บทที่ 79 อาศัยความมืด (2)

บทที่ 79 อาศัยความมืด (2)

“เร็วเข้า เชลยศึกหนีไปแล้ว!”

ทหารกองทัพเต๋อหนิงคำรามอย่างบ้าคลั่ง

ทหารผู้มีหน้าที่คุ้มกันค่ายเชลยศึกต่างก็กำลังยุ่งอยู่กับการดับไฟ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทิ้งมีดและดาบของตนไว้ที่ไหน

กว่าพวกเขาจะหาอาวุธของตนพบ ชาวตั่งเซี่ยงทั้งหมดก็ถูกปล่อยไปแล้ว หนึ่งหรือสองร้อยคนในหมู่เชลยได้รับอาวุธที่เฮยโก่วและพวกนำมาด้วย

“อาจัว เจ้าพาคนไปพาม้ามา ส่วนที่เหลือไปกับข้า ไปรวมตัวกันนอกกระโจมใหญ่หน้าคลังอาวุธ!”

ทหารตั่งเซี่ยงนายหนึ่งออกคำสั่งให้ชาวตั่งเซี่ยงเตรียมพร้อมเข้าสู่สถานการณ์ต่อสู้ทันที

ในเวลานี้กองทัพเต๋อหนิงยังคงอยู่ในสถานะสับสนวุ่นวาย

ชาวตั่งเซี่ยงมาจากชนเผ่าเร่ร่อนและชื่นชมในหมู่ผู้กล้าหรือนักรบ ดังนั้นคุณภาพในการต่อสู้และความตระหนักรู้ของพวกเขาเทียบไม่ได้กับทหารไร้ความสามารถอย่างกองทัพเต๋อหนิง

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทหารกว่าร้อยนายจากตั่งเซี่ยงที่ถูกแขวนคอและอดอาหารเป็นเวลาหลายวันก็สามารถเอาชนะทหารรักษาการณ์เต๋อหนิงได้มากกว่าสามร้อยนายและวิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนก

ในเวลานี้ จางฉีเวยซึ่งอยู่ในกระโจมของกองทัพเพิ่งจะสวมกางเกงของเขา

หลังจากรีบออกจากค่าย เขาก็บังเอิญพบกับทหารเต๋อหนิงหลายนายที่มารายงานสถานการณ์

“เกิดอะไรขึ้น?”

จางฉีเวยถามอย่างกังวลขณะหยิบรองเท้าขึ้นมาสวมใส่

“ท่านแม่ทัพ ค่ายเชลยศึกถูกโจมตี เชลยตั่งเซี่ยงใช้ประโยชน์จากความมืดและความโกลาหลหลบหนีออกไปได้!”

รองแม่ทัพตอบคำถามในขณะที่มือทั้งสองข้างกำลังใส่เข็มขัด

เช่นเดียวกับจางฉีเวย เขาเพิ่งลุกขึ้นจากเตียง

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

ทันใดนั้นใบหน้าของจางฉีเวยก็ตึงเครียดทันที

ไฟไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือเชลยศึกตั่งเซี่ยงหลบหนีไปได้

“แล้วเจ้ามาที่นี่ทำไม? รีบพาคนไปปราบมันเร็วเข้า!”

จางฉีเวยอยากตบรองผู้บัญชาการให้ได้สติเสียจริง

“รับทราบ!”

รองผู้บัญชาการรีบดึงกางเกงขึ้นแล้ววิ่งออกไป

แต่ปฏิกิริยาของกองทัพเต๋อหนิงนั้นช้าเกิน ไม่เพียงแต่จางฉีเวยและรองแม่ทัพเท่านั้น แต่ทหารส่วนใหญ่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ หลายคนยืนเท้าเปล่าที่ทางเข้ากระโจมและมองฉากตรงหน้าราวกับเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น

กว่ารองผู้บัญชาการจะรวบรวมทหารจากทั้งสองกองพันได้ ชาวตั่งเซี่ยงก็ยึดคลังอาวุธและค่ายม้าศึกไปแล้ว

เชลยศึกตั่งเซี่ยงถูกแขวนเป็นเวลาหลายวัน แต่ม้าที่ถูกจับมาด้วยกลับได้รับการดูแลอย่างดี

จางฉีเวยกำลังวางแผนที่จะใช้ม้าเหล่านี้เพื่อสร้างกองทหารม้า

เมื่อชาวตั่งเซี่ยงขี่ม้าศึก พลังการต่อสู้ของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นทันที ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ทำให้กองกำลังกว่าพันนายที่กองทัพเต๋อหนิงรวมตัวไว้แตกกระเจิงได้

รองผู้บัญชาการทหารถูกทหารตั่งเซี่ยงที่อยู่บนหลังม้าตัดศีรษะ

หากไม่มีผู้บังคับบัญชา ขวัญและกำลังใจของกองทัพเต๋อหนิงย่อมเหือดหาย เมื่อเผชิญหน้ากับชาวตั่งเซี่ยงที่พุ่งเข้ามาอีกครั้งก็ไม่มีใครขัดขืนอีก พวกเขาทั้งหมดหันหลังกลับและวิ่งหนีไป

การเลือกหนีในสนามรบ เปรียบเหมือนการหันหลังให้ศัตรู นี่สามารถทำให้รอดตายไปได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น

ชาวตั่งเซี่ยงเคยเห็นฉากนี้หลายครั้ง พวกเขาแกว่งดาบอย่างตื่นเต้นและจัดการอย่างดุเดือด

ในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ทหารเต๋อหนิงมากกว่าพันนายก็ถูกสังหาร คนที่เหลืออยู่ไม่มีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อีกต่อไป พวกเขาหนีกระจัดกระจายไปในป่าและสถานที่อื่น ๆ ที่ทหารม้าไม่สามารถเข้าไปได้

ตอนนั้นเอง กองทหารเต๋อหนิงที่เหลืออยู่กว่าพันนายตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

คลังอาวุธถูกชาวตั่งเซี่ยงยึดครอง พวกเขาไม่มีอาวุธ หรือชุดเกราะด้วยซ้ำ แล้วพวกเขาจะต้านทานได้อย่างไร?

ดังนั้นคนเหล่านี้จึงเลือกที่จะหลบหนีโดยไม่ลังเลใจ

ค่ายเชลยศึกตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง

ชาวตั่งเซี่ยงควบม้าและไล่ล่าสังหารอย่างดุเดือด ขณะที่ทหารเต๋อหนิงหนีไปโดยซุกศีรษะไว้ในอ้อมแขน ทิ้งไว้เพียงทาสชาวฮั่นที่ตื่นตระหนก…

“ทุกคนหยุด!”

จางฉีเวยคว้าตัวทหารที่หลบหนีแล้วคำราม “ดาบของเจ้าอยู่ที่ใด? คว้ามันขึ้นแล้วจัดการพวกมันซะ!”

จากนั้น ทหารที่รีบหลบหนีจึงผลักแม่ทัพออกไปแล้วหันหลังเข้าไปในป่า

“ฝ่ายควบคุมวินัยอยู่ที่ใด ไปนำตัวคนเหล่านั้นกลับมา ข้าจะถลกหนังมันให้หมดทุกคน!”

จางฉีเวยตวาดด้วยความโกรธ