่ ดูสิ ด้านนั้นมีเฟิ่งเว่ยด้วย*[1] เมื่อวานเหล่าถานก็มาเก็บ”

หลานชายตัวน้อยชี้ไปที่กองหินที่อยู่ไม่ไกลและตะโกนอย่างตื่นเต้น

ระหว่างโขดหินมีกลุ่มวัชพืชสีเขียวขึ้นอยู่

วัชพืชชนิดนี้เรียกว่าเฟิ่งเว่ย มีฤทธิ์ในการขจัดความร้อนและความชื้น ทำให้เลือดเย็นลง และมีฤทธิ์ในการห้ามเลือด มันไม่ใช่สมุนไพรล้ำค่า แต่มีหญ้าเฟิ่งเว่ยจำนวนมากในบริเวณนี้ หากขุดมันขึ้นมาขายให้กับเหล่าถานหมอเท้าเปล่าในหมู่บ้าน หรือโจวจิ่นที่กำลังสนใจวัตถุดิบในการทำยาจีน มันก็สามารถแลกได้หลายเหรียญทองแดง

“ข้าจะนำมันไปขายให้กับท่านพี่เสียวจิ่น ช่วงนี้นางก็กำลังเก็บสมุนไพร บางทีนางอาจจะต้องการเฟิ่งเว่ย…”

ขณะที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กำลังพูด นางก็ชี้ไปในระยะไกลแล้วตะโกน “ท่านปู่ มาดูนี่เร็ว ตรงนั้นมีกลุ่มคนมากมายกำลังมุ่งหน้ามา!”

ชายชราเดินตามเด็กหญิงและมองไปยังทิศที่นิ้วของเด็กน้อยชี้ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “แย่แล้ว พวกมันเป็นโจร!”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ดึงเด็กทั้งสองคนไปไว้หลังต้นไม้เพื่อกันไม่ให้พวกโจรเห็น

“โจรหรือ?!”

เด็กทั้งสองคนตกใจเสียจนหน้าซีด

ผู้คนที่อาศัยอยู่บนเขามักจะนำชื่อของโจรมาขู่ให้ลูกหลานของตนกลัว เด็ก ๆ จึงโตมากับเรื่องราวเกี่ยวกับโจรและความกลัวโจรก็ฝังลึกอยู่ในใจ

“เหตุใดจึงมีโจรกลุ่มใหญ่เช่นนี้ในจินชวนได้”

แม้ว่าเขาจะเห็นเพียงครู่เดียว แต่ชายชราก็สามารถยืนยันได้ว่าจำนวนโจรกลุ่มนี้มีจำนวนเกินหนึ่งพันคนแน่นอน แถวที่ทอดไปบนถนนบนภูเขายาวไม่มีที่สิ้นสุด

พวกโจรเหล่านี้มาจากไหน?

ชายชราเคลื่อนตัวไปยังพุ่มไม้ใกล้ ๆ อย่างเงียบเชียบและหรี่ตามองผ่านช่องว่างเพื่อที่จะได้เห็นอย่างชัดเจน

ทันใดนั้น ชายชราก็เห็นชายตาเดียวในกลุ่มฝูงชนถือมีดเล่มหนึ่งในมือ

ชายคนนี้เคยไปที่หมู่บ้านของเขาทุกปีเพื่อเก็บส่วยข้าวประจำปี

ลูกสะใภ้ของเขาเคยถูกชายตาเดียวคนนี้รังแกและชายชราจะไม่มีวันลืมมัน

“เขาหู่โถวรายล้อมไปด้วยผู้คุ้มกันจากซีเหอวานมิใช่หรือ? เหตุใดสัตว์ร้ายเหล่านี้ถึงเดินทางมาที่นี่ได้? พวกมันหนีออกมาได้อย่างนั้นหรือ?”

ความคิดของชายชราเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “ไม่สิ คงไม่ใช่เพราะพวกมันต้องการมาโจมตีซีเหอวานหรอกนะ?”

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ มือของชายชราก็เริ่มมีเหงื่อออก เขาอยากจะฆ่าใครสักคนเพื่อระบายความโกรธ

ลูกชายของเขาเสียชีวิตในสนามรบ ตอนนี้จึงเหลือเพียงภรรยา ลูกสะใภ้ ลูกสาวสองคนและหลาน ๆ เท่านั้น

เขาเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่หาเลี้ยงครอบครัวใหญ่และเขาก็ถูกพวกโจรบังคับเก็บส่วยไปจนครอบครัวแทบจะไม่เหลือกิน ดังนั้นพวกเขาจึงเดินทางออกจากบ้านเกิดและมาที่ซีเหอวานเพื่อขออาศัยอยู่กับญาติที่นี่

โชคดีที่พวกเขามาถึงเร็ว เพราะทั้งภรรยา ลูกสะใภ้ และลูกสาว ต่างก็ได้เข้าทำงานในโรงงานสิ่งทออย่างราบรื่น

ส่วนเขาก็พาเด็กขึ้นเขามาทุกวันเพื่อเก็บสมุนไพร ถ้าโชคดีเขาก็จะสามารถจับงูแล้วนำมาประกอบอาหารได้

ครอบครัวของเขาไม่ต้องหิวโหยอีกต่อไป ในที่สุดพวกเขาก็มาตั้งรกรากที่ซีเหอวาน

เมื่อเห็นว่าชีวิตค่อย ๆ ดีขึ้น ใครจะรู้ว่าโจรเหล่านั้นจะกลับมาอีกครั้ง!

“ไม่ได้ ข้าต้องกลับไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้าน!”

ชายชราตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

ภรรยา ลูกสะใภ้ และลูกสาวของเขายังอยู่ในซีเหอวาน หากโจรเข้าไปในหมู่บ้าน เขาไม่กล้าคิดถึงผลที่ตามมาเลย

“ต้านี หนีหวา ปู่จะกลับไปบอกที่หมู่บ้านว่าพวกโจรกำลังมา พวกเจ้าซ่อนตัวอยู่ตรงนี้อย่าส่งเสียงดัง เข้าใจหรือไม่?”

ชายชราพาตัวเด็กทั้งสองไปซ่อนไว้ในพุ่มไม้แล้วกระซิบ

“อื้ม!”

เด็ก ๆ ที่อดทนต่อความยากลำบากนั้นหัวไวเป็นพิเศษ ใบหน้าเล็ก ๆ ของทั้งสองถูกพุ่มไม้ข่วน แต่พวกเขาไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย แต่กลับพยักหน้าอย่างหนักเพื่อตอบท่านปู่