ตอนที่ 81
บทที่ 81 สวีเซียวหายตัวไป
October 22, 2026
บทที่ 81 สวีเซียวหายตัวไป
เนินเขาทางด้านซ้ายของชิงสุยกู่เรียกว่าภูเขาชิงสุ่ย ที่นั่นไม่สูงหรือใหญ่เกินไปนัก แต่มีทางลาดชันสามด้าน มีเพียงทิศใต้เท่านั้นที่มีความลาดเอียงเพียงเล็กน้อย บนภูเขามีถนนสองสายที่สามารถใช้งานได้ เป็นจุดที่ง่ายต่อการป้องกันแต่ยากต่อการโจมตี
ดังนั้นกองทหารรักษาการณ์ต้าคังซึ่งประจำการอยู่ในชิงสุยกู่มานานหลายปีจึงชอบตั้งค่ายไว้ใกล้ ๆ ที่นั่น เมื่อสถานการณ์วิกฤติ พวกเขาจะได้ขึ้นไปซ่อนตัวบนเนินเขา
กองทัพตั่งเซี่ยงรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นหลี่จี้ขุยจึงไม่รีบร้อน ก่อนที่จะมาถึง เขาเดาว่ากองทัพเถี่ยหลินอาจซ่อนตัวอยู่ในภูเขาชิงสุ่ย
หลังจากส่งจัวป่านออกไปแล้ว หลี่จี้ขุยก็เรียกนายทหารจากกองอาวุธมา “รีบไปตรวจดูว่ากองทัพเถี่ยหลิน ยังมีเสบียงเหลืออยู่มากน้อยเพียงใด”
ภูเขาชิงสุ่ยนั้นป้องกันง่ายแต่โจมตียาก และม้าศึกก็ไม่สามารถขึ้นไปบนนั้น ดังนั้นหลี่จี้ขุยจึงไม่ได้เตรียมการโจมตีด้วยกำลังพล แต่วางแผนที่จะล้อมภูเขา
เสบียงอาหารนั้นสำคัญมาก หากกองทัพเถี่ยหลินอยู่บนภูเขาและไม่มีอะไรกิน ท้ายที่สุดพวกเขาก็จะต้องลงจากภูเขาด้วยตัวเอง
เขาเพียงแค่ต้องรอที่ตีนเขาพร้อมกับทหารม้าก็เท่านั้น
ทหารกองอาวุธรีบวิ่งออกไปและกลับมารายงานว่า “เรียนท่านแม่ทัพใหญ่ คลังเสบียงของกองทัพเถี่ยหลินถูกเผาแล้ว”
“ถูกเผาแล้วงั้นหรือ?”
หลี่จี้ขุยขมวดคิ้ว
อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ หากเขาเป็นแม่ทัพของกองทัพเถี่ยหลิน และค้นพบว่าสายเกินไปแล้วที่จะขนย้ายเสบียง การเผาทิ้งถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด สิ่งเหล่านี้จะได้ไม่ตกไปเป็นของศัตรู
“เสบียงเหล่านั้นถูกเผาไปมากน้อยเพียงใด?”
กุนซือเอ่ยถาม
“เมื่อพิจารณาจากปริมาณขี้เถ้า ก็น่าจะเพียงพอที่จะเลี้ยงกองทัพเถี่ยหลินเป็นเวลายี่สิบห้าถึงสามสิบวัน”
ทหารกองอาวุธตอบ
“ดูเหมือนกองทัพเถี่ยหลินจะมีเสบียงเหลือเพียงหนึ่งเดือน ในครั้งนี้พวกเขาคงไม่ได้นำอาหารติดตัวไปด้วยมากนัก เมื่อพวกเขาหนีขึ้นเขาก็ไม่น่าจะอยู่รอดได้เกินสองหรือสามวัน”
กุนซือพยักหน้าเล็กน้อย
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เราจะรอกองทัพเถี่ยหลินอยู่ที่นี่แทนที่จะเดินทัพไปทางใต้หรือ?”
