บทที่ 77 ห้ามเหลือแม้แต่คนเดียว

บทที่ 77 ห้ามเหลือแม้แต่คนเดียว

“ให้พลธนูจำเอาไว้ว่า ไม่ว่าจะมีทหารม้ากี่ชีวิต ห้ามปล่อยให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!”

จินเฟิงหันกลับมาและออกคำสั่ง

“รับทราบ!”

ผู้ส่งสารรีบออกไปกระจายคำสั่งทันที

ก่อนหน้านี้กองทัพเถี่ยหลินมีธนูจ้งหนู่*[1] อยู่บ้าง แต่จำนวนน้อยมาก อีกทั้งประสิทธิภาพยังต่ำเกินไป และต้องใช้เวลานานในการเติมลูกธนูสำหรับยิงแต่ละลูก ซึ่งส่งผลกระทบต่อสถานการณ์การต่อสู้

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ชาวตั่งเซี่ยงกำลังยุ่งอยู่กับการรวบรวมทาสชาวฮั่นจากในเมืองและไม่ได้ออกโจมตี ส่วนจินเฟิงเองก็ไม่มีอะไรทำ เขาจึงทำการแก้ไขและติดตั้งธนูจ้งหนู่ไว้บนภูเขา เตรียมที่จะใช้มันเพื่อตัดหัวแม่ทัพของชาวตั่งเซี่ยงในการสู้รบครั้งต่อไป

ผู้เฒ่าจ้าวรู้สึกว่าไพ่เด็ดเหล่านี้ไม่ควรที่จะเปิดเผยแก่นายทหารชั้นประทวนให้รู้

อย่างไรก็ตาม เพื่อเห็นแก่ศักดิ์ศรีของจินเฟิง เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วและไม่ตั้งคำถามอะไรออกไป

ทาสชาวฮั่นค่อย ๆ เข้าใกล้กระบวนทัพสี่เหลี่ยมภายใต้การคุ้มกันของชาวตั่งเซี่ยง

ในเวลานี้กระบวนทัพอยู่ในรูปตัวที ทาสชาวฮั่นต้องเดินผ่านทางเดินที่ยาวกว่าสามฉื่อ

สองข้างของทางมีต้นไผ่ปลายแหลมคม หากผู้ใดมีเจตนาไม่ดี เมื่อเดินผ่านมาทางเดินนี้ก็จะต้องถูกรุมแทงเหมือนรังแตน

ทาสชาวฮั่นไม่เคยเห็นการต่อสู้เช่นนี้มาก่อน และพวกเขาก็หวาดกลัวมากจนไม่กล้าที่จะเดินไปข้างหน้า

“ไม่ต้องกลัว พวกเราทุกคนคือชาวฮั่น เราจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า แค่เดินหน้าไปอย่างกล้าหาญและระวังอย่าเข้าใกล้โล่”

สวีเซียวตะโกนเสียงดัง

ข้างหลังพวกเขาคือชาวตั่งเซี่ยงที่เริ่มเคลื่อนทัพพร้อมกับแส้ในมือ

“ไปเถอะ เลวร้ายที่สุดก็แค่ตาย ข้ามีชีวิตเช่นนี้มานานเกินไปแล้ว การตายด้วยน้ำมือของชาวฮั่นยังดีกว่าถูกสัตว์ร้ายอย่างตั่งเซี่ยงทรมานจนตาย”

ชายชราชาวฮั่นคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างหน้าเป็นผู้นำเข้าไปในทางเดิน

ชายชราผู้นี้เคยได้รับความเคารพอย่างสูงในหมู่บ้าน และทันทีที่เข้าไป ก็มีคนติดตามเขาทันที

หากมีคนนำ คนที่เหลือก็จะตามมา และทุกอย่างก็จะราบรื่นขึ้น

ทาสชาวฮั่นเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบและเดินเข้าไปยังทางเดินทีละคน

ในตอนแรกมันยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่เมื่อทหารตั่งเซี่ยงที่ตามมาข้างหลังโบกมือ พร้อมกับชูมีดพร้าราวกับจะฆ่าใครสักคน รอบ ๆ ก็เริ่มวุ่นวายทันที

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตไม่ใช่ความสิ้นหวัง แต่คือการประสบกับความสิ้นหวังมาเป็นเวลานาน และในที่สุดก็ได้เห็นแสงความหวังอันเห็นริบหรี่ แต่เมื่อกำลังจะหนีพ้น ทุกอย่างกลับพังทลายลง

ชีวิตของทาสชาวฮั่นในตั่งเซี่ยงนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าชีวิตของสุกรหรือสุนัข หลายคนสิ้นหวังและไม่กลัวความตายอีกต่อไป

แต่ในที่สุดตอนนี้พวกเขาก็เห็นความหวังที่จะได้กลับไปยังจงหยวน ความปรารถนาในการเอาชีวิตรอดของพวกเขาถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขารีบรุดไปข้างหน้าเพราะกลัวว่าจะถูกชาวตั่งเซี่ยงเอาชีวิตหากวิ่งช้าเกินไป

ทันใดนั้นเหตุการณ์ก็วุ่นวาย

มือชูธงที่อยู่ถัดจากจินเฟิงยกธงขึ้นและโบกมือสองสามครั้ง จากนั้นพลธนูบนภูเขาฝั่งตรงข้ามที่เตรียมพร้อมก็เหนี่ยวไกทันที!

ฟึ่บ!

ลูกศรหนักและหนาเท่ากับไข่ไก่ ลอยออกไปพร้อมกับเสียงที่คมชัดในระยะทางเกือบลี้

ทหารม้าตั่งเซี่ยงที่ถูกโจมตีตัวลอยออกจากม้าราวถูกดีดออก!

ลูกธนูทะลุโจมตีกองทหารม้าตั่งเซี่ยงไม่หยุด จากนั้นก็ทะลุผ่านม้าศึกของทหารม้าที่อยู่ด้านหลัง ทั้งคนทั้งม้าถูกธนูตอกเข้าที่หน้าผากจนเกิดเสียงดังฉึก

จากนั้นก็มีหินก้อนใหญ่หล่นลงมา

นี่คือพลังของธนูจ้งหนู่!

แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ฉึก ฉึก ฉึก! …

ลูกธนูอีกหลายลูกดอกลอยเข้ามา

ลูกธนูแต่ละดอกพรากชีวิตทหารม้าของฝ่ายตั่งเซี่ยงไปอย่างน้อยหนึ่งนาย

ในขณะนั้นก็มีมือดีของพลธนูที่สามารถฆ่าทหารตั่งเซี่ยงได้ถึงสี่ชีวิตโดยใช้ธนูเพียงดอกเดียว

ทหารม้าตั่งเซี่ยงที่เหลือไม่สนใจที่จะไล่ต้อนทาสชาวฮั่นให้เดินหน้าอีกต่อไป พวกเขาต่างก็ทยอยหลบหนีกลับไปทีละคน

พลธนูบนภูเขารีบหันตัวกลับแล้วติดตามไปอย่างใกล้ชิด

เพราะท่านอาจารย์จินสั่งไว้แล้วว่า ห้ามให้ทหารม้าเหล่านี้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว

เช่นนั้นก็ฆ่าพวกเขาตายให้หมด!

ม้าศึกจะวิ่งเร็วกว่าลูกธนูได้อย่างไร?

ก่อนที่ทหารม้าจะหนีออกจากหุบเขา พวกเขาทั้งหมดก็ถูกยิงเสียชีวิต