รองแม่ทัพที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถาม
ในปีก่อน ๆ กองทัพที่มาสำรวจทางตอนใต้ของตั่งเซี่ยงก็พบกับสถานการณ์แบบนี้เช่นกัน แต่โดยปกติแล้วกองทหารม้าจะถูกส่งไปเฝ้าที่ตีนเขา ขณะที่กองกำลังขนาดใหญ่ยังคงดำเนินต่อไปทางใต้เพื่อปล้นสะดม
แต่จากที่หลี่จี้ขุยและกุนซือของเขาพูด ดูเหมือนว่าทหารชาวตั่งเซี่ยงจะต้องจัดการกับกองทัพเถี่ยหลินก่อนจะเดินทางต่อไปทางใต้
“รองแม่ทัพโจว กองทัพเถี่ยหลินแตกต่างจากกองทัพของต้าคังกองอื่น ๆ ประสิทธิภาพการต่อสู้ของพวกเขาไม่สามารถประมาทได้”
กุนซืออธิบาย “หากเราไปทางทิศใต้และถูกพวกมันทะลวงวงล้อมออกไปได้ กำลังหลักก็จะถูกโจมตีโดยง่าย”
“พวกเขาจะสามารถทำอะไรพวกเราได้หรือ?”
รองแม่ทัพออกอาการไม่เข้าใจเล็กน้อย
“แน่นอนว่า ก่อนหน้านี้มันเป็นไปไม่ได้ แต่อย่าลืมว่ากองทัพเถี่ยหลินได้สร้างรูปแบบทัพแปลก ๆ ขึ้นมา หากกองทัพอื่น ๆ ของต้าคังปฏิบัติตามวิธีนี้ เราจะรับมือได้ยาก”
กุนซือกล่าว “บุคคลที่ประจำอยู่ในเมืองเว่ยโจวในปัจจุบันคือฟ่านเหวินเยวียน ชายผู้นี้รับมือได้ยากพอ ๆ กับชิ่งไหว ไม่กี่เดือนก่อนเขาเริ่มสร้างกลยุทธ์การต่อสู้ที่ป้องกันไม่ให้ศัตรูเข้ายึดพื้นที่ได้ หากตอนที่พวกเราเริ่มการเคลื่อนทัพไปทางใต้ถูกขัดขวาง และกองทัพเถี่ยหลินบุกทะลวงออกมาพร้อมกับยึดชิงสุยกู่คืนได้ เราก็จะถูกสกัดกั้นไว้นอกเมืองเว่ยโจวและคงไม่เหลือทางที่จะถอยกลับ”
“หากเป็นเช่นนี้ เราก็ควรสังหารกองทัพเถี่ยหลินก่อนออกเดินทางสำรวจทางใต้ต่อไป”
รองผู้บัญชาการกล่าว “เช่นนั้น ข้าจะวางแผนให้ผู้ใต้บังคับบัญชาจัดการกองทัพเถี่ยหลินและกองทัพเต๋อหนิง จัดเตรียมกองพันทหารม้าสองกอง และเตรียมพร้อมสำหรับการประจำการระยะยาว”
“เช่นนั้นก็ได้”
กุนซือพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่แล้ว เมื่อครู่ข้าเพิ่งได้รับแจ้งว่ามีทาสชาวฮั่นอีกหลายสิบชีวิตที่ยังไม่ได้หลบหนีและพักอยู่ในค่ายของกองทัพเต๋อหนิง พวกเขาบอกว่าท่านแม่ทัพใหญ่สัญญากับพวกเขาว่าหลังจากทำเรื่องนี้สำเร็จ พวกเขาจะได้กลับไปยังตั่งเซี่ยงเพื่อรับพ่อแม่ ภรรยา และลูก ๆ เราจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร?”
“พวกเราชาวตั่งเซี่ยงพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อท่านแม่ทัพใหญ่ได้สัญญาไว้แล้ว เช่นนั้นก็ให้พวกเขากลับไปรับครอบครัวตามที่สัญญา”
“รับทราบ!”
รองแม่ทัพโค้งคำนับแล้วจากไป
บนภูเขาชิงสุ่ย กองทัพเถี่ยหลินถอยกลับไปบนยอดเขาอย่างปลอดภัยและกำลังตั้งค่ายชั่วคราว
“ท่านอาจารย์นับจำนวนคนแล้วหรือ? เหตุใดจึงเหลือกันแค่นี้? กองกำลังต่างกระจัดกระจายไปหมดแล้วหรือ?”
ผู้เฒ่าจ้าวเข้ามาหาจินเฟิงและพูดว่า “แล้วสวีเซียวหายไปไหนล่ะ เหตุใดข้าไม่เห็นเขาเลย”
“สวีเซียวได้พาคนไปทำงานอื่น”